Με τα μάτια της ιστορίας – The Analyst

Με τα μάτια της ιστορίας

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Έξω-από-το-κουτί

Κοστίζει ακριβά το να εθελοτυφλούμε, για να μην αντικρίσουμε την ψυχρή πραγματικότητα, όπως όταν βάζουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, θέλοντας να πιστεύουμε πως έχουν πάψει πια να υπάρχουν – οι πολιτικές ανακατατάξεις

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Ορισμένοι άνθρωποι αδυνατούν δυστυχώς να κατανοήσουν πως οι σωστές συμβουλές για το μέλλον, πηγάζουν από τα πραγματικά διδάγματα του παρελθόντος – από την ιστορία. Έτσι, μετατρέπονται άθελα τους σε ευάλωτα θύματα εκείνων των θεμιτά φιλόδοξων, αλλά αθέμιτα ιδιοτελών πολιτικών διαφόρων παρατάξεων, οι οποίοι μοιράζουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα – διαβεβαιώνοντας τους πως το μέλλον δεν θα έχει καμία σχέση με το παρελθόν.

Στο μεγάλο θέμα της διαγραφής χρέους, θα ήταν προφανώς ανόητος αυτός που δεν θα το επιθυμούσε. Θα ήταν όμως επίσης ανόητος αυτός που θα θεωρούσε πως δεν θα απαιτούνταν δυσανάλογα ανταλλάγματα – όπως συνέβη με την προηγούμενη διαγραφή.

Έναντι της διαγραφής αυτής παραδόθηκε η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, υποθηκεύθηκαν (αγγλικό δίκαιο) τα δημόσια περιουσιακά της στοιχεία, χρεοκόπησαν οι τράπεζες, τα ασφαλιστικά της ταμεία και ορισμένοι δημόσιοι οργανισμοί, έχασαν τα χρήματα τους οι Έλληνες ομολογιούχοι, ενώ έκλεισε ερμητικά η «έξοδος κινδύνου» (υιοθέτηση τους εθνικού της νομίσματος).

Παράλληλα, επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τους δανειστές της μία πολιτική, μέσω της οποίας χάθηκαν ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία που πλησιάζουν το 1 τρις €, έναντι δανείων 240 δις €, εξαθλιώθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της, «κατακρεουργήθηκε» το κράτος πρόνοιας, ενώ οδηγήθηκε στην ανεργία το 28% των εργαζομένων – ακόμη χειρότερα, το 60% των νέων.

Με βάση λοιπόν τα διδάγματα του παρελθόντος, μία επόμενη διαγραφή, με την οποία δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να συμφωνήσουν οι δανειστές, αφού οι απαιτήσεις τους είναι πλέον «πλουσιοπάροχα εγγυημένες», θα απαιτούσε αντίστοιχα δυσανάλογα ανταλλάγματα – αφού δεν προσφέρεται από κανέναν «δωρεάν γεύμα», όπως γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά, από τις σχέσεις μας με τις τράπεζες, με το κράτος, με τους εργοδότες κοκ. 

Κοστίζει δε πάρα πολύ ακριβά το να κλείνουμε τα μάτια, για να μην αντικρύσουμε την ψυχρή πραγματικότητα – όπως όταν βάζουμε τα σκουπίδια (λογαριασμούς, προβλήματα) κάτω από το χαλί, «φαντασιωνόμενοι» πως έχουν πάψει πια, ως δια μαγείας, να υπάρχουν.

Όταν δε συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον τρόπο, δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, διαπιστώνοντας πως οι εκάστοτε πολιτικοί, μας παραπλανούν για πολλοστή φορά – αφού ουσιαστικά μας υπόσχονται αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, παρά το ότι είναι αδύνατον να εφαρμοστούν. Εάν βέβαια δεν το κάνουν, δεν έχουν καμία πιθανότητα εκλογής – όπως τεκμηριώνεται ξανά από την ιστορία.  

Σε κάθε περίπτωση είναι καλό να γνωρίζουμε πως όταν κάποιος ζητάει διαγραφή χρέους, πρέπει ταυτόχρονα να αναφέρει ποιός θα πληρώσει το λογαριασμό – είτε είναι ιδιώτης, είτε κράτος. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα της Ελλάδας, αυτός που θα επιβαρυνόταν από τη διαγραφή των χρεών θα ήταν οι τράπεζες, οι οποίες δεν μπορούν να θεωρηθούν σήμερα φερέγγυες – ενώ στην περίπτωση του δημοσίου τομέα, τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης, τα οποία κατέχουν, ακούσια ουσιαστικά, το 87% των ελληνικών ομολόγων.

