Αυτοκτονικότητα – The Analyst

Αυτοκτονικότητα

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Αυτοκτονικότητα,-τάσεις-για-αυτοκτονία-1α

Ο κίνδυνος να «μετουσιωθεί» η ιδέα της αυτοκτονίας σε πράξη, αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό από μια «καταθλιπτική διάθεση», η οποία χαρακτηρίζεται ή ονομάζεται «ψυχικός πόνος» – ενώ η ανεργία επιδεινώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το πρόβλημα.

 .

.

«Το 2011 ήταν το έτος με τις περισσότερες αυτοκτονίες στην Ελλάδα, με βάση τα στοιχεία, τα οποία άρχισαν να συγκεντρώνονται και να δημοσιεύονται πριν από πενήντα χρόνια – σύμφωνα με ανεπίσημες στατιστικές δε, οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο τα επόμενα έτη.

Το γεγονός αυτό είναι μάλλον αυτονόητο, αφού όταν οι άνθρωποι χάνουν την εργασία τους, χάνουν και την προσωπική τους ταυτότητα, πιστεύοντας παράλληλα πως δεν είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν με τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας – οπότε αυτοκτονούν.

Σύμφωνα με μία ευρωπαϊκή μελέτη, η αύξηση της ανεργίας κατά 1% προκαλεί την αύξηση των αυτοκτονιών κατά 0,79% (πηγή: Die Welt). Εάν όμως η ανεργία αυξηθεί κατά 3%, τότε αυτοκτονούν 4,45% περισσότεροι άνθρωποι – ενώ το πρόβλημα επιδεινώνεται, όσο πιο γρήγορα μειώνεται η απασχόληση.

Με την ανεργία στην Ελλάδα να είναι σταθερά, με βάση τα επίσημα στοιχεία, πάνω από το 26%, κατανοεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος – αφού σημαίνει πως μία ολόκληρη κοινωνία χάνει σταδιακά την εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ενώ η γενικότερη απογοήτευση ενισχύει γεωμετρικά τα αντίστοιχα συναισθήματα του εκάστοτε ατόμου. Πόσο μάλλον των νέων, η ανεργία των οποίων ξεπερνάει το 60%, ενώ αποτελούν μία πολύ πιο επικίνδυνη «αυτοκτονική ομάδα». 

Το γεγονός τώρα ότι, ο κάθε ιδιόχειρος θάνατος αντιστοιχεί με 20-30 αποτυχημένες προσπάθειες αυτοκτονίας, αναδεικνύει την αγωνία, στην οποία είναι βυθισμένη η πατρίδα μας – όπου οι άνθρωποι δεν θέλουν στην πραγματικότητα να θανατώσουν τον εαυτό τους, αλλά να σκοτώσουν τον πόνο τους. 

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμη την παρουσίαση του θέματος, το οποίο συνεχίζει δυστυχώς να είναι επίκαιρο στην Ελλάδα – περισσότερο από κάθε άλλη φορά«.

.

Άρθρο

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organisation – WHO), κάθε χρόνο αυτοκτονούν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Η αυτοκτονία, με ποσοστό που τοποθετείται στο 1,5% περίπου, αποτελεί τη δέκατη κύρια αιτία θανάτου σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Στους νεότερους ανθρώπους, η αυτοκτονία είναι η τρίτη κυριότερη αιτία θανάτου ακόμη και σήμερα. Το μέσο ποσοστό αυτοκτονιών στις 27 χώρες της ΕΕ το 2007 ήταν 9,8 ανά 100.000 κατοίκους – με τα περισσότερα «θύματα» να είναι άνδρες (Wolfersdorf & Bayreuth, 2014).

Η «αυτοκτονικότητα», η τάση για αυτοκτονία δηλαδή, θεωρείται ως μια πολύ «βαθιά» ανθρώπινη συμπεριφορά, η οποία όμως δεν είναι «παθολογική» – δεν έχει «βιολογικά αίτια». Συμβαίνει συχνά, ενώ είναι συνδεδεμένη με μία ψυχολογική δυσφορία ή/και με κάποια ψυχική ασθένεια – σε συνδυασμό με μία «γνωστική εξασθένηση», με την απελπισία, καθώς επίσης με την έλλειψη μελλοντικών προοπτικών.

Περαιτέρω, η «αυτοκτονικότητα» ορίζεται ως «το άθροισμα όλων των σκέψεων και των συμπεριφορών των ατόμων ή των ομάδων ανθρώπων, οι οποίοι σκέπτονται πως θα δράσουν, ενεργητικά ή παθητικά, για να καταφέρουν να πετύχουν το δικό τους θάνατο – ή να τον αποδεχθούν, ως πιθανό αποτέλεσμα μίας πράξης τους» (Wolfersdorf & Etzersdorfer 2011).

Το 2010 αυτοκτόνησαν στη Γερμανία 7.465 άνδρες (ποσοστό αυτοκτονίας 18,6 ανά 100.000 κατοίκους), καθώς επίσης 2.556 γυναίκες ή 6,1 ανά 100.000 κατοίκους (Wolfersdorf & Bayreuth, 2014).

Παρά το ότι το ποσοστό των αυτοκτονιών μειώθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια, ορισμένες ομάδες ανθρώπων είναι εκτεθειμένες σε ένα υψηλότερο ρίσκο. Αυτές οι ομάδες, με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικής συμπεριφοράς, συμπεριλαμβάνουν:

.

