Σταύρος Δήμας ή σταυρός δι’ ημάς; – The Analyst

Σταύρος Δήμας ή σταυρός δι’ ημάς;

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

proedriko-megaro

Βιώνουμε μια πολιτική όξυνση εξ’ αιτίας της διαδικασίας της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο θεσμός που υπάρχει για να ενώνει και να διασφαλίζει την ομαλότητα στη χώρα, καταντά παιχνίδι στα χέρια μικρού παιδιού. Συνταγματικά ουδέν μεμπτόν. Σε επίπεδο πολιτικής όμως;

.

Με αφορμή την κατάσταση που βιώνει η χώρα από τις 9 Δεκεμβρίου τ.ε. όταν και ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε την επίσπευση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας προτείνοντας για την θέση τον Αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Σταύρο Δήμα, αλλά ταυτόχρονα και την επιχειρηματολογία που έχει αναπτυχθεί από την αρχή της εθνικής μας περιπέτειας για απεμπόληση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, -μην ξεχνάμε πως πάνω σε αυτό το επιχείρημα στηρίχθηκαν δύο ανύπαρκτα μέχρι τότε κόμματα τα οποία εισήλθαν στην ελληνική βουλή με υψηλότατα ποσοστά και στην παρούσα συγκυρία παίζουν τον ρόλο τους- μου έρχεται αβίαστα στο νου η πορεία που διέτρεξε η χώρα από την πρώτη τυπικά αναγνώριση της ύπαρξής της (Πρωτόκολλο Αγίας Πετρούπολης, Απρίλιος 1826) μέχρι το τελικό Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου του 1830 με το οποίο εξασφαλίστηκε η περί ης ο λόγος, εθνική μας ανεξαρτησία.

Μια ανεξαρτησία που ούτε εύκολα κερδήθηκε, ούτε χωρίς θυσίες. Άλλωστε μόλις δύο βδομάδες νωρίτερα από το Πρωτόκολλο που υπογράφτηκε στην Πετρούπολη, έπεφτε το Μεσολόγγι και σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη «Εμέτραε ο καθένας με το νου του τον αφανισμό μας…». Σκεφτείτε: Πέντε χρόνια συνεχών μαχών απ’ άκρου εις άκρον της χώρας και ως αποτέλεσμα ένα αόριστο κείμενο το οποίο μάλιστα δεν ανέφερε πουθενά την λέξη ανεξαρτησία, αλλά μιλούσε για αυτονομία υποτέλειας στον σουλτάνο. Μια σειρά όμως από πολιτικές μεθοδεύσεις οδήγησαν στο γνωστό ιστορικό αποτέλεσμα.

Πιο συγκεκριμένα θα ήθελα να σταθώ σε δυο επιλογές του Κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, για τις διπλωματικές ικανότητες του οποίου υπήρχε και υπάρχει ομοφωνία τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Αφικνούμενος λοιπόν σε Ναύπλιο αρχικά και Αίγινα αμέσως μετά, στις αρχές του ‘28, παραλαμβάνει την διακυβέρνηση της αυτόνομης Ελλάδας, η οποία αποτελείται από μερικές πόλεις της ανατολικής Πελοποννήσου, την περιοχή του Ισθμού και των Μεγάρων Αττικής μέχρι και την Ελευσίνα, την Μάνη, και τα νησιά του Αργοσαρωνικού. Καθ’ όλη την διάρκεια του ’28 και μέχρι το τρίτο πρωτόκολλο του Λονδίνου που υπεγράφη στις 22 Μαρτίου του ’29, αφού δημιούργησε αξιόπιστο στράτευμα, κατάφερε με συντονισμένες κινήσεις και χωρίς να πέσει σχεδόν ούτε μια τουφεκιά (αφού υπήρχε δέσμευση κατάπαυσης του πυρός) να καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Στερεάς, να φέρει προ τετελεσμένου γεγονότος τους Συμμάχους και εν τέλει να την συμπεριλάβει στα εδάφη της Ελλάδας (γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού) στο εν λόγω πρωτόκολλο, στο οποίο όμως υπήρξε συν τοις άλλοις και αποδοχή δυσμενών όρων για την χώρα (η Ελλάδα θα τελούσε υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης και καθοριζόταν ετήσιος φόρος προς τον Σουλτάνο 1.500.000 γρόσια). Για να συμβούν όμως αυτά είχε πάρει μια δύσκολη και συνάμα στρατηγική απόφαση. Είχε αποδεχθεί το δεύτερο πρωτόκολλο του Λονδίνου (Νοέμβριος ‘28) σύμφωνα με ο οποίο η Ελλάδα ανακηρυσσόταν αυτόνομη μεν, υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου δε και τα σύνορά της έφταναν μέχρι τον Ισθμό.

