Την ίδια στιγμή οι Η.Π.Α. εμποδίζουν τη δημιουργία των «πετρογουάν» – τις προσπάθειας δηλαδή της Κίνας, με τη βοήθεια της Ρωσίας, να διενεργούνται οι παγκόσμιες συναλλαγές πετρελαίου με το δικό της νόμισμα. Το λογαριασμό εδώ τον πληρώνει η Ρωσία, η οποία έχει συμφωνήσει να πουλάει φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην Κίνα, σε ρούβλια ή σε γουάν, αντί σε δολάρια – με αποτέλεσμα να χάνει και στις δύο περιπτώσεις, επειδή και τα δύο νομίσματα έχουν υποτιμηθεί σε σχέση με το δολάριο (το γουάν πρόσφατα, μετά τη μείωση των βασικών επιτοκίων εκ μέρους της Κίνας).
Φυσικά η Κίνα είναι ο μεγάλος κερδισμένος – αφού διαθέτει σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα σε δολάρια, τα οποία δαπανά για την αγορά ενέργειας – ενώ θέλει να τα μειώσει, επειδή πολύ σωστά δεν εμπιστεύεται το αμερικανικό νόμισμα (ανάλυση).
Η Ρωσία πληρώνει επίσης τις προσπάθειες εξυγίανσης της Ιαπωνίας – μέσω της υποτίμησης του νομίσματος της, με τη βοήθεια της αύξησης της ρευστότητας εκ μέρους της κεντρικής της τράπεζας. Ειδικότερα, μέχρι πρόσφατα η Ιαπωνία αποτύγχανε να ξεφύγει από την κρίση, κυρίως επειδή το υποτιμημένο γεν αύξανε μεν τις εξαγωγές της, αυξάνοντας όμως παράλληλα και τις εισαγωγές της, λόγω της ενεργειακής της εξάρτησης. Με τη ραγδαία όμως πτώση της τιμής του πετρελαίου (πάνω από 30%), το κόστος των εισαγωγών ενέργειας εκ μέρους της Ιαπωνίας θα μειωθεί σημαντικά – οπότε θα μπορέσει ίσως να εξυγιανθεί.
Συνεχίζοντας, η Ρωσία πληρώνει επίσης τις προσπάθειες της Ευρωζώνης να ξεφύγει από την κρίση, μέσω της μείωσης της ισοτιμίας του ευρώ – η οποία βοηθάει στην αύξηση των εξαγωγών. Εάν το πετρέλαιο ήταν στα προηγούμενα επίπεδα, η μειωμένη ισοτιμία του ευρώ θα αύξανε το κόστος των εισαγωγών ενέργειας των χωρών της Ευρωζώνης και ειδικά της Γερμανίας, μειώνοντας τη διεθνή ανταγωνιστικότητα τους – κάτι που σήμερα έχει αποφευχθεί.
Διευκολύνει δε και τις ενέργειες του διοικητή της ΕΚΤ, αφού περιορίζει τους κινδύνους υψηλού πληθωρισμού, εάν αυξήσει σημαντικά την ποσότητα χρήματος – προσφέροντας επίσης την ευκαιρία στην ΕΚΤ να υιοθετήσει τη λύση της κρίσης χρέους που έχει περιγραφεί σε ανάλυση της σελίδας μας (η εξαφάνιση του χρέους). Βέβαια, η πτώση των τιμών της ενέργειας εντείνει τις αποπληθωριστικές πιέσεις στην Ευρώπη – οι οποίες όμως μπορούν να αντιμετωπισθούν, με τη μεγαλύτερη αύξηση της ρευστότητας.
Τέλος, οι Η.Π.Α. δεν εξάγουν ουσιαστικά πετρέλαιο και δεν επηρεάζονται από την πτώση της τιμής του ως κράτος, ενώ το ανατιμημένο δολάριο κάνει ακόμη πιο φθηνές τις εισαγωγές τους – οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης πληθωρισμού λόγω της αθρόας εκτύπωσης δολαρίων τα τελευταία χρόνια. Επειδή δε τα χρέη τους είναι σε δολάρια, τα εξοφλούν απλά και μόνο τυπώνοντας – κάτι που δεν είναι αρνητικό, παρά τις σημαντικές παρενέργειες που φυσικά υπάρχουν (αύξηση του εμπορικού ελλείμματος κλπ.).
