Η χαμένη γενιά – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η χαμένη γενιά

Ο φοβισμένος νέος

Όπως περιέγραψα παραπάνω, η ανεργία στους νέους δεν οφείλεται αποκλειστικά στις οικονομικές συγκυρίες. Εδώ θα μπορούσε να προστεθεί πως η μόρφωση που έχει λάβει κανείς, είναι δυνατόν σε ορισμένες περιπτώσεις να λειτουργήσει αρνητικά.

Φυλακή-σκέψηςΠιο συγκεκριμένα, η υψηλή γνώση και η επίγνωση των πραγμάτων, αυξάνει τις ανησυχίες στον άνθρωπο. Αντί να καταλήξει σε κάποια επιλογή, «ανασκαλεύει» συνεχώς τις πιθανότητες επιτυχίας, ενώ η σημερινή «ευκαιρία» του να μπορεί κανείς να διαλέξει το επάγγελμα που θα σπουδάσει-ακολουθήσει, αυξάνει ακόμη περισσότερο τους προβληματισμούς.

Οι ανησυχίες υπό αυτές τις συνθήκες αυξάνονται δραματικά, ενώ επεκτείνονται σε τέτοιο βαθμό, που η απραξία γίνεται λογικό επακόλουθο. Θυμίζει δε το γάιδαρο με τους δύο σανούς  – ο οποίος δεν ξέρει ποιόν να επιλέξει και τελικά πεθαίνει της πείνας. Εδώ θα προσθέταμε και την «καταστροφική συνειδητοποίηση» του ότι, ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι και να ανατραπούν τα σχέδια του καθενός μας (πχ. «πολλά τα βάζα στα μπαλκόνια της Αθήνας. Ποιες οι πιθανότητες να καταλήξει κάποιο επάνω στο κεφάλι μου;»).

Ένα επόμενο «ελάττωμα» που χαρακτηρίζει την αντίληψη  αρκετών νέων, είναι πως η σκληρή εργασία (κατά τα πρότυπα των γονέων τους) δεν είναι απαραίτητη, εάν βρεθεί η κατάλληλη, έξυπνη ιδέα.

Συχνά σε συζητήσεις, γίνονται αναφορές σε πετυχημένους νέους 25 έως 30 ετών, που κατασκεύασαν, λόγου χάρη, μια εφαρμογή για κινητές συσκευές και έγιναν εκατομμυριούχοι.

Μολονότι έχουν υπάρξει τέτοιες περιπτώσεις, πόσες είναι όμως αυτές στο σύνολό τους; Εάν οι πιθανότητες είναι 1:100.000, το λογικό δεν θα ήταν να συγκαταλέγει κανείς τον εαυτό του ανάμεσα στις 100.000 και να αφήσει το 1 να το «διανείμει» η τύχη όπως νομίζει εκείνη;

Στο σημείο αυτό παρουσιάζεται μια από τις πρώτες «ρήξεις» της σημερινής νεολαίας με τις προηγούμενες γενεές – πως δηλαδή η επιτυχία δεν είναι συνάρτηση του κόπου.

.

Η σημερινή κοινωνική αποσύνθεση και ο ρόλος της κρίσης ως καταλύτη

Η σημερινή έλλειψη συνοχής και συνεργασίας μεταξύ των νέων και μη, είναι το αποτέλεσμα της ρήξης ανάμεσα στις δύο γενεές. Παλαιότερα, ο πατέρας μεταβίβαζε την επιχείρηση στο γιο του. Σήμερα, πολύ συχνά, παρατηρώ πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει πλέον. Πως δηλαδή είτε ο νέος αποφασίζει να αλλάξει πεδίο εργασίας (και να κατασπαταλήσει μια γενιά γνώσης και εμπειρίας, ίσως και περισσότερες), είτε ο γονέας να μη μεταβιβάσει τις απαραίτητες υποχρεώσεις στα παιδιά του, προσπαθώντας να «γαντζωθεί» σε αυτές ο ίδιος, θεωρώντας πως εκείνα δεν διαθέτουν το «τσαγανό» για να τις αναλάβουν (ξεχνούν την παροιμία «με όποιον δάσκαλο καθίσεις…»).

