Περαιτέρω, θεωρούμε πως το ενδεχόμενο να προσπαθήσει η Τρόικα, η Γερμανία ή όποιος άλλος να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικού εμφυλίου πολέμου, στρέφοντας τη μία ομάδα εναντίον της άλλης, την αντιπολίτευση, καθώς επίσης τους Πολίτες εναντίον της κυβέρνησης, στα πλαίσια του γνωστού μας «διαίρει και βασίλευε», δεν είναι καθόλου αμελητέο – γεγονός που ελπίζουμε να αποφευχθεί εκ μέρους όλων, αφού η δημιουργία ενός «εθνικού μετώπου» είναι απολύτως απαραίτητη, εάν θέλουμε να υπάρχει κάποια ελπίδα για το μέλλον.
Οι Γερμανοί θα προσπαθήσουν φυσικά να πείσουν πως η Ευρωζώνη είναι πλέον οχυρωμένη απέναντι στην έξοδο της Ελλάδας, έχοντας εκπονήσει διάφορα εναλλακτικά σενάρια για μία τέτοια περίπτωση, απόλυτα ασφαλή. Με τον τρόπο αυτό ελπίζουν πως δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα στις άλλες χώρες του Νότου, τις οποίες ίσως επιδιώξουν να στρέψουν εναντίον της χώρας μας, «διαιρώντας και βασιλεύοντας» ανάλογα.
Εάν τώρα η κυβέρνηση πέσει στην παγίδα και θελήσει να εκβιάσει με τη στάση πληρωμών ή με την αποχώρηση της χώρας από το ευρώ, χωρίς να το έχει συνειδητά αποφασίσει, λαμβάνοντας προηγουμένως την έγκριση των Ελλήνων, θα οδηγηθεί στον απόλυτο συμβιβασμό – σε μία κατάσταση δηλαδή ανάλογη με αυτήν που επιβλήθηκε στην Κύπρο (ανάλυση), την οποία δεν μπόρεσε να βοηθήσει ούτε η Ρωσία, παρά το ότι ήταν τότε σε εξαιρετικά καλή οικονομική κατάσταση.
Εναλλακτικά θα της δοθεί η «άδεια αποχώρησης» από το ευρώ, χωρίς δεύτερη σκέψη – όταν παράλληλα θα ανακοινώνεται δημόσια πως κάτι τέτοιο είναι καλύτερο τόσο για την Ευρωζώνη, όσο και για την ίδια την Ελλάδα, με κριτήριο το επόμενο γράφημα.
.
.
Από το παραπάνω γράφημα συμπεραίνεται πως η Ελλάδα έχει βυθιστεί στην ύφεση κατά πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κράτος της Ευρωζώνης – γεγονός που, κατά τη Γερμανία, δεν οφείλεται στην Τρόικα, αλλά στις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις της χώρας μας.
Στόχος της Γερμανίας είναι προφανώς να μετατεθεί η ευθύνη στις ελληνικές κυβερνήσεις, όταν όλοι γνωρίζουμε πως ενεργούσαν σύμφωνα με τις ακριβείς οδηγίες των εισβολέων – εφαρμόζοντας πιστά τα δικά τους προγράμματα.
.
Επίλογος
Αναφερθήκαμε σε ορισμένες μόνο από τις παγίδες που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στο δρόμο της νέας κυβέρνησης, έτσι ώστε να αναγκασθεί να συνθηκολογήσει, αλλάζοντας εντελώς την πολιτική της, όπως συνέβη και με την προηγούμενη – η οποία δεν κατάφερε να τηρήσει καμία απολύτως από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, παρά το ότι γνώριζε πως θα εξευτελιζόταν, χάνοντας παράλληλα την εξουσία.
Προφανώς υπάρχουν πολύ περισσότερες, τις οποίες θα πρέπει κάθε φορά να αναζητάει η κυβέρνηση, προσπαθώντας να δει πίσω από τις γραμμές – πολύ περισσότερο όταν επιδιώκει να πετύχει υπερβολικά υψηλούς στόχους, όπως την ονομαστική διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, χωρίς ανταλλάγματα και με την παροχή νέων δανείων!
Ολοκληρώνοντας, έχουμε την άποψη ότι η αριστερά έχει αναλάβει πάρα πολύ μεγάλες δεσμεύσεις απέναντι στους εκλογείς της, όπως στο παράδειγμα της «σεισάχθειας», τις οποίες θα ήταν καλύτερα να προσπαθήσει να περιορίσει έγκαιρα – μειώνοντας τις επικίνδυνες για την ίδια, αλλά και για την Ελλάδα, υπερβολικές προσδοκίες τους.
Σημείωση: Εάν υποθέσουμε πως πρόκειται για ένα «στημένο παιχνίδι», μία πιθανότητα που οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας, αν και δεν φαίνεται ρεαλιστική, με βάση την ιστορική εμπειρία, οι νεοεισερχόμενοι παίχτες σε ένα παιχνίδι έχουν τότε μόνο επιτυχία, όταν ακολουθούν μία μη αναμενόμενη στρατηγική.
Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, εάν ήθελε να επιβάλλει κανείς ριζικές, νεοφιλελεύθερες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες εάν το επιχειρούσε από τα αριστερά, παρά από τα δεξιά – όπως ακριβώς συνέβη στη Γερμανία, όπου υιοθετήθηκε η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης εις βάρος των εργαζομένων (Agenda 2010), από την τότε σοσιαλιστική της κυβέρνηση (2000).
Για να τα καταφέρει βέβαια χρειάζεται απόλυτη μυστικότητα, άγνοια όλων των υπολοίπων και τρεις μόνο ανθρώπους: το διοικητή της κεντρικής τράπεζας, τον υπουργό οικονομικών και, ενδεχομένως αλλά όχι απαραίτητα, τον πρωθυπουργό μίας χώρας. Σε μία τέτοια περίπτωση θα δρομολογούταν αμέσως οι αλλαγές που συμπεριλαμβάνονταν στις προεκλογικές δεσμεύσεις του κυβερνώντος κόμματος, θα αποτύγχαναν παταγωδώς, σκόπιμα προφανώς, οπότε η κυβέρνηση θα υιοθετούσε, δήθεν καταναγκαστικά για να μην καταστρέψει τη χώρα, τα ακριβώς αντίθετα μέτρα (πολιτική τούμπα).
Πρόκειται ασφαλώς για μία πολύ «τραβηγμένη υπόθεση εργασίας», την οποία όμως θεωρούμε σωστό να αναφέρουμε, αφού έχει συμβεί στη Νότια Αφρική (ανάλυση) και όχι μόνο. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι δεν είναι κακό να είναι κανείς φιλύποπτος, γνωρίζοντας πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις έχουν τοποθετήσει μία χώρα στο στόχαστρο τους, πολύ σπάνια κάνουν λάθη και αποτυγχάνουν.
Υστερόγραφο: Η μελέτη του γερμανικού ινστιτούτου (πηγή), η οποία επεξηγεί πως μπορεί μία χώρα, εν προκειμένω η Ελλάδα, να αποπεμφθεί από την Ευρωζώνη, με το ταυτόχρονο σταμάτημα της παροχής νέων δανείων, καθώς επίσης ρευστότητας στις τράπεζες της (ELA), υπάγεται στα παραπάνω – ενώ ήταν ικανή για να οδηγήσει το ελληνικό χρηματιστήριο, κυρίως δε τις μετοχές των τραπεζών, σε μία τρομακτική κατάρρευση, αφού για πρώτη φορά δημοσιεύεται επίσημα κάτι τέτοιο, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό.
