Διαπιστώνεται και από εδώ πως η Ελλάδα προηγείται, με συνοδοιπόρους την Ιρλανδία, την Ουγγαρία, την Τσεχία, την Ισπανία και τη Φιλανδία – ενώ η τεράστια πτώση της παραγωγής, σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα δεινά (ανεργία, χρεοκοπίες κλπ.), καθώς επίσης με το τεράστιο χρηματοπιστωτικό πρόβλημα της Ευρώπης (άρθρο), δεν είναι δυνατόν να μην επηρεάσει καταλυτικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στον πίνακα που ακολουθεί φαίνονται τα μεγέθη με αριθμούς.
.
Οι μειώσεις στην παραγωγικότητα των χωρών μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Εξέλιξης (OECD)
.
Με κριτήριο τον πίνακα, η παραγωγική απώλεια της Ελλάδας το 2013 είχε φτάσει στο 29,98% – όταν το ποσοστό αύξησης πριν από την κρίση ήταν στο 3,96%, ενώ για το 2014 και 2015 υπολογίζεται αισιόδοξα στο -0,15%.
.
Επίλογος
Όταν ξεσπάει μία οικονομική κρίση, πόσο μάλλον παγκόσμια και αυτού του μεγέθους, οφείλουν να γίνονται τα πάντα (μαζικά αντικυκλικά μέτρα), έτσι ώστε να μην διαρκέσει πολύ – αφού η διάρκεια είναι αυτή που καταστρέφει εντελώς μία οικονομία. Ουσιαστικά τον πρώτο χρόνο πρέπει να λαμβάνονται όλα μαζί τα «αντίμετρα», το δεύτερο να «ωριμάζουν» και τον τρίτο να αποδίδουν – αφού μεταφορικά δεν έχει μία οικονομία έναν τέταρτο χρόνο στη διάθεση της.
Η πολιτική λιτότητας, καθώς επίσης τα παρατεταμένα μέτρα εξοικονόμησης πόρων ή αύξησης των δημοσίων εσόδων (φορολογία κλπ.), εν μέσω μίας βαριάς κρίσης, τελειώνουν συνήθως με την υπερχρέωση τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημόσιου τομέα μίας χώρας – όπου στον ιδιωτικό τομέα ανήκουν και οι τράπεζες.
Περαιτέρω, οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας δεν βίωσαν μόνο τη χειρότερη κρίση της ιστορίας τους – αφού θα επιβαρυνθούν στο μέλλον με τις μεγαλύτερες ζημίες, λόγω της πολιτικής που τους επιβλήθηκε. Αντίθετα, οι χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου θα εξέλθουν από την κρίση, σχεδόν χωρίς καμία ζημία – ενώ μερικές από αυτές, όπως η Γερμανία, τρέφονται κυριολεκτικά από την κρίση της Ευρωζώνης. Το γεγονός αυτό οφείλεται κυρίως στη δομή της Ευρωζώνης – στα τεράστια λάθη των μηχανισμών και των Θεσμών της.
Η ΕΚΤ και η νομισματική πολιτική της είναι αδύνατον να εξισορροπήσουν πλέον την κατάσταση – αφού απαιτείται πια μία αναπτυξιακή πολιτική, το κόστος της οποίας αυξάνεται γεωμετρικά, όσο καθυστερεί να αποφασιστεί. Εάν τελικά δεν συμβεί κάτι τέτοιο, όπως φανερώνουν οι ενδείξεις, δεν θα υποφέρουν μόνο οι ασθενέστερες χώρες – αλλά και οι ισχυρότερες.
Οι ισχυρότερες θα πληγούν αφενός μεν εξ αιτίας της πολιτικής της ΕΚΤ (χαμηλά επιτόκια, αύξηση της προσφοράς χρήματος), η οποία θα τους δημιουργήσει φούσκες, αφετέρου λόγω της απώλειας των δανείων τους προς τις ασθενέστερες – οι οποίες κάποια στιγμή θα δηλώσουν στάση πληρωμών, αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν με τις υποχρεώσεις τους.
Εάν εκείνη τη στιγμή διακοπεί η χρηματοδότηση της περιφέρειας, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στη χρεοκοπία κράτη, τράπεζες και επιχειρήσεις, η κατάσταση θα ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο – οδηγώντας ολόκληρο τον πλανήτη στα όρια.
Ολοκληρώνοντας, θα θέλαμε πραγματικά να βρεθούμε κάποια στιγμή σε θέση να παραθέσουμε ευχάριστες ειδήσεις και δημιουργικές αναλύσεις – πόσο μάλλον όταν οι δυσάρεστες έχουν διαρκέσει ήδη σχεδόν έξι χρόνια.
Εν τούτοις, θεωρούμε πως οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, ουδέτεροι, χωρίς καμία προσπάθεια «ωραιοποίησης» αυτών που συμβαίνουν – γεγονός που μας φέρνει πάντοτε σε δύσκολη θέση, ειδικά όταν διαπιστώνουμε πως αντί να επιλύονται τα προβλήματα, επιλέγεται σταθερά η απόκρυψη τους «κάτω από το χαλί», ενδεχομένως για να μην τρομοκρατούνται οι κοινωνίες. Ο φόβος όμως είναι ένα θετικό συναίσθημα, αφού μας προειδοποιεί για τους επερχόμενους κινδύνους – αρκεί φυσικά να μας χρησιμεύει για να παίρνουμε τα μέτρα μας και μην εξελίσσεται σε πανικό, ο οποίος καταστρέφει τα πάντα.
.