Αυτό που θέλω να καταδείξω είναι πως με τις επιλογές του ο Ιω. Καποδίστριας έχτιζε την χώρα βήμα – βήμα. Δεν δίσταζε να λαμβάνει και δυσμενείς φαινομενικά αποφάσεις, έχοντας όμως ταυτόχρονα μια ευρύτερη στρατηγική σκοπιμότητα. Συντηρούσε πάση θυσία την επικοινωνία με τις τρεις συμμαχικές δυνάμεις[1] αλλά παράλληλα διασφάλιζε με εποικοδομητικές κινήσεις στο εσωτερικό, τα συμφέροντα της χώρας. Κατάφερε επί του προκειμένου να μεγαλώσει τα σύνορα του κράτους ώστε να το καταστήσει βιώσιμο και ταυτόχρονα να λογίζεται ως παράγοντας σταθερότητας της περιοχής έναντι της καταρρέουσας Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα η διεθνής πολιτική σκηνή να βλέπει πλέον προς το συμφέρον της μια ανεξάρτητη Ελλάδα. Κάτι που επιβεβαιώθηκε λίγο καιρό αργότερα.

Αυτά για το παρελθόν. Πάμε στο σήμερα. Η Ελλάδα βρίσκεται εν μέσω κρίσιμης διαπραγμάτευσης με την τρόικα για τον καθορισμό σημαντικότατων λεπτομερειών του προγράμματος που ακολουθεί μετά την χρηματοδότηση που έλαβε και η οποία θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα του πολίτη (Φ.Π.Α. ασφαλιστικό, φορολογία κ.α.). Ιδανικά θα έπρεπε να είχε την δυνατότητα να διαπραγματευτεί έχοντας μια ευρεία κομματική συναίνεση, γεγονός που θα της έδινε περισσότερα όπλα στη φαρέτρα της. Αντ’ αυτού, βιώνει μια πολιτική όξυνση εξ’ αιτίας της διαδικασίας της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο θεσμός που υπάρχει για να ενώνει και να διασφαλίζει την ομαλότητα στη χώρα, καταντά παιχνίδι στα χέρια μικρού παιδιού. Συνταγματικά ουδέν μεμπτόν. Σε επίπεδο πολιτικής όμως;

Αν πάρουμε ως αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι πολιτικοί υπάρχουν για να υπηρετούν τον πολίτη, τότε σήμερα διαπιστώνουμε ένα χάσμα προθέσεων. Στην παρούσα φάση φαίνεται να μην υπηρετούν τίποτα άλλο παρά τις ιδεολογικές τους εξαρτήσεις που τους προσδιορίζουν ως πολιτικές οντότητες. Δεν μπορούν να διανοηθούν να γίνουν διαλλακτικοί με την ιδεολογία τους, ακόμα και αν αυτό αποβεί σε βάρος της χώρας. Πιο απλά η πολιτική τους στρατηγική που μάλιστα εκπονείται εξ ονόματος αυτής της χώρας και προς ευημερία των πολιτών της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνισταμένη αυτών των εξαρτήσεων. Και αυτό σύμφωνα και με τα προλεγόμενά μας δεν θα ήταν αναγκαία καταστροφικό και επονείδιστο αν ταυτόχρονα υπήρχε μια ξεκάθαρη στρατηγική στοχοθέτηση και όχι ιδανικές προβλέψεις και εκτός πραγματικότητας παροχές. Έχω δε την άποψη πως είναι αυτή, η παρούσα συγκυρία για την εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας που καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τις βαθύτερες αυτές προθέσεις τους, τους βγάζει στη σέντρα εν ολίγοις και τους εκθέτει στα μάτια εκείνων που δεν είναι τυφλωμένοι από τις ίδιες εξαρτήσεις.

