Χαρακτήρισα στην αρχή του σχόλιου μου αυτές τις δανειακές συμβάσεις ως αποικιοκρατικές , λεόντειες και ετεροβαρείς για τον επιπρόσθετο λόγο που απορρέει έμμεσα από τις δεσμεύσεις μας που αναφέρω παραπάνω στην αρχή της παραγρ. 8).
Δηλαδή ενώ όπως αναφέρω σ’ αυτή την παράγραφο έχουν οι δανειστές και «εταίροι μας» κατοχυρωθεί με τον τρόπο που αναλύω στη παράγραφο αυτή, σε ότι αφορά την εκπλήρωση των κατεξοχήν υποχρεώσεων μας που απορρέουν από τις δύο δανειακές συμβάσεις, που είναι π.χ. και κύρια η εμπρόθεσμη και έντοκη αποπληρωμή/επιστροφή των δανείων, μας υποχρεώνουν ταυτόχρονα και σε συγκεκριμένες δημοσιονομικές πολιτικές, μέτρα και μεταρρυθμίσεις που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθούν κατά τη διάρκεια ισχύος αυτών των μνημονίων/προγραμμάτων οι ελληνικές κυβερνήσεις. Μάλιστα με σθεναρό έλεγχο εκ μέρους της περιβόητης Τρόικας και αξιολογήσεις σε ότι αφορά την υλοποίηση αυτών των μέτρων.
Άσχετα κι αν αρκετές από τις υποχρεωτικές κατ’ αυτόν τον τρόπο μεταρρυθμίσεις, ακόμα και κάποια μέτρα, θα έπρεπε να τα έχουμε υλοποιήσει από μόνοι μας χρόνια τώρα, δεν παύει ακόμα και αυτά να καθιστούν τις συμβάσεις αυτές κατά κάποιον τρόπο αποικιοκρατικές , λεόντειες και ετεροβαρείς. Φυσικά πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τα δημοσιονομικά και λοιπά μέτρα (τα τοξικά σε ότι αφορά την ύφεση, την ανεργία και την φτωχοποίηση που αυτά παράγουν).
Αυτό το ισχυρίζομαι για τον εξής απλό λόγο και ας με διορθώσουν οι πολύ περισσότερο εμού νομομαθείς φίλοι, μια που εγώ σπούδασα και νομικά αλλά κυρίως οικονομία και αυτό πριν πολλά χρόνια στη Γερμανία. Αν δεν κάνω λάθος εντάσσονται αυτές οι δύο δανειακές συμβάσεις στο ενοχικό δίκαιο που είναι μέρος του αστικού δικαίου και ακολουθούν κατά συνέπεια στα περισσότερα ή σε πολλά σημεία τον αστικό κώδικα.
Σημειωτέον ότι ο δικός μας αστικός κώδικας είναι ή τουλάχιστον ήταν για πολλά χρόνια σχεδόν αντιγραφή του αντίστοιχου γερμανικού και αυτή πραγματοποιήθηκε το 1952, με την συμμετοχή στην αρμόδια επιτροπή από πλευράς Ελλάδος του αείμνηστου διακεκριμένου καθηγητή συνταγματολόγου και πολιτικού Δημήτρη Τσάτσου και από πλευράς Γερμανίας του επίσης διακεκριμένου και κορυφαίου Γερμανού καθηγητή συνταγματολόγου και μετέπειτα Πρύτανη του Παν/μίου της Κολωνίας, αλλά και πολλά χρόνια μετά (1973-1978) καθηγητή μου στο συνταγματικό δίκαιο, Prof.Dr.(x4) Klaus Stern, ο οποίος μάλιστα μου απένειμε μετά την αποφοίτηση μου στη σχετική τελετή και το δίπλωμα μου.
Στα πλαίσια αυτού του γερμανικού αστικού κώδικα περιλαμβάνεται στο γενικό του μέρος και συγκεκριμένα στο άρθρο 138 (Sittenwidriges Rechtsgeschaeft – Wucher ) η αναφορά και η περιγραφή για τις λεόντειες ή ετεροβαρείς συμφωνίες, τις οποίες αυτός ο γερμανικός νόμος τις χαρακτηρίζει μάλιστα ως ανήθικες ή αντιδεοντολογικές νομικές συναλλαγές, όταν μάλιστα εκμεταλλεύεται η μια πλευρά την δυσχερή θέση ανάγκης (επαπειλούμενη πτώχευση της χώρας ) που βρίσκεται η άλλη. Ο νόμος αυτός αναφέρει και άλλα πράγματα που θεωρώ ότι δεν εμπίπτουν στη περίπτωση μας, εκτός ίσως από την αναφορά στην ύπαρξη δυσαναλογίας του οφέλους της μιας πλευράς, στη περίπτωση μας των δανειστών, έναντι των υποχρεώσεων της άλλης που απορρέουν από την σύμβαση. Στα πλαίσια των παραπάνω έχω τώρα, εγώ ο απλός πολίτης, τις εξής απορίες με βάση την απλή λογική και την πεπατημένη και αν μπορέσει και θέλει κάποιος σοφότερος εμού και πιο ειδικός φίλος ας μου τις απαντήσει:
Αν μια εταιρεία προσφύγει σε μια τράπεζα στη χώρα μας ή στη Γερμανία και ζητήσει ένα σοβαρό ή και μεγάλο δάνειο για την επιχείρηση, θεωρούμε νομίζω όλοι ως αυτονόητη υποχρέωση και όχι μόνο δικαίωμα των τραπεζών να ζητήσουν εμπράγματες ασφάλειες, όπως υποθήκες ή προσημειώσεις σε ακίνητα , ή δεσμεύσεις άλλων περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης ή προσωπικά του επιχειρηματία και συγγενικών του προσώπων, ή ενός κατάλληλου εγγυητή και διάφορες άλλες που να καλύπτουν περίπου την αξία του δανείου.
