Η υπόθεση της δραχμής – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η υπόθεση της δραχμής

Ευρώ η δραχμή

Συνεχίζοντας, ακούγεται συχνά η ερώτηση, σύμφωνα με την οποία δεν έχει κανένα νόημα για κάποιον Έλληνα, ο οποίος δεν έχει καθόλου χρήματα στην τσέπη του, εάν η χώρα έχει ως επίσημο νόμισμα της τη δραχμή ή το ευρώ.

Προφανώς δεν δίνεται βέβαια σημασία στο ότι, τυχόν ανεξέλεγκτη επιστροφή στη δραχμή θα είχε σαν αποτέλεσμα την ελεύθερη πτώση της ισοτιμίας της, καθώς επίσης την εκτίναξη του συνολικού εξωτερικού χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, σε δυσθεώρητα επίπεδα – για λόγους που ανέφερα προηγουμένως.

Σε μία τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε ακαριαία, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών της, μεταξύ άλλων με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση του κοινωνικού της κράτους – καθώς επίσης την εκτίναξη της ανεργίας και των χρεοκοπιών των επιχειρήσεων στα ύψη. Έτσι λοιπόν, αυτός που σήμερα δεν έχει τίποτα στην τσέπη του, αναγκασμένος να εξαρτάται από τις όποιες υπηρεσίες του δημοσίου, καθώς επίσης από τους συμπολίτες του, δεν θα μπορούσε πλέον να επιβιώσει.

Πόσο μάλλον όταν στη θέση του θα βρισκόταν ξαφνικά πάρα πολλοί άλλοι, εκμηδενίζοντας τις όποιες δυνατότητες του να τα καταφέρει, έστω και οριακά. Επομένως, έχει και για αυτόν σημασία η απόφαση της επιστροφής της χώρας στη δραχμή, όσο και αν δεν το κατανοεί σήμερα.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ο εχθρός του κακού είναι το χειρότερο – ενώ πάντοτε υπάρχει μία πιο οδυνηρή κατάσταση, από αυτή που βιώνει κανείς.

.

Η Γερμανική Ευρώπη

Συνεχίζοντας, θεωρούσα ανέκαθεν πολύ σημαντικό το κοινό νόμισμα, λόγω της συμβολής του στην Ενωμένη Ευρώπη – τασσόμενος ως εκ τούτου υπέρ του. Ορισμένα όμως γεγονότα, τα οποία έχουν μεσολαβήσει, με κυριότερο τη σταδιακή μετατροπή της ηπείρου μας σε μία γερμανική Ευρώπη, με έχουν καταστήσει επιφυλακτικό απέναντι του.

Όταν δε ακόμη και οι Financial Times Germany «κατηγορούν» τη Γερμανία (πηγή), λέγοντας πως έχει εγκαταλείψει τη διακριτική της στάση, όσον αφορά την «κατάληψη» σημαντικών θέσεων στην Κομισιόν, προσπαθώντας πλέον επιθετικά να αναλάβει την απόλυτη ηγεσία, επιβάλλοντας τα δικά της άτομα, τότε οι επιφυλάξεις μου γίνονται ακόμη μεγαλύτερες.

Στα πλαίσια αυτά, οφείλω να αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά τους παρακάτω Γερμανούς, σε βασικές θέσεις της Ευρώπης: ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού μηχανισμού σταθερότητας (Regling), ο διευθυντής της ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων (Hoyer), ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κ. Juncker (Selmayr), ο ηγέτης της ισχυρής σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης (Schulz), 31 Γερμανοί ευρίσκονται δίπλα στους 28 επιτρόπους, η ΕΚΤ είναι στη Φρανκφούρτη κοκ.

Προφανώς η αδυναμία της Γαλλίας, καθώς επίσης της Ιταλίας, να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους, όταν την ίδια στιγμή η Γερμανία τρέφεται και αναπτύσσεται από αυτήν, έχει αλλάξει εντελώς τους συσχετισμούς στην Ευρώπη – πόσο μάλλον όταν ο ευρωπαϊκός νότος ευρίσκεται κυριολεκτικά στον ορό της καγκελαρίου και του υπουργού οικονομικών της, ο οποίος μιμείται κάθε μέρα και περισσότερο τη στάση των προγόνων του.

