Εξελίξεις στον ενεργειακό πόλεμο – Σελίδα 2 – The Analyst
Χωρίς κατηγορία

Εξελίξεις στον ενεργειακό πόλεμο

Η κυβέρνηση ονειρεύεται βέβαια να αναδείξει τη χώρα ως μία από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές δυνάμεις φυσικού αερίου του πλανήτη – κάτι που είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο, από πολλές πλευρές.

Μία από τις σημαντικότερες είναι το γεγονός ότι, η αγορά φυσικού αερίου διέπεται από μακροπρόθεσμα συμβόλαια, καθώς επίσης από δίκτυα διανομής – τα οποία είναι ήδη μοιρασμένα, μεταξύ των χωρών που το προμηθεύουν, καθώς επίσης αυτών που το καταναλώνουν.

Επομένως, οι νεοεισερχόμενες στην αγορά χώρες παραγωγής φυσικού αερίου, όπως οι Η.Π.Α., καθώς επίσης το Κατάρ, θα πρέπει να ανταγωνιστούν τις υφιστάμενες για να κατακτήσουν μερίδια αγοράς – μεταξύ των οποίων τη Ρωσία, το Ιράν και τα υπόλοιπα κράτη.

Στα πλαίσια αυτά η κρίση στην Ουκρανία, είναι ασφαλώς «δώρο εξ ουρανού» για τις Η.Π.Α. – ιδιαίτερα εάν καταφέρουν να ενοχοποιήσουν τη Ρωσία, για την πτώση του αεροπλάνου, παρά τη σημερινή αποκάλυψη ρωσικών ειδησεογραφικών πηγών, σύμφωνα με την οποία πετούσε πλάι του ένα ουκρανικό μαχητικό. Επίσης, παρά τη μέχρι στιγμής άρνηση της υπερδύναμης να δώσει στη δημοσιότητα τις εικόνες του δορυφόρου – όπως απαίτησε δημόσια η Ρωσία (video).

Περαιτέρω, οι νέοι «παίχτες» στην αγορά φυσικού αερίου, θα έπρεπε να μειώσουν τις τιμές για να μπορέσουν να κατακτήσουν μερίδια αγοράς από τους παλαιότερους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες ποσότητες (πόσο μάλλον εάν «αναιρεθούν» οι αμερικανικές κυρώσεις στο Ιράν), θα οδηγούσε τις τιμές φυσικού αερίου στο ναδίρ – εφ’ όσον βέβαια εξασφαλιζόταν η ελευθερία των αγορών.

Ολοκληρώνοντας, το κλειδί στη συγκεκριμένη στρατηγική είναι οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία από τις Η.Π.Α., από την Ε.Ε. και ειδικά από τη Γερμανία – στην οποία αντιμετωπίζει προβλήματα το 25% περίπου των εξαγωγικών επιχειρήσεων, λόγω αυτής της πολιτικής.

Εάν παραμείνουν ως έχουν, τότε η Ε.Ε. θα υποχρεωθεί να αντικαταστήσει το ρωσικό φυσικό αέριο από άλλες πηγές – πόσο μάλλον όταν και οι G7 προωθούν την ανεξαρτητοποίηση της Ευρώπης, από τον εφοδιασμό της με ρωσική ενέργεια. Κάτι τέτοιο απαιτεί φυσικά χρόνο και χρήματα  – ειδικά εάν «επιλεχθεί» το αμερικανικό φυσικό αέριο σε υγρή μορφή, για τη μεταφορά και αποθήκευση του οποίου απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις στην κατασκευή υποδομών.

.

Η Ευρώπη

Οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι της Δύσης ερευνούν τις δυνατότητες εξόρυξης φυσικού αερίου σε πολλές χώρες της Ευρώπης, με τη μέθοδο του Fracking – στη Ρουμανία, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία κοκ. Παράλληλα, προσπαθούν να πείσουν τους πολιτικούς πως δεν πρόκειται για κάτι που εγκυμονεί κινδύνους – παρά το ότι δεν έχουν ακόμη ερευνηθεί επαρκώς οι επιδράσεις του συγκεκριμένου τρόπου εξόρυξης στο περιβάλλον.

Οι ενεργειακοί όμιλοι είναι κυρίως αμερικανικοί και καναδικοί – γεγονός που «φωτίζει» μία από τις αιτίες, για τις οποίες προωθούνται οι συμβάσεις μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α. ή του Καναδά.

Ειδικότερα, στο παράδειγμα της εμπορικής συμφωνίας CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement), μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά, υπάρχουν αμφιλεγόμενα σημεία, όσον αφορά την προστασία των επενδύσεων – αφού, με βάση τη συμφωνία, οι καναδικοί όμιλοι μπορούν να καταθέτουν αγωγές δισεκατομμυρίων εναντίον των ευρωπαϊκών κρατών, όταν οι κυβερνήσεις τους εμποδίζουν να εκμεταλλευθούν κερδοφόρους τομείς.

Εάν λοιπόν μία καναδική εταιρεία εμποδιστεί από την εξόρυξη φυσικού αερίου εκ μέρους κάποιας ευρωπαϊκής χώρας, για παράδειγμα, η οποία απαγορεύει δια νόμου τη χρήση της νέας μεθόδου ή οτιδήποτε άλλο, τότε μπορεί να καταθέσει αγωγή εναντίον της – με την αιτιολογία πως της στερούνται δυνατότητες κερδοφορίας.