(1) Ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες – όπως είναι η κατάθλιψη, ο εθισμός, η σχιζοφρένεια, οι διαταραχές άγχους, καθώς επίσης οι διαταραχές της προσωπικότητας.

(2) Άτομα, στα οποία o κίνδυνος αυτοκτονίας υπάρχει ήδη – δηλαδή, ανθρώπους που έχουν ανακοινώσει την αυτοκτονία τους ή έχουν ήδη επιχειρήσει μία απόπειρα αυτοκτονίας.

(3) Ανθρώπους σε μεγάλη ηλικία, απομονωμένους από τους γύρω τους, οι οποίοι πάσχουν από επώδυνες και περιοριστικές χρόνιες ασθένειες, ειδικά όταν «χηρεύουν» – επίσης, από ψυχικές και σωματικές αρρώστιες.

(4)  Εφήβους και νεαρούς ενήλικες στην ανάπτυξη – σε κρίσεις σχέσεων, όταν έχουν θέμα με τα ναρκωτικά, δυσκολίες στην οικογένεια ή προβλήματα στην εκπαίδευση.

(5)  Ανθρώπους σε τραυματικές καταστάσεις, καθώς επίσης σε κρίσεις αλλαγής – όπως, για παράδειγμα, προβλήματα στις σχέσεις τους, απώλεια του συντρόφου, κρίσεις ταυτότητας, ανεργία και εγκληματικότητα.

(6) Άτομα που υποφέρουν από επώδυνες και χρόνιες σωματικές ασθένειες, οι οποίες περιορίζουν τη ζωή τους.

.

Ο κίνδυνος να «μετουσιωθεί» η ιδέα της αυτοκτονίας σε πράξη, αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό από μια «καταθλιπτική διάθεση» – η οποία επίσης αναφέρεται ως «ψυχικός πόνος» («mental pain»). Οι ψευδαισθήσεις που προκαλούν την αυτοκτονία, όπως η βαθιά απελπισία και η πίστη πως η οικογένεια / τα παιδιά / ο κόσμος είναι καλύτερος ή καλύτερα χωρίς τον ασθενή, ανήκουν επίσης στις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο της αυτοκτονίας.

Ως πρόσθετοι κίνδυνοι πρέπει να αναφερθούν οι εξής: οι φόβοι σε συνδυασμό με μια υπαρξιακή απειλή, η αγωνία εξαιτίας μιας ισχυρής εσωτερικής και εξωτερικής νευρικότητας, καθώς επίσης η πολύ έντονη αϋπνία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Απαιτείται σήμερα μεγάλη προσοχή, αφού τα ποσοστά αυτοκτονίας αυξάνονται ξανά, τεκμηριώνοντας μια ξεκάθαρη σύνδεση τους με τις οικονομικές κρίσεις.

Προφανώς, οι παράγοντες κινδύνου αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης μίας κατάθλιψης ή μίας «αυτοκτονικότητας». Εν τούτοις, οι «προστατευτικοί παράγοντες» μειώνουν, περιορίζουν σημαντικά δηλαδή, τις επιπτώσεις των παραγόντων κινδύνου – μεταξύ άλλων η πρόληψη, η οποία ουσιαστικά προσπαθεί να αποδυναμώσει τους παράγοντες κινδύνου, ενισχύοντας παράλληλα τους προστατευτικούς παράγοντες.

Τι χρειάζεται κανείς για να προστατεύσει τον εαυτό του από την κατάθλιψη; Δεξιότητες διαχείρισης του στρες και επίλυσης προβλημάτων, την ικανότητα να αναζητάει κοινωνική στήριξη, μια υγιή αυτοπεποίθηση, κοινωνικές δεξιότητες, καθώς επίσης απασχόληση με τον αθλητισμό.

Πολύ σημαντικοί, για την προστασία των ανθρώπων από τις αυτοκτονικές τάσεις είναι οι ακόλουθοι παράγοντες: η υγιής αυτοπεποίθηση, οι κοινωνικές δεξιότητες (σωστή επικοινωνία με άλλους ανθρώπους), μια αίσθηση της κοινωνικής ένταξης (είμαι μέλος της κοινωνίας, ανήκω σε αυτήν), επαρκείς στρατηγικές για την αντιμετώπιση του άγχους και των προβλημάτων, καλές προσωπικές και επαγγελματικές προοπτικές, θετικές επιδόσεις, σωστές σχέσεις με το περιβάλλον, καθώς επίσης μια υγιή Πίστη.

.

Νίνα Βιλιάρδου, για το Analyst.gr

Διεύθυνση αλληλογραφίας: nina.viliardou@web.de

.

Βιβλιογραφία

Manfred Wolfersdorf, Bayreuth (2014). Suizid und Suizidprävention. Ein klinischer, psychosozialer Auftrag. Info Neurologie & Psychiatrie; 16 (1). Springer Verlag.

Esser, G. (2008), Lehrbuch der Klinischen Psychologie und Psychotherapie bei Kindern und Jugendlichen, Georg Thieme Verlag.

Smit, F. (2007). Preventie van depressie, Trimbos instituut

Von Greyerz, S. & Keller-Guglielmetti, E. (2005). Suizid und Suizidprävention in der Schweiz – Bericht in Erfüllung des Postulates Widmer (02.3251), Bundesamt für Gesundheit.

Bridge, J. A., Goldstein, T. R. & Brent, D. A. (2006). Adolescent suicide and suicidal behavior, Journal of Child Psychology and Psychiatry, 47:3/4, 372-394.

.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×