Οι πολιτικές εξελίξεις
Από την άλλη πλευρά, οι κοινωνικές συγκρούσεις, η οικονομική ύφεση, η φτώχεια, η ανομία, καθώς επίσης η στέρηση των πόρων στις χώρες του τρίτου κόσμου, θα οδηγήσουν στην ανάγκη δημιουργίας μίας ισχυρής, κεντρικής εξουσίας, για να ελεγχθούν αποτελεσματικά οι εξαθλιωμένες μάζες.
Ειδικότερα, στις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, οι οποίες δεν έχουν βιώσει μία μακρά περίοδο δημοκρατίας, οι άνθρωποι στρέφονται απελπισμένα προς έναν ισχυρό ηγέτη, ο οποίος πιστεύουν πως θα τους σώσει.
Έτσι συσσωρεύεται πολύ μεγάλη δύναμη σε πολύ λίγα χέρια, οπότε γεννούνται ολοκληρωτικά καθεστώτα, περισσότερο ή λιγότερο δικτατορικά, το ένα πίσω από το άλλο – όπως στο παράδειγμα της Βόρειας Κορέας, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράν, της Τυνησίας, της Συρίας, του Σουδάν, της Τουρκίας, της Νιγηρίας κοκ. (ανάλυση)
Η Ρωσία, η Κίνα, η Αργεντινή, καθώς επίσης ορισμένες άλλες χώρες, έχουν προέδρους της δημοκρατίας μόνο «κατ’ όνομα» – ενώ κάποιες, όπως οι Η.Π.Α., κυβερνώνται απολυταρχικά από «σκοτεινές εξουσίες στο παρασκήνιο», με έναν μάλλον διακοσμητικό πρόεδρο στην πολιτική τους ηγεσία.
Γενικότερα δε, εξαιρετικά φτωχοί άνθρωποι, χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, στρέφονται απεγνωσμένα προς ριζοσπαστικές θρησκείες, υιοθετούν εξτρεμιστικές ιδέες ή ακολουθούν ψυχοπαθείς ηγέτες – με τους δικτάτορες να πολλαπλασιάζονται στις εξαθλιωμένες χώρες, οι οποίες έχουν ταυτόχρονα τα υψηλότερα ποσοστά αύξησης του πληθυσμού τους.
Η Δύση κατάφερνε βέβαια μέχρι πρόσφατα να ληστεύει τις αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς επίσης τον τρίτο κόσμο (ανάλυση) – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της υπερχρέωσης τους, καθώς επίσης με τη συμβολή του ΔΝΤ (ανάλυση).
Εκτός αυτού, οι πλούσιοι λήστευαν τους φτωχούς, το 1% δηλαδή το 99%, με τη βοήθεια του χρέους και των κρίσεων – καθώς επίσης τα ισχυρά κράτη της Δύσης (όπως οι Η.Π.Α. ή η Γερμανία), τα αδύναμα της ίδιας περιοχής, όπως την Ελλάδα, την Πορτογαλία κοκ.
Η κρίση όμως του 2007, καθώς επίσης η σημερινή εξέλιξη της, έθεσε ουσιαστικά τέλος σε αυτές τις «διαδικασίες» – αφού ολόκληρος ο πλανήτης είναι βουτηγμένος πλέον στα χρέη.
.
Οι στρατιωτικές εξελίξεις
Η εισβολή στο Ιράκ, αφού προηγουμένως εξουδετερώθηκε η αμυντική του ικανότητα με τη βοήθεια των κυρώσεων, είχε στόχο το πετρέλαιο – το οποίο όμως φαίνεται να ανακτούν ξανά οι «τρομοκράτες» κατά τις Η.Π.Α., η ISIS (άρθρο). Η ανατροπή του ηγέτη της Λιβύης (Καντάφι), ο οποίος «είχε το θράσος» να οραματίζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής (άρθρο), είχε ξανά στόχο το πετρέλαια.
Οι προσπάθειες για την ανατροπή του ηγέτη της Συρίας (ανάλυση), είχαν στόχο τον αγωγό φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, έτσι ώστε να απομονωθεί η Ρωσία. Κάτι ανάλογο επιδιώχθηκε και με το «πραξικόπημα» στην Ουκρανία – αφού ο στόχος ήταν η εξουδετέρωση της Ρωσίας, καθώς επίσης τα ενεργειακά αποθέματα της Ουκρανίας.
Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράν, όπως και αυτές σήμερα στη Ρωσία, έχουν στόχο την αποδυνάμωση τους κατά το πρότυπο του Ιράκ – έτσι ώστε να διευκολυνθεί η εισβολή της Δύσης, του ΝΑΤΟ δηλαδή υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., με στόχο την κλοπή των ενεργειακών αποθεμάτων τους, καθώς επίσης τη διασφάλιση της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη.
