Περαιτέρω, η πρόσφατη μετονομασία των Μνημονίων σε Συμφωνίες, της Τρόικας σε Θεσμούς και των δανειστών σε Εταίρους, προκάλεσε το εύλογο ξέσπασμα του βασικού υποστηρικτή του πρωθυπουργού (πηγή), ο οποίος έγραψε πολύ σωστά, μεταξύ άλλων, τα εξής:
.
“Μερικοί υποστηρίζουν, πως σε μια συμφωνία, πρέπει κι εσύ να υποχωρήσεις. Κατ’ αρχήν ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατακτητή, λύση είναι μόνο η Λευτεριά.
Αλλά κι αν δεχτούμε αυτό τον παραλογισμό, ήδη οι παραχωρήσεις που έκαναν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με την ανεργία, τη λιτότητα, τη φτώχεια, τους αυτόχειρες, ξεπερνούν κάθε όριο υποχώρησης“.
.
Επομένως, δεν είναι απίθανη μία ακόμη υπαναχώρηση της κυβέρνησης, αφού το μέτωπο του πολέμου έχει σκληρύνει σε μεγάλο βαθμό – ενώ δεν είναι απίθανο να υπάρχει ένα δεύτερο σχέδιο, στο συρτάρι του πρωθυπουργού (άρθρο). Εάν παραμείνει τώρα κανείς στη θεωρία των παιγνίων, οι παραλλαγές και κατά τα ξένα ΜΜΕ είναι οι παρακάτω:
.
(α) Η Ελλάδα αποφεύγει τη σύγκρουση, στρίβοντας το τιμόνι: Σε μία τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα συμφωνούσε με την επέκταση του υφιστάμενου προγράμματος βοηθείας, υποσχόμενη ότι θα τηρήσει όλα όσα απαιτούνται από τη Γερμανία – με αντάλλαγμα τη χρηματοδότηση της (γέφυρα), καθώς επίσης τη διεξαγωγή συζητήσεων για την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους (δεύτερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, με περίοδο χάριτος, με ρήτρα ΑΕΠ κοκ.). Οι πιθανότητες υπολογίζονται στο 30%, με κριτήριο τις αποφάσεις της Παρασκευής.
(β) Η Ελλάδα επιλέγει τη ρήξη, υποσχόμενη μόνο τις μεταρρυθμίσεις που η ίδια θεωρεί σωστές (καταπολέμηση φοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου, υποδείξεις ΟΟΣΑ κοκ.): Εάν τότε η Γερμανία το αποδεχθεί, αποφεύγοντας τη σύγκρουση πρώτη, τότε θα θεωρηθεί ότι έληξε το μνημόνιο – ενώ θα προσφερθεί στην Ελλάδα μία χρηματοδότηση μερικών μηνών, έτσι ώστε να συμφωνηθούν τα επόμενα βήματα. Οι πιθανότητες τοποθετούνται στο 10%, εάν πράγματι η Γερμανία έχει ένα «σχέδιο Β».
(γ) Ελλάδα και Γερμανία αποφεύγουν τη σύγκρουση: Αυτό θα σήμαινε ότι έχουν βρεθεί κάποιες λύσεις, μετά από παρασκηνιακές συζητήσεις, οι οποίες θα επέτρεπαν και στις δύο χώρες να διατηρήσουν τα προσχήματα – το «πρόσωπο» τους. Το υφιστάμενο μνημόνιο διευκολύνεται, μετονομαζόμενο σε συμφωνία, οι «θεσμοί» ελέγχουν τη δημοσιονομική πορεία της χώρας και η επόμενη δόση πληρώνεται στα τέλη Απριλίου. Σε μία τέτοια περίπτωση τα ουσιώδη προβλήματα παραμένουν άλυτα, ενώ αναβάλλεται η σύγκρουση για αργότερα – με πιθανότητα εδώ της τάξης του 50%.
(δ) Ελλάδα και Γερμανία συγκρούονται μετωπικά, επιμένοντας στις θέσεις τους: Θα επρόκειτο για τη διακοπή των διαπραγματεύσεων χωρίς αποτέλεσμα, οπότε η Ελλάδα θα διακινδύνευε τη στάση πληρωμών εντός του Μαρτίου – ενώ παράλληλα η ΕΚΤ θα σταματούσε την παροχή ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες, προκαλώντας τραπεζικές επιθέσεις (αν και η κυβέρνηση μάλλον θα προλάβαινε να επιβάλλει ελέγχους στη διακίνηση κεφαλαίων, περιορισμούς στις αναλήψεις κλπ.).
.
Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να θεωρηθεί πιθανότατα ως μία «ανεξέλεγκτη χρεοκοπία», με ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ελλάδα, για την Ευρωζώνη, για το ευρώ, καθώς επίσης για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα – με τις πιθανότητες να τοποθετούνται στο 10%.
.
Επίλογος
Η ελληνική κυβέρνηση, λόγω του ότι ήταν ανέκαθεν στην αντιπολίτευση, δεν έχει εφαρμόσει ποτέ στην πράξη αυτά που θεωρεί σωστά – όσον αφορά τη διαχείριση του κράτους, την αντιμετώπιση της κρίσης κοκ.
Ταυτόχρονα, έχει «προσλάβει» στελέχη, προσφέροντας τους υπουργικές θέσεις, με επίσης θεωρητικές γνώσεις – τις οποίες καλούνται σήμερα να δρομολογήσουν πρακτικά, ευρισκόμενα στην εκτελεστική εξουσία, αν και δεν το περίμεναν ποτέ.
Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με τη Γερμανία, η οποία δεν είναι μόνο ισχυρότερη οικονομικά και πολιτικά από την Ελλάδα, διαθέτοντας αρκετούς συμμάχους μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο – αφού διαθέτει μία έμπειρη κυβέρνηση, η οποία είναι ψύχραιμη, ξέρει ακριβώς τι θέλει και πώς θα το επιτύχει.
Το μοναδικό ίσως μειονέκτημα της Γερμανίας, είναι η τυχόν χρήση της παραλλαγής της θεωρίας των παιγνίων, με την ονομασία «το παιχνίδι του τρελού» εκ μέρους της Ελλάδας – οπότε 
φοβάται, τρέμει καλύτερα στην ιδέα μίας μετωπικής σύγκρουσης, με συνέπειες που αδυνατεί να προσμετρήσει.
Αυτό που μπορούμε πάντως και πρέπει να κάνουμε όλοι εμείς, είναι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, γνωρίζοντας πως τίποτα δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τη συντέλεια του κόσμου – ευχόμενοι και ελπίζοντας πως η κυβέρνηση θα επιλέξει το καλύτερο δυνατόν για την πατρίδα μας, χωρίς να φοβηθεί και χωρίς να μας καταδικάσει σε σκλάβους χρέους, με ανύπαρκτη εθνική κυριαρχία.
.