Ολοκληρώνοντας, έχω την άποψη ότι, κανένας απολύτως Ευρωπαίος δεν επιθυμεί τη «γερμανοποίηση» της ηπείρου μας – οπότε δεν είναι πλέον καθόλου βέβαιο το μέλλον του κοινού νομίσματος, ειδικά όταν η Ιταλία αδυνατεί να ανταπεξέλθει με το βάρος του, ενώ η Ολλανδία έχει ήδη εκπονήσει ένα σχέδιο επιστροφής στο εθνικό της νόμισμα (πηγή).

.

Οι εναλλακτικές λύσεις

Έχει αναφερθεί στο παρελθόν πως μία λύση, η καλύτερη ίσως, όσον αφορά τη διατήρηση της Ευρωζώνης, θα ήταν η αποχώρηση της Γερμανίας (ανάλυση), κάτι που όμως δεν μπορεί να συμβεί, χωρίς τη δική της συμφωνία – η οποία είναι μάλλον απίθανη, επειδή αφενός μεν τρέφεται από το ευρώ, αφετέρου λόγω του ότι η υιοθέτηση του μάρκου θα της δημιουργούσε τεράστια οικονομικά προβλήματα.

Μία επόμενη δυνατότητα θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στα εθνικά τους νομίσματα (ανάλυση) – αφού δεν υπάρχει η απαραίτητη προθυμία για τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης (τραπεζική, πολιτική και δημοσιονομική ένωση), χωρίς την οποία το ευρώ είναι καταδικασμένο. Τη λύση όμως αυτή δεν μπορούμε επίσης να την επιβάλλουμε, επειδή αφορά όλα τα κράτη – οι κυβερνήσεις των οποίων δεν θα συμφωνούσαν εύκολα μεταξύ τους.

Αυτό που απομένει λοιπόν στην Ελλάδα είναι είτε η ανεξέλεγκτη υιοθέτηση της δραχμής, εάν ενεργώντας παράνομα η ΕΚΤ σταματούσε να ενισχύει με ρευστότητα τις ελληνικές τράπεζες, είτε η ελεγχόμενη επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα. Μία τέτοια διαδικασία είναι βέβαια συνδεδεμένη με πλήθος προβλήματα, τα οποία θα έπρεπε να επιλυθούν εκ των προτέρων – ενώ έχει ήδη περιγραφεί ένα σενάριο (ανάλυση).

Στα πλαίσια αυτά, κάτω από τις συνθήκες που ευρύτερα δημιουργούνται και με δεδομένα τα τεράστια προβλήματα της Ευρωζώνης, θεωρώ απολύτως απαραίτητο το ξεκίνημα μίας συζήτησης για την ανάλυση του θέματος – καθώς επίσης την επείγουσα εκπόνηση ενός «Σχεδίου Β» εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων εξουσίας.

Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να οδηγηθεί σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, μετά από έξι χρόνια ύφεσης και καταστροφής της οικονομίας της από την Τρόικα (άρθρο) – ενώ φυσικά δεν επιτρέπεται να υποχωρήσει σε καμία άλλη απαίτηση της Γερμανίας ή του ΔΝΤ, όσον αφορά τη μελλοντική της οικονομική πολιτική. Εν ανάγκη, με την εκλογή ενός κόμματος που θα μπορούσε να εγγυηθεί απερίφραστα τη μη υποταγή της χώρας στους δανειστές της.

Από το γράφημα που ακολουθεί φαίνεται το που μας οδήγησε η εγκληματική πολιτική της Γερμανίας, με βάση την οποία το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας, ανά άτομο σε ηλικία εργασίας, κυριολεκτικά κατέρρευσε – πολύ περισσότερο από κάθε άλλη χώρα.

.

Κόσμος, ΑΕΠ – η εξέλιξη στο πραγματικό ΑΕΠ των χωρών, ανά άτομο σε ηλικία εργασίας

 .

Εύλογα λοιπόν εάν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, όπως απαιτεί σήμερα η Γερμανία, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ένα άβουλο προτεκτοράτο της – με λεηλατημένη τόσο τη δημόσια όσο και την ιδιωτική της περιουσία, καθώς επίσης με μηδενικές πιθανότητες να επανέλθει.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!