Αλήθειες και ψέματα

Οι τομείς της ανάπτυξης

Η ανάπτυξη οφείλει να επιδιωχθεί σε τομείς που η Ελλάδα διαθέτει τα περισσότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα – ενώ θα πρέπει να ενισχυθούν εκείνες οι επενδύσεις, οι οποίες δημιουργούν όσο το δυνατόν περισσότερες θέσεις εργασίας.

.

(α)  Όσον αφορά το πρώτο, όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές η γεωργία, ο τουρισμός, η ναυτιλία, οι κατασκευές, καθώς επίσης ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι οι κυριότεροι τομείς, στους οποίους μπορεί να πετύχει θαύματα η πατρίδα μας – ενδεχομένως επίσης στο λογισμικό, εάν δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα στους νέους, ικανότατους και συγκριτικά πολύ μορφωμένους Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το σημαντικότερο «περιουσιακό στοιχείο» της χώρας.

Ειδικά όσον αφορά τη γεωργία η οποία, μαζί με τον τουρισμό, είναι σε θέση να δημιουργήσει πολλές νέες θέσεις εργασίας, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας είναι εμφανέστατα. Για παράδειγμα, η ζήτηση ελληνικής φέτας, ειδικά στις διεθνείς αγορές της Δύσης, είναι πολλαπλάσια της προσφοράς της – γεγονός που σημαίνει ότι, θα μπορούσαν και θα έπρεπε να διενεργηθούν μεγάλες επενδύσεις στην παραγωγή του συγκεκριμένου προϊόντος, η κερδοφόρος πώληση και οι εξαγωγές του οποίου είναι εξασφαλισμένες.

Το ίδιο συμβαίνει και με πολλά άλλα προϊόντα (ελαιόλαδο, ποιοτικά φυτικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στη φαρμακοβιομηχανία ή στα καλλυντικά, όπως η μαστίχα κλπ.), αρκεί να αντιμετωπίσει κανείς την παραγωγή και τη διάθεση τους με σύγχρονους τρόπους. Ένα παράδειγμα εδώ είναι τα εξαιρετικά ποιοτικά ελληνικά κρασιά, με δεδομένο πως αρκετοί πλέον επενδυτές τοποθετούν τα χρήματα τους σε τέτοιου είδους προϊόντα – η αξία των οποίων αυξάνεται διαχρονικά, με την παλαίωση τους σε κατάλληλους χώρους που είναι διαθέσιμοι σε πολλά ελληνικά οινοποιία (κατασκευάσθηκαν στο παρελθόν, με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις).

Προφανώς θα πρέπει ο αγροτικός τομέας της Ελλάδας, ο οποίος μπορεί να παράγει προϊόντα υψηλής ποιότητας, να αποφύγει πάση θυσία τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα (ανάλυση) – απορρίπτοντας την καλλιέργεια τους όπως η Γαλλία σήμερα, η οποία απαγόρευσε τους τροποποιημένους σπόρους της Monsanto. Υπενθυμίζουμε εδώ πως

.

“το «MON810» της Monsanto είναι η μοναδική γενετικά τροποποιημένη ποικιλία αραβοσίτου ανθεκτικού σε παράσιτα, η οποία επιτρέπεται να καλλιεργείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η έγκρισή της βρίσκεται υπό επαναξιολόγηση, στο γενικότερο πλαίσιο της συζήτησης περί χρήσης «μεταλλαγμένων» καλλιεργειών στην Ε.Ε. – ωστόσο τα κράτη-μέλη διατηρούν το δικαίωμα επιβολής απαγόρευσης ανεξάρτητα από τις αποφάσεις των Βρυξελλών.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, οι υπουργοί της ΕΕ δεν κατόρθωσαν να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με μια άλλη ποικιλία καλαμποκιού, το Pioneer 1507 της DuPont και της Dow Chemical – γεγονός που ανοίγει το δρόμο για αυτόματη έγκρισή του από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η Γαλλία ασκεί πιέσεις να παρακάμπτονται οι ευρωπαϊκοί θεσμοί στο συγκεκριμένο ζήτημα, έτσι ώστε οι μελλοντικές αποφάσεις για τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα ή άλλους οργανισμούς να λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο”.

