Η σημερινή πραγματικότητα
Η Ρωσία είναι πλέον περικυκλωμένη από στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ, ενώ σχεδιάζεται εκ μέρους του η «προσάρτηση» της Ουκρανίας, της Γεωργίας (χώρα που γεννήθηκε ο Stalin), του Μαυροβουνίου, των Σκοπίων, της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, ενδεχομένως δε και του Αζερμπαϊτζάν.
Ένα μεγάλο μέρος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είναι λοιπόν ήδη στο ΝΑΤΟ ή αποτελεί στόχο του – οπότε, κατ’ επέκταση, των Η.Π.Α., οι οποίες διορίζουν ανέκαθεν τον εκάστοτε γενικό γραμματέα του.
Η Ρωσία θεωρεί τη δυτική στρατιωτική συμμαχία ως απειλή για τα εθνικά της σύνορα, ανακοινώνοντας πρόσφατα τη λήψη μέτρων – γεγονός που πιθανότατα σημαίνει την ενίσχυση των πυρηνικών της εξοπλιστικών συστημάτων, χωρίς τα οποία φαίνεται πως είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ.
Έτσι η Ρωσία, με στόχο να ενισχύσει τη στρατιωτική της ετοιμότητα, μετά την τοποθέτηση αμυντικών πολεμικών πυραύλων εκ μέρους των Η.Π.Α. στα σύνορα της, κατασκεύασε διηπειρωτικούς υπερηχητικούς βαλλιστικούς πυραύλους, οι οποίοι μπορούν να αλλάξουν άμεσα την πορεία τους, έτσι ώστε να μην είναι δυνατή η κατάρριψη τους από τους πυραύλους του ΝΑΤΟ.
Δυστυχώς λοιπόν για όλους μας, ειδικά για εκείνες τις χώρες του ΝΑΤΟ που συνορεύουν με τη Ρωσία, ο εξοπλιστικός αγώνας δρόμου μεταξύ των δύο χωρών ξεκίνησε ξανά, με πεδίο μάχης την Ευρώπη. Οι Η.Π.Α. βέβαια θεωρούνται ασφαλείς, έχοντας την προστασία των ωκεανών που διαχωρίζουν τα σύνορα τους από τον υπόλοιπο πλανήτη.
Επικίνδυνη είναι επίσης η ιδιωτικοποίηση ουσιαστικά του αμερικανικού στρατού, ο οποίος ελέγχεται πλέον, στο μεγαλύτερο μέρος του, από ιδιωτικές εταιρείες. Τόσο για αυτές, όσο και για τους μισθοφόρους στρατιώτες που απασχολούν, οι πολεμικές αντιπαραθέσεις αυξάνουν το τζίρο και τα εισοδήματα τους. Επομένως, οι συγκρούσεις είναι ευπρόσδεκτες, ενώ δεν διστάζουν να τις υποκινήσουν υπόγεια, όταν τους δίνεται η ευκαιρία.
.
Η Κίνα
Οι ενέργειες της αμερικανικής κυβέρνησης δεν έχουν αναβιώσει και ενεργοποιήσει ξανά μόνο τον πυρηνικό παραλογισμό της Ρωσίας αλλά, επίσης, της Κίνας. Το προηγούμενο έτος οι Κινέζοι παρουσίασαν πολύ παραστατικά, με ποιόν τρόπο θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις Η.Π.Α., με τη χρήση πυρηνικών όπλων, έχοντας προσθέσει έναν καινούργιο διηπειρωτικό ατομικό πύραυλο στο οπλοστάσιο τους.
Η «παράσταση» που έδωσε η Κίνα, οφείλεται στα αμερικανικά σχέδια εγκατάστασης νέων αεροπορικών βάσεων από τις Φιλιππίνες έως το Βιετνάμ, με στόχο των καλύτερο έλεγχο της διακίνησης των εμπορευμάτων στη νότια κινεζική θάλασσα.
Είναι προφανές πως ο κινεζικός γίγαντας δεν πρόκειται να επιτρέψει κάτι τέτοιο, ενώ οι κινήσεις των αμερικανών έφεραν ακόμη πιο κοντά την Κίνα στη Ρωσία, αφού η προστασία των νότων της θεωρείται ως απόλυτη προτεραιότητα.
.
Μία μικρή ιστορική αναδρομή
Όταν προκαλούνται πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ ισχυρών δυνάμεων, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να «επιμερίσει» τις ευθύνες. Πόσο μάλλον όταν η ιστορία γράφεται από τους νικητές, οπότε είναι ελάχιστες οι δυνατότητες «αποκρυπτογράφησης» της.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς των Η.Π.Α., οι μεγαλύτεροι «δαίμονες» της σύγχρονης ιστορίας ήταν οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, όσον αφορά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η Σοβιετική Ένωση αργότερα, κάτω από την ηγεσία του Στάλιν.
Δεν αναφέρουν όμως πως η Ιαπωνία εξωθήθηκε στον πόλεμο, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εμποδίσει την πρόσβαση της στους απαραίτητους για την οικονομία της φυσικούς πόρους. Οφείλουμε να θυμόμαστε επίσης πως η Ιαπωνία υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει, μετά τη ρίψη δύο πυρηνικών βομβών, οι οποίες κατέστρεψαν ένα μεγάλο μέρος της.
Ότι δηλαδή οι Η.Π.Α. ήταν αυτές που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα, παρά το ότι γνώριζαν τις συνέπειες τους.
Όσον αφορά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να τελειώσει, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. υποσχέθηκε στη Γερμανία τη μη απώλεια εδαφών της, καθώς επίσης τη μη πληρωμή πολεμικών επανορθώσεων.
Φυσικά δεν κράτησε τις υποσχέσεις του, η Γερμανία διαμελίσθηκε, με εδάφη της να καταλαμβάνονται από τη Γαλλία, την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία, ο λαός της εξαθλιώθηκε από την επιβολή τεράστιων πολεμικών επανορθώσεων που ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν (ο Keynes τότε είχε τοποθετηθεί εναντίον), ανήλθε ο Χίτλερ στην εξουσία και ακολούθησε ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
.
.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δικαιολογείται η Γερμανία για τα δεινά που προκάλεσε στον πλανήτη, ούτε η Ιαπωνία για τον καταστροφικό πόλεμο που διεξήγαγε. Εν τούτοις, οφείλει κανείς να γνωρίζει πως όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις, ενώ είναι καλύτερα να αποφεύγονται οι πολεμικές συγκρούσεις, ακόμη και όταν είναι δικαιολογημένες.
