(γ) Το χρηματοπιστωτικό σύστημα: Οι Η.Π.Α. έχουν οδηγήσει έντεχνα την Κίνα τα τελευταία χρόνια στην υπερχρέωση της – στην υπερβολική διόγκωση του τραπεζικού της συστήματος, στο συνεχές τύπωμα νέων χρημάτων, καθώς επίσης στη δημιουργία μίας τεράστιας φούσκας ακινήτων (άρθρο). Ως εκ τούτου, η οικονομική επιβίωση της Κίνας εξαρτάται από τις αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης (ανάλυση), καθώς επίσης από τα υπόλοιπα οικονομικά όπλα της υπερδύναμης.
Περαιτέρω, οι στρατηγικές που έχουν υιοθετήσει οι Η.Π.Α., στον υπόγειο πόλεμο τους με την Κίνα (όπου πρόσφατα «συντάχθηκαν» με το μέρος της Ιαπωνίας, όσον αφορά την κυριαρχία των νησιών στην κινεζική θάλασσα), επεκτείνονται σε επτά διαφορετικούς τομείς, οι οποίοι είναι οι παρακάτω:
.
ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ
Λόγω της μεγάλης ανάπτυξης της οικονομίας της, ιδιαίτερα στην παραγωγή διαρκών προϊόντων, η Κίνα έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους καταναλωτές πετρελαίου παγκοσμίως. Εάν δε σκεφθεί κανείς πως το 2010 εισήγαγε 90 φορές περισσότερα αυτοκίνητα, σε σχέση με το 1990, θα κατανοήσει πως οι αυξημένες ανάγκες της σε πετρέλαιο, δεν αφορούν μόνο τη βιομηχανία.
Ο πόλεμος τώρα στο συγκεκριμένο τομέα, μεταξύ των Η.Π.Α. και της Κίνας, διεξάγεται κυρίως στην Αφρική – όπου η Κίνα προσπαθεί, με έντιμες διπλωματικές διαπραγματεύσεις, να αυξήσει τις εισαγωγές της, επηρεάζοντας τις τοπικές κυβερνήσεις προς όφελος της.
Οι μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι όμως προσπαθούν να την εμποδίσουν με κάθε τρόπο – με την Κίνα να χρησιμοποιεί ως όπλο τα άτοκα δάνεια προς τις αφρικανικές κυβερνήσεις και τις Η.Π.Α. ως αιχμή του δόρατος το ΔΝΤ, όπως στο παράδειγμα της Νιγηρίας (ανάλυση). Μοναδική εξαίρεση στην Αφρική αποτελεί η Μποτσουάνα – η οποία έδιωξε το ΔΝΤ, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομία της (άρθρο).
Ειδικότερα, με βάση την οικονομική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών γνωρίζουμε ότι, οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες φρόντιζαν έτσι ώστε, ένα μέρος των πετρελαϊκών κερδών τους από την περιοχή, να παρέχεται ως δάνειο στους εκάστοτε δικτάτορες. Αμέσως μετά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια τράπεζα επενέβαιναν στα εσωτερικά των χωρών, με στόχο την είσπραξη των παρεχομένων δανείων – με αποτέλεσμα να λεηλατούνται τα θύματα τους, χωρίς βέβαια να ξεχρεώνουν ποτέ (ανάλυση).
Στα πλαίσια αυτά, οι Η.Π.Α. χρηματοδοτούσαν ακόμη και «δυνάμεις καταστολής» – όπως στο παράδειγμα του σουδανικού απελευθερωτικού στρατού και των γενοκτονιών που διέπραξε, ο οποίος φυσικά δεν θα υπήρχε χωρίς τη βοήθεια της υπερδύναμης. Άλλα παραδείγματα είναι το Τσαντ (δραστηριοποιούνται η Exxon Mobil και η Chevron Oil), η Λιβύη, η Τυνησία, η Αλγερία, η Αίγυπτος κλπ. – όπου παντού η αιτία είναι ο πετρελαϊκός πόλεμος μεταξύ των Η.Π.Α. και της Κίνας.
