Όσον αφορά τώρα το εμπορικό της ισοζύγιο, ο αμερικανός οικονομολόγος έχει ως κριτήριο μάλλον το τεράστια ελλειμματικό αμερικανικό – αφού, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, τα ελλείμματα δεν είναι καθόλου αμελητέα.
.
.
Με δεδομένο δε το ότι, η γαλλική βιομηχανία έχασε σχεδόν 500.000 θέσεις εργασίας σε σχέση με το 2007, ενώ το μερίδιο της στις παγκόσμιες εξαγωγές περιορίσθηκε στο 4% το 2012, από 6% το 2000, η κατάσταση της χώρας δεν φαίνεται ούτε από εδώ ρόδινη.
Η αναφορά δε ενός γάλλου καθηγητή οικονομικών (P. Artus), σύμφωνα με την οποία “Κατασκευάζουμε σήμερα ένα Renault με το ίδιο εργατικό κόστος, με το οποίο κατασκευάζεται μία BMW“, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική – ειδικά επειδή η χώρα κατασκευάζει 50,5% λιγότερα αυτοκίνητα, σε σχέση με το 2005.
Αν και η βασική αιτία είναι γνωστή (μισθολογικός ανταγωνισμός από τη Γερμανία, κατάρρευση της εσωτερικής ζήτησης, καθώς επίσης της ζήτησης στις κυριότερες εξαγωγικές αγορές της, όπως σε αυτές του ευρωπαϊκού Νότου), το αποτέλεσμα δεν αλλάζει – σε καμία περίπτωση, εάν η Γαλλία παραμείνει εντός της Ευρωζώνης, αναγκασμένη να υφίσταται τον ανταγωνισμό της Γερμανίας, χωρίς καμία δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της.
Χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερους αριθμούς τεκμηριώνεται το ότι, η Γαλλία είναι σε εξαιρετικά άσχημη οικονομική θέση – αδυνατώντας να συντηρήσει την πανάκριβη δημόσια διοίκηση της, καθώς επίσης το πραγματικά γενναιόδωρο κοινωνικό της κράτος. Συμπεριλαμβανομένων βέβαια των σχετικά υψηλά αμειβόμενων εργαζομένων της, αφού οι ελάχιστοι μισθοί είναι της τάξης των 1430 € (γράφημα), οι άδειες φθάνουν έως και τις 9 εβδομάδες κλπ.
.
.
Ολοκληρώνοντας, δεν πρέπει να παραλείψουμε την εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση των τραπεζών της – οι οποίες, μεταξύ άλλων, είναι ακόμη πολύ εκτεθειμένες στην αγορά ακινήτων της Ισπανίας, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα.
Τέλος, τη συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, η οποία έφτασε στο 11% το Μάρτιο του 2014 – υπερβαίνοντας τα 3,3 εκ. ανέργων για πρώτη φορά (2 εκ. πάνω από ένα έτος), μετά την επίσημη καταγραφή που ξεκίνησε στη χώρα το 1995.
.
Επίλογος
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, τα οποία θα μπορούσαν να συμπληρωθούν με ακόμη περισσότερους «οδυνηρούς αριθμούς», η Γαλλία δεν είναι σε καθόλου καλή οικονομική κατάσταση, όπως συμπέρανε ο αμερικανός οικονομολόγος – ο οποίος όμως έχει απόλυτο δίκιο, γράφοντας πως έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο του νεοφιλελεύθερου παραλογισμού, λόγω του κοινωνικού κράτους της, φιλικά διακείμενου προς τους εργαζομένους.
Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις όμως, ο κίνδυνος να ξεσπάσουν κοινωνικές αναταραχές στη Γαλλία είναι τεράστιος – γεγονός που τεκμηριώνεται, μεταξύ άλλων, από την άνοδο του «Εθνικού Μετώπου».
Η παράταξη βέβαια αυτή πιστεύει αφενός μεν στον εθνικοσοσιαλισμό, αφετέρου στην υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος, του φράγκου – οπότε στην κατάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στην κατάργηση του ευρώ, το οποίο είναι αδύνατον να επιβιώσει με χρεοκοπημένη τη Γαλλία ή χωρίς αυτήν.
Επομένως, η αντίστροφη μέτρηση για την Ευρωζώνη επιταχύνεται (άρθρο) – εκτός εάν μεσολαβήσει, σκόπιμα ή μη, πόλεμος με τη Ρωσία, ο οποίος θα δημιουργούσε πιθανότατα άλλες προϋποθέσεις.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
.
