Ο Σαμαράς, ο Πρωταγόρας και η Ιφιγένεια – The Analyst

Ο Σαμαράς, ο Πρωταγόρας και η Ιφιγένεια

Email this page.

Αντώνης-Σαμαράς

Η συνολική πορεία του πρώην πρωθυπουργού μοιάζει σαν να βγήκε από τις μύχιες σκέψεις ενός Ευριπίδη. Από φέρελπις διάδοχος του Μητσοτάκη, στην απομόνωση, εν συνεχεία στην απόλυτη αποκατάσταση και εν τέλει ηττημένος της πρώτης αριστερής κυβέρνησης της Ευρώπης

.

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς αναλάμβανε την διακυβέρνηση της χώρας μετά το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. θεωρούσε πως με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες (Ζάππειο) και την πολιτική αλλαγή που θα είχε επιτευχθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, θα πίεζε τους εταίρους και δανειστές μας ώστε να χαλαρώσει το πρόγραμμα αποπληρωμής του χρέους για να πετύχει πολιτικές ανάπτυξης και για να αμβλύνει τις κοινωνικές αδικίες που είχε επιφέρει η εφαρμογή του, επί 2μιση τότε χρόνια. Μέσες άκρες δηλαδή η προεκλογική τακτική της ΝΔ του ’12 και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του ’15 δεν φαίνεται να διαφέρουν και πολύ, τουλάχιστον στις σημαντικές στρατηγικές για την απαλλαγή της χώρας από το μνημόνιο που είχε υπογραφεί το Μάιο του 2010 από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Βρισκόμαστε στις αρχές Οκτωβρίου του ’12 και η τρόικα απαιτεί δυσβάσταχτα μέτρα (περικοπές συντάξεων και μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κ.α.). Ο Σαμαράς τότε αποφασίζει να διεθνοποιήσει το θέμα και να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί κατευθείαν με τους ευρωπαίους ηγέτες, βάζοντας ουσιαστικά την τρόικα στο περιθώριο. Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι από την σημερινή συγκυρία; Αποτέλεσμα; Μέσα σε μερικούς μήνες αναγκάστηκε να καταφύγει σε λήψη μέτρων ύψους 8 και πλέον δις ευρώ με την τρόικα να επανέρχεται πιο δυναμικά στο προσκήνιο.

Σε όλη την διάρκεια της θητείας του ο Σαμαράς μοιάζει να πέρασε τρεις μεγάλες φάσεις. Είχαμε λοιπόν αρχικά τον Σαμαρά των «Ζαππείων» και των ισοδύναμων μέτρων από τον Μάιο του ’11 μέχρι και τον Οκτώβριο του επόμενου έτους, όταν ως πρωθυπουργός πια κλήθηκε να εναρμονιστεί με τις επιταγές των δανειστών και να περάσει έτσι στη δεύτερη φάση της θητείας του, αυτή της συμπόρευσης με τη γραμμή του «ιερατείου» της Γερμανίας, με αποτέλεσμα στις αρχές του ’14 να υπάρχει ομοφωνία των ευρωπαίων αξιωματούχων πως «η Ελλάδα τα κατάφερε» έχοντας μάλιστα διαψεύσει τις εκτιμήσεις της ίδιας της τρόικα για το ύψος των πλεονασμάτων αλλά και έχοντας πάρει μέτρα υπέρ της αναπτυξιακής οικονομίας παρά τις έντονες διαφωνίες των δανειστών (μείωση ΦΠΑ στην εστίαση τον Αύγουστο του ’13).

Κάπου εκεί έρχονται οι Ευρωεκλογές του Μάιου του ‘14 όπου καθίσταται πασιφανές πως οι πολιτικές της κυβέρνησης Σαμαρά αποδοκιμάζονται από μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού χωρίς όμως αυτό να δείχνει τελεσίδικο και έτσι ξεκινά η τρίτη φάση της θητείας του, που με το βλέμμα στην εκλογή του ΠτΔ που θα ερχόταν το πολύ 10 μήνες αργότερα, φαίνεται να αποφασίζει να επενδύσει σε όσα έχει καταφέρει μέχρι τη στιγμή, δημιουργώντας το λεγόμενο «success story» και σταματώντας ταυτόχρονα μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που έκρινε πως θα του προκαλούσαν ζημιά στα εκλογικά του ποσοστά, ενώ παράλληλα εκτοπίζει τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα στο Παρίσι και δεν διστάζει να συγκρουστεί ξανά ανοιχτά μαζί της λέγοντας χαρακτηριστικά πως «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας συμπεριφέρεται όπως πριν δυόμιση χρόνια» και πως δεν θα δεχτεί παράλογες πιέσεις. Αυτό φαίνεται να ήταν και το μοιραίο λάθος του από πλευράς στρατηγικής.