Εκτός αυτών όμως η Μιανμάρ, η οποία είναι πολύ σημαντική για τον έλεγχο ορισμένων θαλασσίων δρόμων μεγάλης στρατηγικής σημασίας – αλλά και η Ινδία, το Πακιστάν ή το Αφγανιστάν, καθώς επίσης πολλές άλλες χώρες που συνορεύουν με την Κίνα ή με τη Ρωσία. Σε όλες αυτές τις χώρες το θέμα είναι το πετρέλαιο, η Κίνα και η αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη.
.
ΤΡΟΦΙΜΑ
Το δεύτερο ισχυρότερο «πολεμικό εργαλείο» των Η.Π.Α. μετά το πετρέλαιο, είναι η βιομηχανία τροφίμων – αφού, όπως λέει η αμερικανική ελίτ «Εάν θέλεις να κυριαρχήσεις επάνω στους ανθρώπους, κυριάρχησε στην τροφή τους». Τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα είναι ένα από τα όπλα που έχει στη διάθεση της η υπερδύναμη – με τα οποία υποκαθιστά τα φυσικά προϊόντα της γης, έτσι ώστε τα «θύματα» της να εξαρτώνται από τη συγκεκριμένη βιομηχανία.
Ειδικότερα, με τη βοήθεια φθηνών δανείων, τα οποία παρέχουν οι Η.Π.Α. στους αγοραστές, εξάγουν γενετικά τροποποιημένες «καλλιέργειες» (σπόρους), οι οποίες είναι κατοχυρωμένες (πατέντες) τόσο στην Ασία, όσο και στην Αφρική. Με τον τρόπο αυτό ελέγχουν απόλυτα την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων – έχοντας τη δυνατότητα φυσικά να προκαλούν «κατά το δοκούν» επισιτιστικές κρίσεις (ανάλυση).
Η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία προσφέρει φθηνά δάνεια, καθώς επίσης ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), ενισχύουν την κυριαρχία των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών στις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες του πλανήτη – οι οποίες, με τον τρόπο αυτό, υποδουλώνονται κυριολεκτικά από τις μεγάλες επιχειρήσεις τροφίμων της υπερδύναμης, με αποτέλεσμα να εξασφαλίζεται εκ μέρους των Η.Π.Α. ο απόλυτος έλεγχος της επισιτιστικής αλυσίδας.
Με τη μέθοδο αυτή δεν επιτυγχάνεται ο έλεγχος μόνο της ποσότητας, αλλά και της ποιότητας της παγκόσμιας διατροφής – από την οποία φυσικά εξαρτάται η υγεία των ανθρώπων, γεγονός που αφορά παράπλευρα τη βιομηχανία φαρμάκων.
Βιομηχανίες τροφίμων όπως η Nestle, η Du Pont, η Unilever και η Monsanto, ακολουθούν συγκεκριμένες στρατηγικές στον πόλεμο με την Κίνα – η οποία, όπως και η Ινδία, λόγω του τεράστιου πληθυσμού της, είναι αρκετά ευάλωτη στον τομέα της διατροφής. Η δικτύωση τους βέβαια (γράφημα που ακολουθεί), τους επιτρέπει να ακολουθούν συντονισμένες στρατηγικές.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Οι «χημικές βόμβες» τώρα που μπορούν να εξαπολύσουν παγκοσμίως οι πολυεθνικές βιομηχανίες τροφίμων, χωρίς να το καταλάβει κανείς, είναι ίσως πιο επικίνδυνες από μία πυρηνική βόμβα – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά η κυβέρνηση της Κίνας, η οποία είναι πολύ προσεκτική με τις ενέργειες της.
Ένα επόμενο «μέτωπο του πολέμου των τροφίμων» είναι η αρπαγή γης, σε συνδυασμό με τα βιολογικά καύσιμα – όπου τεράστιες εκτάσεις, ειδικά στην Αφρική, απονεκρώνονται μακροπρόθεσμα (ανάλυση), με καταστροφικά αποτελέσματα για τους τοπικούς πληθυσμούς.
Ένα τρίτο μέτωπο είναι η χρηματιστηριακή άνοδος των τιμών των εμπορευμάτων, με τη συνδρομή (χειραγώγηση) των κερδοσκόπων, η οποία καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στην πείνα και στην εξαθλίωση – κάτι που φοβάται ιδιαίτερα η Κίνα, λόγω του τεράστιου πληθυσμού της.