Επίσης οφείλουμε να σκεφθούμε πώς θα ενεργούσαμε εμείς, εάν είμαστε στη θέση των δανειστών – με την έννοια ότι, πρέπει κανείς να συμπεριφέρεται στους άλλους, έτσι όπως θα ήθελε να συμπεριφέρονται και αυτοί στον ίδιο. Απλούστερα, τι θα κάναμε εμείς, εάν κάποιος μας χρωστούσε χρήματα, έναντι των οποίων θα είχαμε υποθηκεύσει το σπίτι του, το οποίο θα κόστιζε πολύ περισσότερο – αρνούμενος να μας πληρώσει.           

Ευχόμαστε και ελπίζουμε βέβαια, όπως πάντοτε, να κάνουμε λάθος – να έχουμε εμείς άδικο και να δικαιωθούν οι καλοπροαίρετοι συμπολίτες μας, οι οποίοι πιστεύουν πως πράγματι υπάρχει δωρεάν γεύμα. Δεν θα πάψουμε όμως να προσπαθούμε να δούμε το μέλλον με τα μάτια του παρελθόντος και όχι «διαισθητικά» ή με αυτά που θέλουν να μας επιβάλλουν οι εκάστοτε πολιτικοί «ηγέτες» – αδιαφορώντας εντελώς για το εάν θα επαληθευθούν ή όχι, αρκεί να πετύχουν τους στόχους τους».

.

Άρθρο

Οι Έλληνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, την οποία υπολογίζουμε στο 80%, ανήκουν πολιτικά στο μεσαίο, ήπιο χώρο – προτιμώντας την ελεύθερη οικονομία, και το κράτος πρόνοιας, σε ένα υγιές δημοκρατικό περιβάλλον, όπου οι κοινωφελείς, οι κερδοφόρες μονοπωλιακές, καθώς επίσης οι στρατηγικές επιχειρήσεις ανήκουν στο δημόσιο, ενώ όλες οι υπόλοιπες στον ιδιωτικό τομέα.

Θεωρούν επομένως την ιδιωτική πρωτοβουλία απαραίτητη προϋπόθεση της ευημερίας, έχοντας την επιθυμία να περιορίζεται το δημόσιο σε εκείνους τους τομείς, οι οποίοι είναι αναγκαίοι για τη σωστή λειτουργία του κράτους – για τη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων, για τον θεμιτό ανταγωνισμό, καθώς επίσης για τη φροντίδα των αδύναμων Πολιτών.

Δεν επιθυμούν λοιπόν πλειοψηφικά ούτε την κεντρικά κατευθυνόμενη, αριστερή οικονομία, όπου όλες οι επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, με κυρίαρχη τάξη τους δημοσίους υπαλλήλους, ούτε τη νεοφιλελεύθερη – στην οποία όλες οι επιχειρήσεις ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα, με το δημόσιο να μην ενδιαφέρεται καθόλου για τις αδύναμες εισοδηματικές τάξεις, επιλέγοντας το ελάχιστο δυνατό κοινωνικό κράτος. Σε καμία περίπτωση βέβαια τον εθνικοσοσιαλισμό – ο οποίος είναι μία άλλη μορφή της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας.

Η κρίση όμως, στην οποία οδηγήθηκε δόλια η Ελλάδα, «έσβησε ή σβήνει» και τις δύο πολιτικές παρατάξεις που εκπροσωπούσαν τυπικά το μεσαίο χώρο – αυτές που, μέσα από τα τεράστια λάθη και τις εγκληματικές παραλείψεις τους, προκάλεσαν τη χρεοκοπία της χώρας. Επρόκειτο βέβαια για σφάλματα των στελεχών τους και όχι της ιδεολογίας τους – την οποία δεν φρόντισαν να προστατεύσουν, ούτε κατάφεραν να υπηρετήσουν.

Η κοινωνία λοιπόν, μετά από την απίστευτα μεγάλη υπομονή που επέδειξε, από την εκπληκτική ανοχή της για αρκετά χρόνια, αποφάσισε να αντιδράσει – παύοντας να ενισχύει σταδιακά, με την ψήφο της ή με τις δημοσκοπήσεις, τα κόμματα που επέλεγε παραδοσιακά, επιτρέποντας τους να εναλλάσσονται διαδοχικά στην εξουσία. Συνειδητοποίησε δε πως το θεμέλιο της δημοκρατίας, η μεσαία τάξη, κινδυνεύει να πεθάνει – γνωρίζοντας που οδηγεί κάτι τέτοιο.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×