Το σενάριο του χάους – Σελίδα 3 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το σενάριο του χάους

Στο σημείο αυτό έρχεται στην επιφάνεια η κρυφή δύναμη των Η.Π.Α. – επειδή, λόγω της κατάσχεσης των αποθεμάτων χρυσού των ξένων χωρών που αποθηκεύονται στο εσωτερικό της υπερδύναμης, καθώς επίσης του μεγαλύτερου μέρους του χρυσού των ιδιωτών, το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών υπολογίζεται πως θα είχε στη διάθεση του 17.000 τόνους – το 57% όλων των επισήμων παγκοσμίων αποθεμάτων χρυσού (γράφημα).

 .

Χρυσός - το ποσοστό κατοχής του πολύτιμου μετάλλου ανά χώρα

 Χρυσός – το ποσοστό κατοχής του πολύτιμου μετάλλου ανά χώρα.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Με τον τρόπο αυτό, οι Η.Π.Α. θα ευρίσκονταν σε μία ανάλογη θέση με αυτήν του 1945, αμέσως μετά τη συμφωνία του Bretton Woods – όπου είχαν υπό τον έλεγχο τους το 63% των επισήμων παγκοσμίων αποθεμάτων χρυσού.

Επομένως, θα ήταν σε θέση να κάνουν αυτό που έκαναν και τότε: να υπαγορεύσουν στον πλανήτη τον τύπο και τους κανόνες ενός καινούργιου χρηματοπιστωτικού συστήματος – το οποίο θα αντικαθιστούσε το παλαιότερο, χωρίς να πληγούν τα οικονομικά τους συμφέροντα, παρά τα τεράστια λάθη τους.

.

Το νέο δολάριο 

Η υπερδύναμη θα μπορούσε να δημιουργήσει λοιπόν ένα καινούργιο δολάριο, το οποίο θα αντιστοιχούσε σε δέκα παλαιότερα (κρίνοντας από τη σημερινή αξία του χρυσού, η οποία υπολογίζεται στα 10.000 $ ανά ουγγιάάρθρο μας). Το νέο δολάριο θα είχε τότε αντίκρισμα σε χρυσό, με την τιμή των 1.000 «νέων δολαρίων» ανά ουγγιά – κάτι που θα ισοδυναμούσε με μία υποτίμηση του σημερινού δολαρίου κατά 80-90% (ανάλογα με την εποχή που θα υιοθετούταν).

Με δεδομένο δε το ότι, η υποτίμηση που προκάλεσε το 1933 ο Ρούσβελτ ήταν της τάξης του 70%, ενώ η αντίστοιχη των Νίξον, Φορντ και Κάρτερ μεταξύ των ετών 1971 και 1980, απέναντι στο χρυσό, έφτασε στο 95% (πάντοτε πηγή Rickard), η παραπάνω υποθετική υποτίμηση δεν θα ήταν υπερβολική – ενώ συμβαδίζει με τα σημερινά δεδομένα, όπου είναι εμφανής η απίστευτη χειραγώγηση της τιμής του (ενδεχομένως να αποτελεί τη βασική αιτία της χειραγώγησης των τιμών του χρυσού).

Σε κάθε περίπτωση, το δολάριο στο σενάριο θα ήταν το μοναδικό νόμισμα με αντίκρισμα σε χρυσό (εάν υποθέσουμε πως δεν θα είχε προλάβει η Ρωσία ή η Κίνα, από κοινού με τις χώρες της BRICS ενδεχομένως, μετά τις πρόσφατες συνεννοήσεις μεταξύ τους – άρθρο μας)  – οπότε ο μεγάλος νικητής του συναλλαγματικού πολέμου που διεξάγεται.

Τα ιδιωτικά κέρδη λόγω της ανατίμησης του χρυσού θα φορολογούνταν κατά 80-90% (αντίστοιχα με την υποτίμηση του δολαρίου), ενώ οι Η.Π.Α. θα έδιναν γενναιόδωρα δάνεια στην Ευρώπη, στην Κίνα ή όπου αλλού, με ειδικές συνθήκες για να τις ενισχύσουν (όπως μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα προγράμματα Marshall κλπ.) – έτσι ώστε να δημιουργήσουν ρευστότητα, αναζωογονώντας το παγκόσμιο εμπόριο.

Στη συνέχεια, θα επιτρεπόταν σταδιακά η αγορά των κατασχεμένων αποθεμάτων χρυσού από τις χώρες-πρώην ιδιοκτήτες τους (αν και σε υψηλότερες τιμές), η εμπιστοσύνη στο νόμισμα θα επανερχόταν, τα χρηματιστήρια θα άνοιγαν, οι τιμές των προϊόντων θα διαμορφωνόταν ανάλογα και η ζωή θα συνέχιζε το δρόμο της – με έναν νέο βασιλιά στο κέντρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο οποίος θα ήταν ξανά το δολάριο, στη νέα του μορφή.

.

Επίλογος

Το παραπάνω υποθετικό σενάριο, όπου προηγήθηκε το χάος, ακολουθούμενο από ένα καινούργιο δολάριο, με αντίκρισμα σε χρυσό, είναι ένα από τα πολλά που θα μπορούσε να αναφέρει κανείς – ενώ ο στόχος του είναι κυρίως ενημερωτικός, σχετικά με τις δυνατότητες των Η.Π.Α., τους κινδύνους που υπάρχουν, τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνει κανείς, τη διασπορά των επενδύσεων που οφείλει να επιλέγει κοκ.

Θα μπορούσαν φυσικά να συμβούν πολλά άλλα – με την περιγραφή των οποίων ίσως ασχοληθούμε σε κάποια επόμενα κείμενα μας. Σε κάθε περίπτωση, το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα, με το σημερινό δολάριο χωρίς αντίκρισμα στο κέντρο του, στηριζόμενο από μία χρεοκοπημένη οικονομία (γράφημα), δεν μπορεί να διατηρηθεί επ’ αόριστον – γεγονός που γνωρίζουν οι Η.Π.Α., καλύτερα από τον καθένα.

 .

ΗΠΑ - χρέος προς ΑΕΠ (μαύρη γραμμή) και έλλειμα προς ΑΕΠ (κόκκινες στήλες)

ΗΠΑ – χρέος προς ΑΕΠ (μαύρη γραμμή) και έλλειμμα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (κόκκινες στήλες), η εξέλιξη από το 1792 έως το 2012.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Πιθανολογούμε δε ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί επίσης η παγκοσμιοποίηση, στη σημερινή της μορφή – ενώ ευχόμαστε και ελπίζουμε να περιορισθεί, χωρίς να μεσολαβήσουν οι καταστροφικοί πόλεμοι, οι οποίοι οδήγησαν την πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης στο τέλος της (άρθρο).

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!