Συνεχίζοντας, θεωρείται πως ο κ. Juncker θα κάνει πάντοτε αυτό που ονομάζεται ως πολιτικός καιροσκοπισμός ή τυχοδιωκτισμός – οπότε μάλλον δεν θα ακολουθήσει την πολιτική λιτότητας, την οποία έχει ανακοινώσει, απλά και μόνο για να καθησυχάσει την καγκελάριο, εξασφαλίζοντας την εκλογή του.
Η αιτία είναι το ότι, είναι αδύνατον να μην συνειδητοποιεί τον κίνδυνο από την άνοδο των ακραίων πολιτικών παρατάξεων, καθώς επίσης όλων αυτών που αντιτίθενται στην ΕΕ – οπότε δεν πρόκειται να ακολουθήσει την πολιτική που απαιτούν οι αγορές, αλλά, αντίθετα, θα προσπαθήσει να αυξήσει την ποσότητα χρήματος, με κάθε τρόπο.
Περαιτέρω η γνωστή εφημερίδα «The Sun» είχε γράψει πρόσφατα, κάτω από μία φωτογραφία του τα εξής: «Έξι λόγοι γιατί είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος της Ευρώπης». Ουσιαστικά βέβαια δεν υπάρχουν έξι λόγοι, αλλά μόνο ένας – το ότι κάποιος που ψεύδεται έχει χάσει ήδη το παιχνίδι, όσον αφορά τουλάχιστον την άνοδο του σε μία θέση, η οποία στηρίζεται στην εμπιστοσύνη.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι, οι υπόλοιποι πολιτικοί δεν ψεύδονται – ενώ ο κ. Juncker είναι αναμφίβολα πολύ συμπαθής. Εν τούτοις, είναι ο μοναδικός που το αποδέχθηκε επίσημα και δημόσια, θεωρώντας το ψέμα υποχρεωτικό για έναν πολιτικό. Επομένως, θα ευρίσκεται πάντοτε σε πολύ αδύναμη θέση, όταν θα του επιτίθενται – οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να αποφεύγει τα σφάλματα.
Σε κάθε περίπτωση δεν είναι καθόλου απίθανο να εκλεγεί στη θέση του προέδρου της Κομισιόν – πολύ περισσότερο όταν οι Βρετανοί, οι οποίοι ήταν εντελώς αντίθετοι, ανακοίνωσαν ήδη την προθυμία τους να διαπραγματευθούν και να συμφωνήσουν, εάν λάβουν αρκετά ανταλλάγματα.
Υπάρχει όμως ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα: οι κακές του συνήθειες (πηγή). Μεταξύ άλλων, ο σημερινός διοικητής του Euro Group (Dijsselbloem), τον είχε κατηγορήσει δημόσια στην ολλανδική τηλεόραση, λέγοντας ότι είναι «μανιακός καπνιστής και πότης» – αναφερόμενος ουσιαστικά σε ένα «κοινό μυστικό», σύμφωνα με τον οποίο ο κ. Juncker είναι αλκοολικός.
Ο μελλοντικός πρόεδρος της Κομισιόν αντέδρασε φυσικά με μία αναφορά του σε εφημερίδα του Λουξεμβούργου λέγοντας ότι, δεν έχει πρόβλημα αλκοολισμού ενώ δεν θέλει να συζητάει απόψεις που διατυπώνονται σε μία χιουμοριστική τηλεοπτική εκπομπή. Εν τούτοις, η εικόνα του έχει πληγεί – οπότε δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου η παρομοίωση του με έναν πιλότο, ο οποίος θα οδηγούσε το ευρωπαϊκό αεροπλάνο στη συντριβή, εάν αναλάμβανε να το κυβερνήσει.
.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Είμαστε πιθανότατα στο μέσον μίας σειράς αλλεπάλληλων χρηματοπιστωτικών φουσκών – όπου η μία καταπολεμάται με τη δημιουργία μίας επόμενης, ακόμη μεγαλύτερης. Το 2008 ξεκίνησε ουσιαστικά η μεγάλη καταιγίδα, με τον άνεμο τότε να πλησιάζει τα 150 χιλιόμετρα την ώρα – ενώ εμείς, θέλοντας να τον σταματήσουμε, δημιουργήσαμε έναν αντίθετο, ακόμη ισχυρότερο.
Όταν συναντηθούν οι δύο «κλιματικές διαστρεβλώσεις», δεν θα αποφευχθεί ο πανίσχυρος τυφώνας, προκαλώντας την καταιγίδα των καταιγίδων – την οποία ευχόμαστε να αντέξει ο πλανήτης, το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα καλύτερα, έστω με σοβαρές ζημίες. Άλλωστε, όπως μας υποσχέθηκε ο διοικητής της ΕΚΤ, καθώς επίσης η γερμανίδα καγκελάριος, θα γίνουν τα πάντα, ώστε να σωθεί το ευρώ – όσο και αν κοστίσουν.
Το ίδιο φυσικά ισχυρίζονται όλοι οι υπόλοιποι κεντρικοί τραπεζίτες – ενώ οι ενέργειες τους έχουν διογκώσει τους ισολογισμούς των ιδρυμάτων τους σε βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία (γράφημα).
.
Η διόγκωση των ισολογισμών των κεντρικών Τραπεζών
.
Αν και βιώνουμε λοιπόν το μεγαλύτερο ίσως νομισματικό πείραμα που επιδιώχθηκε ποτέ, οι ενδείξεις δεν είναι τόσο θετικές, όσο μας παρουσιάζονται – εάν υποθέσουμε πως υπάρχει ακόμη ελπίδα να αποφύγουμε την απόλυτη καταστροφή.
Σε κάθε περίπτωση, η στενή διασύνδεση σήμερα μεταξύ της Οικονομίας, των τραπεζών, των κρατών και των νομισμάτων σε ολόκληρο τον πλανήτη, η οποία είναι το αποτέλεσμα της ανεξέλικτης παγκοσμιοποίησης, θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα – ενώ αρκεί το «πέταγμα της πεταλούδας» ή μία μικρή νιφάδα χιονιού, για να ξεκινήσει η χιονοστιβάδα.
Μέχρι τότε αυτό που προβλέπεται είναι η λήψη «καταναγκαστικών» μέτρων, όπως ο περιορισμός των αναλήψεων, η δήμευση μέρους των καταθέσεων ή οι υπερβολικοί φόροι, έτσι ώστε να κερδηθεί χρόνος. Επίσης οι αντιδημοκρατικές αποφάσεις, η αδιαφορία για τους νόμους εκ μέρους των κυβερνώντων ή οτιδήποτε άλλο, το οποίο θα θυμίζει τον πνιγμένο που προσπαθεί με αγωνία να κρατηθεί από τα μαλλιά του στην επιφάνεια.
Αργότερα όμως, όταν οι άνθρωποι αντιληφθούν ότι τα χρήματα τους, οι περιουσίες τους, οι συντάξεις τους ή το κοινωνικό τους κράτος θα χαθούν, κατά ένα μεγάλο μέρος τους, τότε πολύ δύσκολα θα αποφευχθούν οι κοινωνικές αναταραχές, οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις, οι εμφύλιοι και, ενδεχομένως, οι διακρατικοί πόλεμοι – αφού η οργή θα είναι ανεξέλεγκτη.