Στα πλαίσια αυτά, η αλληλοκατηγορίες είναι συχνές, ενώ λειτουργούν ανασταλτικά στην πρόοδο της χώρας και της κοινωνίας. Κατά παρόμοιο τρόπο, αρνητικά λειτουργούν και οι αυτοκατηγορίες (γονέων και παιδιών).

Αντιδράσεις και ρόλοι τέτοιου είδους, ενέχουν ουτοπικό χαρακτήρα, καθώς σε τελική ανάλυση μονάχα το αποτέλεσμα μετράει. Οι κατηγορίες και οι προβληματισμοί τέτοιου τύπου, αυτομάτως δηλώνουν την παραίτηση μας από την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Η ρήξη αυτή, θα καταλήξει να έχει τρομακτικές συνέπειες. Από τη μια μεριά βρίσκονται οι νέοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν θα καταφέρουν να ενταχθούν στον εργασιακό βίο (κυρίως λόγω έλλειψης εξάσκησης του νου, σε επαγγελματικό περιβάλλον) και από την άλλη οι ακριβώς προηγούμενες γενιές – οι οποίες δεν θα λαμβάνουν τις συντάξεις τους (τις ακριβοπληρωμένες για πολλά χρόνια), αφού δεν θα υπάρχουν οι απαραίτητοι, αντίστοιχα ακριβοπληρωμένοι νέοι, για να χρηματοδοτούν τα ταμεία τους.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, πως τελικά δύο γενιές θα «καούν» ολοσχερώς, ως αποτέλεσμα της σημερινής ρήξης:

.

(α)  Η νέα γενιά, που ακόμη και να επανενταχθεί στα 35 της, δεν θα καταφέρει να φθάσει ποτέ ψηλά μισθολογικά, αφού οι επόμενες νεότερες γενιές (25) θα έχουν περισσότερες γνώσεις – ενώ θα έχουν εργασθεί πιο πρόσφατα ώστε ο νους να λειτουργεί περισσότερο ορθολογικά (σχολείο, σπουδές),

(β) Η προηγούμενη ακριβώς γενιά, που δεν θα λαμβάνει σύνταξη και επομένως θα πρέπει να γίνει βάρος στην επόμενη, την ήδη κατακρεουργημένη, με χαμηλές αποδοχές.

.

Εάν δε προσθέσουμε στα παραπάνω και τη λεηλασία του ιδιωτικού πλούτου που συντελείται, ο νέος (και το πιθανό «βάρος» του) δεν θα διαθέτει ούτε ακίνητη περιουσία – επομένως,  δεν θα μπορέσει εύκολα να κάνει οικογένεια (παιδιά).

Η ρήξη τώρα μεταξύ των δύο γενεών, σε συνδυασμό με την σημερινή κρίση στην Ελλάδα, διαμορφώνουν ένα κλίμα έμμεσης και σιωπηλής γενοκτονίας.

Η χαμένη γενιά λοιπόν, δεν είναι απλά μια φράση που χρησιμοποιείται τυχαία. Είναι μια απτή πραγματικότητα. Η γενιά (-ες) αυτή στην κυριολεξία δολοφονείται, απρόσωπα και σιωπηλά, μέσω των δικών μας ανθρώπινων αδυναμιών και μικροτήτων.

Η δε ελλιπής «πονηριά» των νέων (που έζησαν σε ανέσεις και μακριά από το πεδίο της μάχης για την επιβίωση), τους καθιστά θύματα της παθητικότητας (ξενύχτια, ποτό, οικογενειακή αποξένωση, μετανάστευση) – η οποία διαιωνίζεται από την απάθεια των γονέων-χρηματοδοτών της δυστυχίας τους.

Θα πρέπει και εκείνοι (οι γονείς) να κατανοήσουν έγκαιρα, πως η ψυχή ενός ανθρώπου, του οποίου τα όνειρα θρυμματίζονται, δεν σώζεται απλά και μόνο με την παροχή χρήματος.

Γιατί όταν τα χρήματα αυτά τελειώσουν, τότε τι;


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!