Όπως βέβαια απεδείχθη ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν δυστυχώς στη χώρα μας δεν ακολουθούσαν τουλάχιστον σε όλες τις περιπτώσεις αυτή την αυτονόητη υποχρέωση τους οι τράπεζες. Αν και οι τράπεζες ζητούνε, όταν τις ζητούνε, συνήθως μεγαλύτερης αξίας εμπράγματες ασφάλειες από το δάνειο. Άντε ίσως σε κάποια πολύ μεγάλα δάνεια να ζητήσουν και τους τελευταίους ισολογισμούς και ένα business plan σχετικά με την οικονομική κατάσταση και τις προοπτικές της επιχείρησης. Ποτέ όμως δεν προδιαγράφουν οι τράπεζες και μάλιστα ως μέρος της δανειακής σύμβασης και ως υποχρέωση της επιχείρησης και τον λεπτομερή τρόπο που πρέπει να λειτουργεί η επιχείρηση, δηλαδή οικονομικά μέτρα, όπως μέτρα λιτότητας, την πώληση περιουσιακών της στοιχείων, τα οποία μάλιστα έχει δεσμεύσει ως εμπράγματες ασφάλειες στα πλαίσια του δανείου και η τράπεζα να ζητά από την επιχείρηση να τα πουλήσει προς κάλυψη μέρους του δανείου, καταθέτοντας τα χρήματα από την πώληση σε ειδικό δεσμευμένο λογαριασμό της Κεντρικής Τράπεζας, άσχετα με τις συμβατικές λήξεις των οφειλόμενων δόσεων του δανείου, την απαγόρευση να δανειστούμε από άλλη τράπεζα της ίδιας ή άλλης χώρας, την απόλυση (ή πρόσληψη) και μειώσεις των μισθών και λοιπών παροχών του προσωπικού και πάσης φύσεως συνήθεις λειτουργίες μιας επιχείρησης.
Τα τελευταία που αναφέρω και πολύ χειρότερα, με απίστευτη υφεσιακή (τοξική) επίδραση, περιλαμβάνονται όμως ως αλληλένδετες υποχρεώσεις της χώρας μας στα περιβόητα μνημόνια που είναι αναπόσπαστο μέρος των δανειακών συμβάσεων. Και το χειρότερο είναι ότι η υφεσιακή (ή τοξική όπως την χαρακτηρίζει ο φίλος μας ο Γιάνης Βαρουφάκης) επίδραση που δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της πάσης φύσεως και πάσης στόχευσης λιτότητας, ύφεσης και έτσι αύξηση της ανεργίας και πάλι ύφεσης, μια που δυστυχώς η οικονομία της χώρας μας στηρίζονταν για πολλά χρόνια κυρίως στους πυλώνες της δημόσιας και της ιδιωτικής κατανάλωσης και όλα αυτά μαζί και με τα καταστροφικά σε ύψος πρωτογενή πλεονάσματα να έχουν ως αποτέλεσμα την μεγάλη μείωση του ΑΕΠ και κατά συνέπεια τον λόγο του χρέους ως ποσοστό του κοινού παρανομαστή για το χρέος και τα δημοσιονομικά ελλείμματα που είναι το ΑΕΠ. Όλη αυτή η συνταγή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια ακόμα και σε βάθος χρόνου σε αδυναμία αποπληρωμής των δανείων με στόχο και την μείωση του χρέους και όχι μόνο την εξυπηρέτηση του μέσω της ανανέωσης του με νέα δανικά, είτε από τους «εταίρους μας» με τις όποιες επιπρόσθετες υποχρεώσεις σε δημοσιονομικά και άλλα μέτρα λιτότητας, είτε αν η δημοσιονομική και γενικότερη εικόνα της χώρας το επιτρέπει, μέσω της έκδοσης και διάθεσης στη πρωτογενή αγορά νέων ομολόγων με λογικά επιτόκια.
