Τα πολυεθνικά κτήνη
Σε τελική ανάλυση βέβαια, τα χρήματα «απορροφώνται» από τους πολύ μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους οι οποίοι, μέσω των κεντρικών τραπεζών, λεηλατούν κυριολεκτικά τον πλανήτη. Το γεγονός αυτό έχει επιβεβαιωθεί από την έρευνα ενός Ελβετού φυσικού, ο οποίος αποτύπωσε τη δομή 43.000 πολυεθνικών ομίλων, καθώς επίσης το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς.
Με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας του, μία μικρή ομάδα της τάξης του 0,123% των ιδιοκτητών των διεθνών ομίλων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μέλη της λέσχης του διαβόλου (Bilderberg), ελέγχει το 80% της αξίας τους. Απλούστερα, το 0,123% των μετόχων των πολυεθνικών (Trans National Corporations), έχει στην ιδιοκτησία του το 80% των μετοχών τους – ελέγχοντας τες πλήρως.
Οι μέτοχοι αυτοί είναι κυρίως οι μεγάλες τράπεζες και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που εδρεύουν στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία – στους οποίους ανήκει ουσιαστικά ολόκληρος ο πλανήτης, όπως φαίνεται από ένα βίντεο του Ελβετού (Who controls the world) που θα έπρεπε να δει κανείς.
Σχεδόν όλα τα νέα χρήματα δε που «παράγονται» από τις κεντρικές τράπεζες χρησιμοποιούνται από τους 150 περίπου τερατώδεις αυτούς ομίλους, για την περαιτέρω δικτύωση τους – έτσι ώστε να μπορούν να απομυζούν καλύτερα το αίμα των 7 δις κατοίκων του πλανήτη μας.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Ελβετό, τα 1,2 τρις $ που έδωσε η Fed μεταξύ των ετών 2008 και 2010, οδηγήθηκαν κατά 75% σε 22 μόλις διεθνείς τράπεζες – οι οποίες είναι σχεδόν τέλεια δικτυωμένες (γράφημα), έχοντας τη δυνατότητα να αντιστέκονται απέναντι σε κάθε κίνδυνο ή επίθεση εναντίον τους.
.
.
Βέβαια, εάν τυχόν το δίχτυ αυτό σπάσει σε κάποιο σημείο του, από κάποιο απρόβλεπτο γεγονός, τότε η κατάσταση θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο – με επακόλουθα που αδυνατούμε εντελώς να φανταστούμε.
.
Επίλογος
Είναι προφανές πως η μοναδική προστασία των ανθρώπων απέναντι στα υπερμεγέθη αυτά κτήνη είναι η Πολιτική – η οποία όμως, συμπεριλαμβανομένων όλων των Θεσμών, έχει δυστυχώς εξαγορασθεί, με αποτέλεσμα να υπηρετεί πιστά την παγκόσμια ελίτ.
Στα πλαίσια αυτά οι προσδοκίες, σύμφωνα με τις οποίες κάποια άλλα πολιτικά κόμματα, αριστερά ή ακραία, θα μπορούσαν να αντισταθούν στη νέα τάξη πραγμάτων που έχει επιβληθεί στον πλανήτη από τους εντολοδόχους των τεράτων (κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης κλπ.), είναι «όνειρα θερινής νυκτός».
Κατά την άποψη μας λοιπόν, η μοναδική προστασία μας απέναντι στα τέρατα και στους υπηρέτες τους, είναι η άμεση δημοκρατία – όπου οι ίδιοι οι Πολίτες ψηφίζουν τους νόμους και ελέγχουν την εξουσία, συμπεριλαμβανομένων όλων των Θεσμών της.
Η αιτία είναι το ότι οι Πολίτες, στο σύνολο τους, είναι αδύνατον να εξαγοραστούν – ενώ δεν θα ψήφιζαν ποτέ «ανίερες συμφωνίες», όπως η TTIP ή η TISA (άρθρο), οι οποίες έχουν αποκλειστικό και μόνο στόχο την ολοκληρωτική εκμετάλλευση και υποδούλωση τους.
Ολοκληρώνοντας, δεν είμαστε φυσικά καθόλου αισιόδοξοι, όσον αφορά την υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας – αφού δεν πρόκειται να επιτραπεί ποτέ κάτι τέτοιο από τους κυρίαρχους του σύμπαντος, οι οποίοι μπορούν κάλλιστα να χειραγωγούν τις μάζες, οδηγώντας τες προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.
Μοναδική εξαίρεση θα μπορούσε να είναι ίσως κάποιο κρίσιμο λάθος της ελίτ, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ξαφνικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα – οπότε να υπάρξει ανάγκη οικοδόμησης του από την αρχή.
.
ΕΙΔΗΣΗ
Παρά το ότι τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου στο Νότο μειώνονται συνεχώς, ενώ οι τιμές των μετοχών «ξεφαντώνουν», η απασχόληση περιορίζεται – μεταξύ άλλων στην Ισπανία, στην οποία η μακροχρόνια ανεργία αυξήθηκε περισσότερο από 500%, σε σχέση με το 2007 (γράφημα).
.
Ισπανία – δείκτης μακροχρόνιας ανεργίας (τελευταία στήλη ανά έτος). Στην Ισπανία μακροχρόνια άνεργος θεωρείται εκείνος που δεν εργάζεται για πάνω από τρία χρόνια. Αντιθέτως στις ΗΠΑ το αντίστοιχο διάστημα είναι 6 μήνες, οπότε και γίνεται αντιληπτό το τεραστίων διαστάσεων πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ισπανία.
.
Σύμφωνα με το «Spain Report», περί τα 1,2 εκ. Ισπανοί είναι άνεργοι από το 2010, με την κατάσταση να επιδεινώνεται συνεχώς. Η μακροχρόνια ανεργία δε υπολογίζεται στο 23,1% του συνόλου – ένα μέγεθος κάτι περισσότερο από τρομακτικό.
Το κόστος της κρίσης λοιπόν «αναδιανεμήθηκε» πολύ άδικα, μεταξύ των Πολιτών της Ισπανίας – όπως συμβαίνει επίσης σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πιθανόν εδώ να οφείλονται οι πρόσφατες αναταραχές στη Βαρκελώνη – οι οποίες σίγουρα θα συνεχιστούν και αλλού.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