Την ίδια στιγμή, ο «Μεγάλος Αδελφός» (NSA) εδραιώνεται στο εσωτερικό των Η.Π.Α., όπως και στους δορυφόρους τους: στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία. Πόλεμοι άλλωστε της έκτασης που προγραμματίζονται, χωρίς την παράλληλη εγκαθίδρυση ολοκληρωτικών πολιτικών συστημάτων, είναι αδύνατον να διεξαχθούν με επιτυχία – ενώ η διατήρηση του συστήματος εκμετάλλευσης του 99% από το 1%, απαιτεί ανάλογες πολιτικές.
.
Επίλογος
Είναι φανερό ότι η εποχή της ουτοπικής ουσιαστικά ανάπτυξης, με την έννοια πως δεν ήταν σε καμία περίπτωση διατηρήσιμη, έχει φτάσει στο τέλος της – με τις κοινωνικές αναταραχές, με τις εξεγέρσεις, με τις χρεοκοπίες κρατών και τραπεζών, με τις προσπάθειες να ελεγχθεί το σύστημα, μέσω της εγκατάστασης ολοκληρωτικών καθεστώτων, καθώς επίσης με τους οικονομικούς ή συμβατικούς πολέμους, ενδεχομένως ακόμη και με έναν τρίτο παγκόσμιο, να μην αποτελούν πλέον προβλέψεις, αλλά σχεδόν βεβαιότητες.
Στα πλαίσια αυτά οι μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα, μπορούν να επιβιώσουν μόνο εάν ανήκουν σε ευρύτερες ζώνες κρατών – αρκεί φυσικά οι ζώνες αυτές να μην είναι «δορυφόροι άλλων», καθώς επίσης να εξασφαλίζουν τη συνοχή, την αλληλεγγύη και την ισότιμη, δίκαιη αντιμετώπιση των μελών τους.
Για να συμβεί βέβαια κάτι τέτοιο απαιτούνται αμφίδρομα κόπος και μεγάλες προσπάθειες. Για παράδειγμα, η Ελλάδα οφείλει να αναδιαρθρώσει την οικονομία της, να δαπανά λιγότερα από αυτά που εισπράττει, να επιδιώξει εκείνο το βιοτικό επίπεδο που μπορεί να προσφέρει στους Πολίτες της, να σταματήσει την εκμετάλλευση του πληθυσμού της από μία μικρή ελίτ, καθώς επίσης της χώρας από μία άλλη (Γερμανία), αναζητώντας ταυτόχρονα τρόπους έντιμης εξυπηρέτησης των οικονομικών της υποχρεώσεων.
Παράλληλα, θα πρέπει να συνεργάζεται στενά με τα υπόλοιπα κράτη της ένωσης που ανήκει, με στόχο την ενδυνάμωση της ηπείρου μας – την αμυντική της θωράκιση, από κάθε πλευρά (πολιτική, οικονομική, στρατιωτική κλπ.), έτσι ώστε να προστατεύεται από τους επίδοξους εισβολείς.
Εάν για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται η διεύρυνση της ένωσης, ενδεχομένως με την συνεργασία της Ρωσίας ή άλλων χωρών, δεν πρέπει να υπάρξει ο παραμικρός δισταγμός – αφού αυτά που διακυβεύονται σήμερα, είναι περισσότερα και πιο επικίνδυνα από ποτέ.
.
* Δυστοπικό: Μία «δυστοπία», η οποία αποκαλείται και ως «αντί-ουτοπία», είναι στη λογοτεχνία μία μυθιστορηματική αφήγηση, η οποία αφορά το μέλλον – συχνά με αρνητικό αποτέλεσμα, οπότε ευρίσκεται σε αντίθεση με την ουτοπία, έτσι όπως αυτή διαπραγματεύεται από τον Thomas More. Αντίθετα, η ελληνική λέξη «ευτοπία» περιγράφει μία ιδανική κοινωνία – η οποία εκπληρώνει όλα τα θετικά πολιτικά ανθρώπινα όνειρα.
Μία «δυστοπική κοινωνία» χαρακτηρίζεται συνήθως από έναν δικτατορικό τύπο πολιτεύματος ή από μία άλλη μορφή κατασταλτικού κοινωνικού ελέγχου. Τα τυπικά χαρακτηριστικά μίας «δυστοπίας» είναι η κατάλυση των ανθρωπίνων ελευθεριών από ένα μηχανιστικό υπερκράτος – περαιτέρω, ο περιορισμός ή κάποιου άλλου είδους διατάραξη της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, καθώς επίσης η μείωση της ευαισθητοποίησης τους, σχετικά με την ιστορία τους ή/και με τις δικές τους αξίες.
.