Η συμφωνία αυτή, όπως επίσης η αντίστοιχη με τις Η.Π.Α. (TTIP), είναι πολύ επικίνδυνη, κυρίως για αδύναμες χώρες, όπως η Ελλάδα – η οποία θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με αγωγές των πολυεθνικών ομίλων εναντίον της, που θα αφορούν θέματα ιδιωτικοποιήσεων κοινωφελών επιχειρήσεων (νερό, ηλεκτρικό), εξόρυξης πετρελαίου ή φυσικού αερίου από το θαλάσσιο υπέδαφος της, με κίνδυνο να καταστραφεί εντελώς η μοναδική «βιομηχανία» της, ο τουρισμός κοκ.

Το παράδειγμα της Κάτω Σαξονίας στη Γερμανία, οφείλει να μας προβληματίσει πολύ σοβαρά, σε σχέση με τα δικαιώματα εξόρυξης που ενδεχομένως δίνονται ή θα δοθούν από την όποια ελληνική κυβέρνηση, σε ξένους ομίλους.

Αναλυτικότερα, η Exxon Mobil απέκτησε το δικαίωμα της εκμετάλλευσης ενός παλαιού κοιτάσματος φυσικού αερίου, σε μία περιοχή της Κάτω Σαξονίας. Επειδή όμως τα αποτελέσματα της εξόρυξης ήταν «πενιχρά», ο ενεργειακός όμιλος δήλωσε πως θα ερευνήσει σε μεγαλύτερο βάθος, με στόχο την εύρεση νέων κοιτασμάτων φυσικού αερίου – με τη μέθοδο του Fracking.

Στα πλαίσια αυτά, μία ομάδα Πολιτών της περιοχής δημιούργησε μία κίνηση εναντίον των προθέσεων του πολυεθνικού ομίλου, φοβούμενη περιβαλλοντικά προβλήματα – όπως την πιθανότητα να μολυνθεί το πόσιμο νερό, από τα δηλητηριώδη χημικά που χρησιμοποιούνται.

Ακόμη όμως και αν πετύχαινε τους σκοπούς της η κίνηση των Πολιτών, με την ψήφιση ενός νόμου, ο οποίος θα απαγόρευε τις περαιτέρω γεωτρήσεις ή τη χρήση της νέας μεθόδου, η Exxon Mobil θα μπορούσε να καταθέσει μία αγωγή δισεκατομμυρίων εναντίον της χώρας – με την αιτιολογία πως οι νόμοι που υιοθετήθηκαν, μετά από πρωτοβουλία των Πολιτών, της στέρησαν κέρδη.

.

Η Γερμανία και η Gazprom

Η γερμανική εταιρεία «Winterhall», η οποία είναι μαζί με την «BASF» και με την «E.ON Ruhrgas» εταίρος της ρωσικής Gazprom στον αγωγό North Stream, εξέπληξε τους πάντες, πουλώντας τις αποθήκες φυσικού αερίου, καθώς επίσης τα δίκτυα της στην Gazprom.

Όσον αφορά τις αποθήκες φυσικού αερίου υπάρχει μία εύλογη εξήγηση – επειδή παρουσιάζουν ή κινδυνεύουν να παρουσιάσουν διαρροές, γεγονός που θα απαιτούσε πολύ μεγάλες επενδύσεις εκ μέρους της. Για την πώληση του μεριδίου της συμμετοχής της στον αγωγό North Stream, καθώς επίσης στα ρωσικά κοιτάσματα, υπάρχει ενδεχομένως μία ανάλογα εύλογη εξήγηση – με την έννοια πως, εάν σταματήσει η Γερμανία να προμηθεύεται φυσικό αέριο από τη Ρωσία, τότε οι επενδύσεις αυτές θα έχουν μηδενική αξία.

Το ίδιο ισχύει και για το δίκτυο αφού, λόγω της μελλοντικής δημιουργίας πολλών περιοχών εξόρυξης φυσικού αερίου στο εσωτερικό της χώρας, θα μεταφέρεται είτε με φορτηγά, είτε με τραίνα – αφού οι ποσότητες που θα παράγονται σε κάθε περιοχή θα είναι πολύ μικρές, οπότε δεν θα ήταν συμφέρουσα η κατασκευή και η συντήρηση των πανάκριβων αγωγών.

Οι παράπλευρες ζημίες βέβαια, τα ατυχήματα δηλαδή από αυτού του είδους τις διαφοροποιήσεις, δεν αποφεύγονται – γεγονός που έχει αποδειχθεί πολλές φορές στον Καναδά και στις Η.Π.Α., όπου το φυσικό αέριο δεν διοχετεύεται μέσω αγωγών (εδώ οφείλεται πιθανότατα η ξαφνική αγορά μετοχών μίας μεγάλης σιδηροδρομικής εταιρείας, εκ μέρους του W. Buffet).

Φυσικά θα απαιτηθούν έργα υποδομών (κατασκευή δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών κλπ.) στη Γερμανία, καθώς επίσης στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης – ενώ, εάν ακολουθήσουν εισαγωγές από τις Η.Π.Α., τότε θα χρειαστούν ανάλογα πλοία, χώροι υποδοχής φυσικού αερίου σε υγροποιημένη μορφή στα λιμάνια κλπ.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.