(β) Αντίθετα με τις Η.Π.Α., η Ευρωζώνη απειλείται με αποπληθωρισμό – ενώ ο ρυθμός του υπολογίζεται στο -0.2% στην Ισπανία (μέσος Ευρωζώνης στο 0,5%, όπως φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί). Όσο πιο χαμηλός είναι όμως ο πληθωρισμός, τόσο χαμηλότερα είναι τα ονομαστικά επιτόκια των ομολόγων – αφού τα πραγματικά επιτόκια, δηλαδή το ονομαστικά αφαιρουμένου του πληθωρισμού, είναι υψηλότερα.
Στο παράδειγμα της Ισπανίας λοιπόν, παρά το ότι έχει το ίδιο ονομαστικό επιτόκιο με τις Η.Π.Α., το πραγματικό διαμορφώνεται στο 1,9% (1,7%+0,2%) – όταν των Η.Π.Α. είναι μόλις 0,2% (1,7%-1,5%). Αυτό ισχύει για τη χώρα βέβαια – αφού για τους επενδυτές μετράει ο μέσος πληθωρισμός της Ευρωζώνης ο οποίος, εφόσον είναι 0,5%, διαμορφώνει το πραγματικό επιτόκιο στο 1,2% (1,7%-0,5%).
.
Ευρωζώνη – επίπεδα πληθωρισμού
.
Εκτός αυτού, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα αγοράσει ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης, εάν συνεχίσουν οι αποπληθωριστικές πιέσεις – οπότε η περιφέρεια θεωρείται ακόμη πιο ασφαλής, έχοντας την εγγύηση της ΕΚΤ για την πληρωμή των ομολόγων της.
Παρά το ότι λοιπόν τα δημόσια χρέη των χωρών του Νότου αυξάνοντα, όπως φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, τα επιτόκια δανεισμού τους μειώνονται – αποδεικνύοντας ακόμη μία φορά το πόσο διαστρεβλώνουν την ελεύθερη αγορά οι παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών.
.
Ευρωπαϊκός Νότος – χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ
.
Αν και φαίνεται δε από το γράφημα πως η Ελλάδα είναι σε χειρότερη θέση από τις υπόλοιπες χώρες, όσον αφορά το δημόσιο χρέος της, παρά τις δύο διαγραφές του, η εικόνα «εξαπατά» – αφενός μεν επειδή το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, είναι αισθητά χαμηλότερο, ενώ το ΑΕΠ της (ο παρανομαστής της σχέσης Χρέος/ΑΕΠ) έχει κυριολεκτικά κατακρημνιστεί (-25%), αφετέρου επειδή η δημόσια περιουσία της, ο υπόγειος πλούτος, καθώς επίσης οι απαιτήσεις της απέναντι στη Γερμανία, την καθιστούν την πλουσιότερη όλων. Επί πλέον αυτών, η σημερινή «γεωπολιτική της αξία» είναι μεγαλύτερη από ποτέ – ειδικά για την Ευρώπη.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η Ελλάδα, το 2010, απομονώθηκε από τις αγορές και έπαψε να δανείζεται, όταν το ονομαστικό επιτόκιο δανεισμού της ξεπέρασε το 6%. Εκείνη την εποχή, ο πληθωρισμός ήταν της τάξης του 4,7% – γεγονός που σημαίνει πως το πραγματικό επιτόκιο δανεισμού της θα διαμορφωνόταν σε επίπεδα άνω του 1,3% (χαμηλότερο από το σημερινό ισπανικό, το οποίο ανέρχεται στο 1,9%).
Σήμερα η Ελλάδα, με μέσο πληθωρισμό της τάξης του -1,5% (αποπληθωρισμό), δανείζεται με ονομαστικό επιτόκιο 4,95% – άρα με πραγματικό 6,45%. Επομένως, πληρώνει το πενταπλάσιο σχεδόν πραγματικό επιτόκιο από το 2010, όταν αποφάσισε πως είναι εντελώς ασύμφορο! Αυτό ισχύει για τη χώρα βέβαια, αφού για τους επενδυτές «μετράει» ο μέσος πληθωρισμός της Ευρωζώνης – ο οποίος, εφόσον είναι 0,5%, διαμορφώνει το πραγματικό επιτόκιο στο 4,45% (4,95%-0,5%).
Τότε βέβαια, όπως και σήμερα, ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν αρνητικός – οπότε και στις δύο περιπτώσεις τα επιτόκια δεν ήταν και δεν είναι βιώσιμα, αφού πρέπει να είναι χαμηλότερα του ρυθμού ανάπτυξης. Εκτός αυτού, τα ομόλογα εκδίδονται πλέον στο αγγλικό δίκαιο – οπότε είναι πολύ πιο ασφαλή, ενώ η χώρα γίνεται όμηρος των δανειστών της.
Αυτά είναι τα συμπεράσματα και αυτά πρέπει να αναφέρει κανείς, εάν θέλει να είναι ρεαλιστής, αποφεύγοντας τα πολιτικά πυροτεχνήματα – τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση προς όφελος της χώρας, αλλά υπέρ αυτών που τη «λυμαίνονται» ή που τυχόν σχεδιάζουν να το κάνουν, όταν εκλεγούν.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