Ολοκληρώνοντας, οι προσπάθειες της Ρωσίας να επιτεθεί στο δολάριο, πουλώντας τα προϊόντα που παράγει σε ρούβλια, ειδικά την ενέργεια, θα την οδηγήσουν στα όρια της απόγνωσης – με δεδομένη την τεράστια πτώση της ισοτιμίας του ρουβλίου (40%), την οποία βέβαια δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί όπως η Ευρωζώνη, η Ιαπωνία και η Κίνα, αυξάνοντας τις εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων (αφού δεν παράγει ούτε αρκετές ποσότητες, ούτε ποιοτικά, ούτε ανταγωνιστικά).
Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στον έτερο εχθρό της υπερδύναμης – στη Βραζιλία, η οποία στηρίζεται επίσης στις εξαγωγές ενέργειας, υποφέρει από πληθωρισμό και υποτιμάται ραγδαία το νόμισμα της.
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για έναν «αγώνα δρόμου» μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, όπου ηττημένος θα είναι αυτός που θα κουραστεί γρηγορότερα – από οικονομικής πλευράς βέβαια, επειδή και οι Η.Π.Α. εγγράφουν απώλειες (εμπορικά ελλείμματα από την ανατίμηση του δολαρίου, κίνδυνοι χρηματιστηριακού κραχ κλπ.).
.
Επίλογος
Δυστυχώς ο εξαιρετικά συμπαθής Ρώσος πρόεδρος δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να ανταγωνισθεί τις Η.Π.Α. στο οικονομικό πεδίο – έχοντας ουσιαστικά πέσει στην παγίδα που στήθηκε προσεκτικά, ενώ αυτός ασχολούταν με το θέμα της Ανατολικής Ουκρανίας και του ασύμμετρου, υβριδικού πολέμου που επιχειρούσε.
Εάν δεν προσέξει λοιπόν, αλλάζοντας εντελώς τακτική, θα οδηγήσει πολύ γρήγορα την πατρίδα του στην καταστροφή – στη φτώχεια και στην απόλυτη εξαθλίωση του παρελθόντος, την οποία ο ίδιος κατάφερε να ανατρέψει με θαυμαστό τρόπο, μετά την άνοδο του στην εξουσία το 2000.
Σε κάθε περίπτωση, στον οικονομικό τομέα σήμερα έχει ηττηθεί «κατά κράτος», προς όφελος ολόκληρης της Δύσης, χωρίς να ζημιωθεί καθόλου η Κίνα. Επομένως, η θέση του ως προέδρου είναι επισφαλής – αφού, λόγω των λαθών του, δεν είναι απίθανο να ανατραπεί, όταν αρχίσει να μειώνεται ραγδαία το βιοτικό επίπεδο του λαού του (πόσο μάλλον εάν βοηθήσουν και οι Η.Π.Α., γνωρίζοντας πλέον πως το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν η μη αποστολή του ΔΝΤ στη χώρα, λίγο πριν χρεοκοπήσει, το 1998).
.
.
Περαιτέρω, η Ευρώπη χρειάζεται αναμφίβολα τη Ρωσία, όπως και η Ρωσία την Ευρώπη. Η αλαζονεία όμως, καθώς επίσης η αμετροέπεια, είναι πολύ κακοί σύμβουλοι – ενώ είναι «θανάσιμο αμάρτημα» να υποτιμάει κανείς τις Η.Π.Α., ειδικά στο χρηματοπιστωτικό τομέα, από τον οποίο συνήθως κρίνεται η επιτυχία ή η αποτυχία ακόμη και των συμβατικών πολεμικών συρράξεων.
Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα είναι δυστυχώς επίσης μία «οικονομία Potemkin» – αφού στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τουρισμό, έχοντας καταστρέψει το μεταποιητικό κλάδο, τη γεωργία, καθώς επίσης αρκετές άλλες υπηρεσίες της. Το ότι έχει επιτρέψει δε στη Μ. Βρετανία να της κλέψει τη ναυτιλία της (εφοπλιστές), είναι εντελώς απαράδεκτο – ενώ τεκμηριώνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο την ανικανότητα των κυβερνήσεων της.
Οφείλουμε λοιπόν να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί τόσο με τις επιλογές μας, όσο και με τις προβλέψεις μας – γνωρίζοντας πως απαιτείται πολύ κόπος και προσπάθεια, για να επανέλθει η χώρα μας σε φυσιολογικές συνθήκες.
