Ο πρωθυπουργός βέβαια αμύνθηκε της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας, δηλώνοντας πως πρέπει μόνη της να παίρνει τις αποφάσεις, χωρίς να επεμβαίνει η πολιτική – κάτι που θα θεωρούταν ως επίθεση εναντίον του προέδρου, εάν δεν συμπλήρωνε πως η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη με χαμηλότερο πληθωρισμό, καθώς επίσης με μειωμένα επιτόκια.
Πρόκειται βέβαια για μία αντιφατική τοποθέτηση, αφού μόνο με θαύμα θα μπορούσαν να συμβούν όλα τα παραπάνω μαζί – οπότε επρόκειτο για μία καλυμμένη επίθεση, με στόχο προφανώς τον πρόεδρο.
Από την άλλη πλευρά, οι επενδυτές αναρωτιούνται εάν η απόφαση για τη μείωση των επιτοκίων ήταν πολιτική ή οικονομική – ενώ οι αγορές γενικότερα αντιμετωπίζουν αρνητικά τις επεμβάσεις του Τούρκου προέδρου, προειδοποιώντας πως υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί μία συναλλαγματική κρίση μεγάλων διαστάσεων.
Τα μάτια τους είναι λοιπόν στραμμένα στην επόμενη συνεδρίαση της κεντρικής τράπεζας, στις 17 Μαρτίου – ενώ, εάν τυχόν ο διοικητής της παραιτηθεί εντός των επομένων ημερών ή εάν υποταχθεί στις εντολές της κυβέρνησης, τότε η λίρα θα καταρρεύσει.
Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα η οποία, παρά το χαμηλό δημόσιο χρέος της, διακρίνεται από τη συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους (γράφημα) – το οποίο συνήθως δημιουργεί τεράστια προβλήματα, σε συνδυασμό με την υποτίμηση του νομίσματος, όπως διαπιστώθηκε πρόσφατα στη Ρωσία.
.
.
Ειδικότερα, το εξωτερικό χρέος πλησιάζει το 50% του ΑΕΠ, το οποίο χαρακτηρίζεται ως το ανώτατο όριο χρεοκοπίας – με την έννοια πως όποιες αναπτυσσόμενες οικονομίες το ξεπεράσουν, συνήθως αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις εξωτερικές τους υποχρεώσεις.
Ένας δεύτερος αρνητικός παράγοντας είναι το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών το οποίο είναι ξανά εξαιρετικά ελλειμματικό (γράφημα), παρά τη μείωση των τιμών του πετρελαίου – γεγονός που σημαίνει πως όταν ακολουθήσει αύξηση, κάτι που δεν μπορεί να αποκλεισθεί από κανέναν, το έλλειμμα της χώρας θα «εκραγεί».
.
.
Περαιτέρω, τυχόν άνοδος των βασικών επιτοκίων εκ μέρους της Fed, αν κι δεν είναι αναμενόμενη, θα έδινε τη χαριστική βολή στην οικονομία της χώρας, οδηγώντας το εξωτερικό της χρέος σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα – λόγω της συνέχισης της κατάρρευσης της λίρας. Εάν συμπεριλάβει δε κανείς την αύξηση του ιδιωτικού χρέους, κατά 10% περίπου μόνο το τελευταίο έτος, θα διαπιστώσει πως τα προβλήματα της Τουρκίας πλησιάζουν στο ζενίθ τους.
Ολοκληρώνοντας, η ισοτιμία της λίρας απέναντι στο ευρώ παραμένει φυσιολογική (1:2,86) λόγω της αδυναμίας του ευρώ – η οποία όμως θα μπορούσε να αντιστραφεί, εάν τυχόν μεσολαβούσε η επίλυση της ελληνικής κρίσης.
Βέβαια, έχουν γίνει κατανοητές οι μεγάλες αδυναμίες του ευρώ – ενός νομίσματος χωρίς κανένα αντίκρισμα και με καμία ουσιαστικά οικονομία να το εκπροσωπεί (άρθρο). Όμως, σε σχέση με τη λίρα, 
αντιμετωπίζεται θετικότερα – γεγονός που σημαίνει πως πιθανότατα θα ανατιμηθεί, ακολουθώντας το δολάριο.
Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζοντας πως η «ανακοπή» της κατάρρευσης της λίρας το προηγούμενο έτος ήταν αποκλειστικά και μόνο το αποτέλεσμα της πολιτικής σταθερότητας, μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες του κυβερνώντος κόμματος, το επόμενο κρίσιμο χρονικό σημείο για το νόμισμα, εάν δεν συμβεί τίποτα κατά τη συνεδρίαση της κεντρικής τράπεζας, θα είναι οι εθνικές εκλογές – όπου, εάν τυχόν η κυβέρνηση εμφανίσει μικρότερα ποσοστά, θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση.