Για να κάνω πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, θεωρώ πως:

  • Η σημερινή βουλή οφείλει να εκλέξει Πρόεδρο. Σύμφωνα με το σύνταγμα μπορεί και να μην το κάνει, αλλά συνταγματικά επίσης ο ελληνικός λαός την εξέλεξε για τετραετή θητεία.
  • Είναι αδιανόητο εν έτη 2014 να υπάρχει περίπτωση έκτακτης προσφυγής στην ετυμηγορία του λαού με αφορμή την εντός του κοινοβουλίου διαφωνία στο πρόσωπο του υποψηφίου Προέδρου.
  • Η Κυβέρνηση έχει από μόνη της εγκλωβιστεί και απομονωθεί στο εσωτερικό μην πετυχαίνοντας τις απαραίτητες συμμαχίες και με το να μην προχωρά σε απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
  • Η Αξιωματική αντιπολίτευση έχει οδηγήσει τις πολιτικές καταστάσεις εκεί που θέλει με συνέπεια να εισπράττει τα πλεονεκτήματα των ανέξοδων επιχειρημάτων της. Έχει λάβει αυτονόητες αποφάσεις για αντιπολιτευτικό κόμμα σε περίοδο ευημερίας και ομαλών συνθηκών.
  • Μέρος ανεξάρτητων βουλευτών παίζει ανερυθρίαστα με τους θεσμούς, αλλάζοντας άποψη για την ψήφιση του Προέδρου από ψηφοφορία σε ψηφοφορία και προβάλλοντας ως επιχειρήματα για αυτή τους τη στάση, προφάσεις εν αμαρτίαις.
  • Μικρότερα κόμματα μεταφράζουν το συνταγματικό τους καθήκον ως ευκαιρία για να κερδίσουν οφέλη παντοιοτρόπως ρίχνοντας επικίνδυνα το επίπεδο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας χωρίς κανένα δισταγμό.
  • Οι εκλογές είναι η κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι με αυτές κρίνονται τα πάντα σε μια χώρα.
  • Είναι κρίμα για την χώρα να μην προχωρήσει συναινετικά στην αναγκαία αναθεώρηση του Συντάγματος και να αναλωνόμαστε σε ανούσιες κόντρες και διαφωνίες μόνο και μόνο για την αύξηση της απήχησης των κομμάτων.

Η παρούσα συγκυρία φαντάζει σε πολλούς ως άκρως απειλητική για την ίδια την χώρα. Ακούμε καθημερινά εδώ και δυο εβδομάδες τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό εκκλήσεις για πολιτική σύνεση, αλλά παράλληλα και μια εκπεφρασμένη απορία για την ευκολία με την οποία την αντιμετωπίζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ανεξαρτήτως προέλευσης. Δεν ξέρω πως ακούγονται όλα αυτά στον έλληνα πολίτη. Μάλλον τα αποστρέφεται όπως κάθε είδους συμβουλή που προέρχεται από άτομα κύρους ή «κύρους» ως αμυντικό μηχανισμό που ανέπτυξε στα τόσα χρόνια διαστρέβλωσης και κατακρεούργησης της πραγματικότητας που ζήσαμε σ’ αυτή τη χώρα. Φρονώ δε πως μια συσσωρευμένη οργή είναι αυτή που οδηγεί τις εξελίξεις τον τελευταίο καιρό. Παραδοσιακά δεν έχει αποδειχθεί καλή σύμβουλος και δεν νομίζω να αλλάξει τώρα κάτι δραματικά.

Και για να συνδεθώ με την αρχή του άρθρου, ας ελπίσουμε ότι αυτή την φορά η Ελλάς δεν θα βρεθεί από φίλια πυρά και ελληνικό χέρι καιόμενη στον πάτο της θάλασσας του Πόρου, σαν την συνονόματή της φρεγάτα.

ΣυγγραφέαςΕυάγγελος Σεϊμενάκης, junior writer (Παραγωγή, Εμπόριο και Εξαγωγές)

.

[1] Στις 31 Ιουλίου 1831, σε επιστολή του προς τον Γάλλο ναύαρχο Lalande, που υπηρετούσε στην Ελλάδα, του αποκάλυψε ότι γνώριζε όλες τις δολοπλοκίες των Άγγλων και των Γάλλων σχετικά με τα γεγονότα του Πόρου, με τρόπο που καταπλήσσει: «Εγώ δε, και τις δολοπλοκίες όλων σας τις εγνώριζα, αλλά έκρινα ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να κόψω το νήμα της συνεργασίας μαζί σας, γιατί έδινα προτεραιότητα στην ανόρθωση και στην ανασυγκρότηση της Ελλάδος. Αν έκοβα τις σχέσεις με τις λεγόμενες «προστάτιδες» Δυνάμεις, τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να προσθέσω βάρος και στη συνείδησή μου. Και άφησα τα πράγματα να λαλήσουν μόνα τους…»

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×