Φαίνεται πως ουσιαστικά ο Σαμαράς «τελείωσε» στην συνάντηση με την Μέρκελ στα τέλη Σεπτεμβρίου του ΄14 στο Βερολίνο. Δεν πήρε τίποτα από αυτά που προσδοκούσε προφανώς εξαιτίας ενός διττού και εκρηκτικού συνδυασμού γεγονότων. Αφενός εξαιτίας του παγώματος μέτρων και μεταρρυθμίσεων που είχε προκύψει μετά τις ευρωεκλογές, κάτι που δημιούργησε έντονη δυσαρέσκεια στους εταίρους και παράλληλα εξαιτίας της διαφαινόμενης προσφυγής στις κάλπες αφού η αξιωματική αντιπολίτευση είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ψήφιζε Πρόεδρο Δημοκρατίας ούτε τον Τσίπρα! Να πάρει λοιπόν νέα μέτρα δεν μπορούσε, να πάρει διευκολύνσεις από τους εταίρους επίσης δεν  μπορούσε, αποφάσισε λοιπόν να επισπεύσει την προεδρική εκλογή, να δραπετεύσει ουσιαστικά από τον ιδιότυπο αυτό εγκλωβισμό και να απευθυνθεί που αλλού; Στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού που κλήθηκε να επιλέξει μεταξύ δυο ξεκάθαρων και εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτικών αφηγημάτων, σε μια συγκυρία με έντονα διλημματικά χαρακτηριστικά.

Οι εκλογές ανέδειξαν τη νέα κυβέρνηση της Αριστεράς και ο Σαμαράς φρόντισε να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή, λέγοντας πως αυτό που προέχει υπό τις παρούσες συνθήκες είναι μια ενωμένη Νέα Δημοκρατία, η οποία θα είναι σε θέση να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας ανά πάσα στιγμή, επιβεβαιώνοντας όσα ακούγονταν πριν τις εκλογές για την πίστη του στην θεωρία της αριστερής παρένθεσης στην εξουσία. Άσχετα αν παρόμοια ιδεολογήματα δεν «βγήκαν» ποτέ στο εκλογικό παρελθόν της χώρας. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των πρώτων ημερών που ήθελε αρκετά στελέχη του κόμματος να σημειώνουν πως αν δεν παραιτηθεί θα γίνει ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος που δεν το πράττει μετά από εκλογική ήττα, έχει δώσει τη θέση της σε μια στήριξη προς το πρόσωπό του με χρονικό ορίζοντα όμως. Φαίνεται πως όλα θα κριθούν από τις κινήσεις της σημερινής κυβέρνησης. Αν αποκομίσει σημαντικά κέρδη από την διαπραγμάτευση τους αμέσως επόμενους μήνες και με αυτόν τον τρόπο καταδείξει την ανεπάρκεια της προηγούμενης, η αποχώρηση θα είναι μονόδρομος. Αν όμως βρει σε τοίχο όπως και οι προσπάθειες που προηγήθηκαν, τότε ίσως βιώσει και τρόπον τίνα ένα είδος δικαίωσης. Μια δικαίωση όμως που θα έχει έρθει μαζί με δύσκολες και επιβλαβείς καταστάσεις για όλη τη χώρα. Ποίος θέλει άραγε μια τέτοια δικαίωση;

Σαμαράς-καρικατούραΚαι κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα. Αν ο Σαμαράς είχε παραιτηθεί άμεσα από την προεδρεία του κόμματος, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά την πλήρη ευθύνη των επιλογών του (κάτι που ήδη ανακοίνωσε ο σπουδαιότερος εταίρος του, Βενιζέλος) ίσως και περισσότερες από όσες του αναλογούσαν θα λέγαμε, μήπως ισχυροποιούσε την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας; Θέλω να πω πως αν είχαμε αντικατάσταση του πρώην πρωθυπουργού με κάποιον μετριοπαθέστερο πολιτικό και με ταυτόχρονη αυτό-κριτική στην πολιτική που ακολούθησε η προηγούμενη κυβέρνηση, ίσως έβγαινε από το κάδρο ακόμα και ως επιλογή ο Σαμαράς για τους εταίρους, οι οποίοι θα αντιλαμβάνονταν ότι δεν υπάρχουν σημαντικά περιθώρια ελιγμών όσον αφορά την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας. Θα μου πείτε ποίος επιλέγει μια τέτοια στάση. Να θυσιαστεί χωρίς να είναι 100% σίγουρος για την θετική προσφορά του αυτής του της πράξης. Και θα ήταν άραγε πατριωτική και σοβαρά βοηθητική η στάση αυτή ή μήπως δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα;

Στη σκέψη του Πρωταγόρα «πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος» και στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως το σημαντικότερο ζητούμενο απ’ όλα είναι η σωστή πορεία του τόπου και των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν. Και το σημειώνω εμφατικά γιατί έχω την άποψη ότι από τον καιρό που άρχισε η οικονομική ύφεση και η κοινωνική ανισορροπία νιώθω να έχουμε χωρίσει το ένα από το άλλο. Όχι μόνο στην χώρα μας αλλά παγκοσμίως. Είτε δηλαδή θα ευημερούν οι χώρες ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και θα επιβαρύνονται οι πολίτες, είτε οι πολίτες θα ευημερούν εις βάρος των κρατών τους. Εν τέλει οι πολιτικοί ανέκαθεν ήταν «αναλώσιμα είδη» και ο καιρός μας δεν αποτελεί εξαίρεση αφού μάλιστα σε αυτό προτρέπει και η λειτουργία ενός σωστά δομημένου δημοκρατικού πολιτεύματος που ενίοτε εμπεριέχει και τον αναγκαίο εξοστρακισμό.

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×