.

Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα προϊόντα είναι καθαρό δηλητήριο, ενώ μετατρέπουν τη γεωργία της εκάστοτε χώρας, η οποία τα υιοθετεί πέφτοντας στην παγίδα, σε «υποχείριο» των εταιρειών που παράγουν τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους – αφού στη γη, η οποία καλλιεργείται με τέτοιους σπόρους, δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν πλέον άλλα φυσικά προϊόντα.

.

(β) Όσον αφορά το δεύτερο, είναι γνωστό πως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες στην κυριολεξία δολοφονήθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, είναι αυτές που δημιουργούν τις περισσότερες θέσεις εργασίας – ενώ οι πολυεθνικές λειτουργούν ακριβώς αντίθετα.

Στα πλαίσια αυτά, οι επιβαλλόμενες από το ΔΝΤ ιδιωτικοποιήσεις των μεγάλων δημοσίων εταιρειών (ανάλυση), είναι καταστροφικές – όχι μόνο επειδή δεν πρέπει ποτέ να ιδιωτικοποιούνται οι κοινωφελείς, οι κερδοφόρες και οι στρατηγικές επιχειρήσεις ενός κράτους αλλά, επί πλέον, λόγω του ότι καταστρέφονται μαζικά θέσεις εργασίας.

Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να αλλάξει αμέσως η συμπεριφορά του κράτους απέναντι στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις – η υπερβολική φορολόγηση, η έλλειψη κάθε είδους ενίσχυσης, η επιβάρυνση τους με υψηλό κόστος λειτουργίας (ΟΑΕΕ κλπ.), η αδιαφορία χρηματοδότησης τους από τις τράπεζες κοκ.

.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα πρέπει να επικεντρώσει πλέον τις προσπάθειες της στην εύρεση λύσεων, σχετικά με τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, ειδικά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – αφήνοντας τις ανούσιες και ανόητες συζητήσεις περί βιωσιμότητας ή μη του χρέους κλπ.

Το θεωρητικό ή μη πρωτογενές πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, καθώς επίσης η μερική «ισοσκέλιση» του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα), δεν είναι σε καμία περίπτωση διατηρήσιμα μεγέθη, εάν δεν αναβιώσει ο παραγωγικός ιστός της χώρας άμεσα, καθώς επίσης εάν δεν καταπολεμηθεί η ανεργία, με το μοναδικό τρόπο που υπάρχει – με την ενίσχυση δηλαδή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

.

.

Εάν λοιπόν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα στο συγκεκριμένο θέμα, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον ακόμη και αν της χαρισθεί εξ ολοκλήρου το δημόσιο χρέος της – ενώ όλες οι συζητήσεις περί «επονείδιστου χρέους» (όπου όμως δεν αφαιρούνται και δεν αναφέρονται καν οι προηγούμενες διαγραφές), δεν είναι στη σωστή κατεύθυνση σήμερα, αφού δίνουν την εντύπωση πως η Ελλάδα θέλει να λειτουργεί παρασιτικά (ανάλυση), εξευτελιζόμενη διεθνώς και εκλιπαρώντας συνέχεια για ελεημοσύνη.

Αυτό δεν ισχύει βέβαια για τις γερμανικές αποζημιώσεις και ειδικά για το κατοχικό δάνειο, το οποίο πρέπει να υποχρεωθεί η Γερμανία να το πληρώσει αμέσως – με το ποσόν να διατίθεται εξ ολοκλήρου σε προγράμματα ανάπτυξης της οικονομίας μας, τα οποία θα μας διευκολύνουν να εξοφλήσουμε σταδιακά τις οφειλές μας στα υπόλοιπα κράτη. 

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.