Εδώ θέλω όμως να θέσω και ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως οι “εταίροι” και δανειστές μας και ιδιαίτερα η ΓΕΡΜΑΝΙΑ και το ΔΝΤ έχουν στο μυαλό τους άλλους στόχους, άμεσους και απώτερους, όπως π.χ. την πάσης φύσεως δημόσια περιουσία ή συγκεκριμένα μέρη της και σε βάθος χρόνου τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο και τον γενικότερο ορυκτό πλούτο της χώρας;
Μήπως ειδικά η Γερμανία στοχεύει επιπλέον και σε κάτι ποιό απάνθρωπο, π.χ. στη δημιουργία ειδικών ζωνών εντός της ελληνικής επικράτειας αλλά και της επικράτειας και άλλων οικονομικά προβληματικών χώρων, κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου, ή ακόμα χειρότερα ολόκληρες αυτές οι χώρες να αποτελούν ειδικές ζώνες, με ειδικό φορολογικό status για τις επιχειρήσεις και χωρίς εργασιακά δικαιώματα για τους εργαζόμενους, όπως και με τελείως αποδυναμωμένα τα εργατικά συνδικάτα, με μισθούς Κίνας, αλλά με κόστος ζωής Γερμανίας, ώστε να μπορούν να κερδίζουν μέσω των τριγωνικών ενδοομιλικών συναλλαγών οι πολυεθνικές της επιχειρήσεις, φοροδιαφεύγοντας επιπλέον στη χώρα μας τους σημαντικούς φόρους που τους αναλογούν επί των πραγματικών τους κερδών; Μάλιστα όλα αυτά αντιβαίνοντας τόσο την υφιστάμενη νομοθεσία της χώρας μας όσο και της ίδιας της ΕΕ χωρίς καμία επίπτωση.
Και για να επιστρέψω και πάλι στο θέμα της οικονομίας, αυτός ο φαύλος κύκλος θα μπορούσε να σπάσει μόνο υπό την προϋπόθεση των χρόνια τώρα και συχνά εκ βάθρων αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στο φορολογικό σύστημα και στην ανύπαρκτη φορολογική δικαιοσύνη, στην φοροελεγκτική και φοροεισπρακτική μηχανή, στη λειτουργία του κράτους και της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης, (γραφειοκρατία, συναρμοδιότητες διαφόρων Υπουργείων, πολυνομία, αναξιοκρατία, νεποτισμός και απίστευτη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και πρώτα των πολιτικών), όπως και στην τοπική αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού, στη δικαιοσύνη που είναι ένα τεράστιας σημασίας θέμα που αγγίζει τα πάντα, την αντιμετώπιση του προβλήματος των όποιων κλειστών επαγγελμάτων και των κάθε είδους συντεχνιών της χώρας και της αγοράς, την πάταξη των παράνομων ενδοομιλικών συναλλαγών που έχουν σημαντικές επιπτώσεις, όπως ανέφερα ήδη παραπάνω και στο ύψος των τιμών στην αγορά και έτσι και στο κόστος ζωής των πολιτών, αλλά και στην φοροδιαφυγή, επίσης στην οργάνωση και καθοδήγηση της ίδιας της οικονομίας, ιδιαίτερα σε σχέση με τα αναγκαία μέτρα για την ανάπτυξη της στα πλαίσια και ενός νέου και ολοκληρωμένου πρότυπου ανάπτυξης που ακόμα δεν το βλέπω.
Αυτό που επίσης θα έπρεπε να γίνει προ πολλού και το λέω συνεχώς, είναι το ταχύτερο δυνατό και η εκπόνηση ενός δικού μας ολοκληρωμένου σχεδίου σύντομης (περίπου σε 1-2 χρόνια) και πλήρους εξόδου της χώρας από το όποιο μνημόνιο και την αποδέσμευση μας από την απόλυτη εξάρτηση έναντι των δανειστών μας και αυτό με δικά μας μέσα, τα οποία πιστέψτε με, υπάρχουν ακόμα αρκετά και μόνο που δεν φωνάζουν: «ξυπνήστε (άχρηστοι ; ) , αδιάφοροι και προπάντων ιδιοτελείς πολιτικοί και κυβερνήτες της χώρας, εδώ είμαστε!!!»
Για όποιον θέλει να μάθει τι εννοώ με την τελευταία αναφορά και δεν κουράστηκε ήδη διαβάζοντας αυτό το μακροσκελές και ίσως βαρετό κείμενο, θέλω να αναφέρω ότι έχω εκπονήσει ο ίδιος ήδη από το 2010 και εκ νέου το 2012, αυτή τη φορά με το όνομα «Σχέδιο Ηρακλής», ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πλήρους εξόδου της χώρας από το μνημόνιο εντός 1-2 ετών από ενάρξεως υλοποίησης του, λόγω διαφόρων προεργασιών και διαδικασιών που πρέπει να προηγηθούν πριν την εκτέλεση του τελικού του σκέλους, που θα φέρει και τα σωτήρια τεράστια έσοδα στο κράτος για την εφάπαξ αποπληρωμή μεγάλου μέρους του χρέους, καθιστώντας το βιώσιμο και έτσι την αποδέσμευση μας από τους δανειστές και την Τρόικα ή «τους θεσμούς» σύμφωνα με το νέο της όνομα, την επιστροφή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων που χάθηκαν ή καταληστεύτηκαν για πολλοστή φορά μέσω του περιβόητου PSI, αλλά μετατρέποντας παράλληλα και στα πλαίσια ενός νέου πρότυπου ανάπτυξης τη χώρα μας σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα ανάπτυξης για πολλά χρόνια.
