Οι αρχιερείς της δύναμης (α)

ΑΛΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΩΝ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

Επιστρέφοντας στην Αφρική, μόνο μία χώρα μέχρι σήμερα έχει αντισταθεί στην εισβολή του ΔΝΤ: η Μποτσουάνα η οποία, κατά τον J.Stieglitz, είπε στο ΔΝΤ να εξαφανισθεί από την επικράτεια της – να «εξαϋλωθεί».

Περαιτέρω, παρατηρείται στην Αφρική μία δεύτερη μορφή επεκτατικού πολέμου – η οποία δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη για τους λαούς της. Πρόκειται για τις προσπάθειες κυριαρχίας των χωρών της Βορείου Αφρικής, κατά πλειοψηφία μουσουλμανικής θρησκείας, στις χώρες της Νοτίου Αφρικής – χριστιανικής θρησκείας στο μεγαλύτερο μέρος τους. Διαπιστώνεται λοιπόν ένας εθνικιστικός και θρησκευτικός πόλεμος, με αντικείμενο την κατάκτηση της επιρροής εντός της Αφρικής και της AU (Αφρικανική Ένωση).

Η τρίτη μορφή πολέμου χαρακτηρίζεται ως εκπαιδευτική, πολιτισμική κατά κάποιον τρόπο – εκ μέρους των κυβερνήσεων στην πλούσια σε ενεργειακές και πλουτοπαραγωγικές πηγές Νότια Αφρική.

Ειδικότερα, η ηγεσία των πολιτικών κομμάτων και των κυβερνήσεων σε αυτές τις χώρες έχει εκπαιδευτεί (σπουδάσει) στα ελίτ πανεπιστήμια της Δύσης, ενώ έχει εργασθεί σε μεγάλες πολυεθνικές τράπεζες και επιχειρήσεις. Για σύγκριση, ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη μόλις το 10% των κυβερνώντων έχει πτυχίο με τον υψηλότερο έπαινο (Summa Cum Laude), το αντίστοιχο ποσοστό στην Αφρική είναι 50%.

Θα μπορούσε βέβαια να θεωρήσει κανείς ότι αυτό αποτελεί πλεονέκτημα για το μέλλον της Αφρικής – κάτι που θα ήταν πράγματι σωστό, εάν οι γνώσεις, καθώς επίσης οι εμπειρίες των κυβερνώντων χρησιμοποιούνταν προς όφελος των λαών – όχι για ιδιοτελείς σκοπούς προσωπικού πλουτισμού, για τη «χειραγώγηση» των Πολιτών και στην υπηρεσία των ξένων τοκογλύφων ή εισβολέων.

Εν τούτοις, συμβαίνει αυτό ακριβώς, οπότε η μόρφωση των γηγενών κυβερνώντων είναι ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της Αφρικής – καθόλου πλεονέκτημα, όπως παρατηρείται σε πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Δυστυχώς δε, είναι πολύ δύσκολο να μετρήσει κανείς τη χειραγώγηση – ακόμη χειρότερα, πως και ποιός χειραγωγεί ποιόν, καθιστώντας τον υποχείριο του.

Συνεχίζοντας, το ΔΝΤ εκμεταλλεύεται όσο καλύτερα μπορεί όλα τα παραπάνω – τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, τα εθνικιστικά/φυλετικά συναισθήματα, την πολιτισμική επιρροή, τη βαθιά επίδραση του αμερικανικού τρόπου σκέψης και εκπαίδευσης στους κυβερνώντες, τις επαγγελματικές εμπειρίες τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις κοκ.

Επίσης, κάθε είδους άλλες ενέργειες όπως, για παράδειγμα, τη δημιουργία ενός επενδυτικού κεφαλαίου στη Νιγηρία (Ανεξάρτητο Κεφάλαιο Ευημερίας), στο οποίο εισρέουν τα κέρδη από τις εξαγωγές πετρελαίου, με στόχο τις επενδύσεις στις εθνικές υποδομές – ένα κεφάλαιο που επιβλέπεται από το ΔΝΤ, με τη βοήθεια των αμερικανικών τραπεζών. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν αποφασίζει η κυβέρνηση της Νιγηρίας για τις επενδύσεις του συγκεκριμένου κεφαλαίου, αλλά αποκλειστικά και μόνο το ΔΝΤ – χωρίς να απαιτείται η συγκατάθεση ή η συμφωνία κανενός άλλου.

Τέλος, μία τέταρτη μορφή πολέμου είναι η αρπαγή γης – στην οποία έχουμε αναφερθεί στο κείμενο μας «Οι τρεις πληγές του πλανήτη». Όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου – στην Ευρώπη και στην Ελλάδα επίσης.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Ελπίζουμε βέβαια να γίνει αντιληπτός ο τεράστιος κίνδυνος από όλους τους λαούς – ειδικά από τους αφρικανούς πολίτες, οι οποίοι κινδυνεύουν τα μέγιστα από τη δεύτερη αυτή εποχή της αποικιοκρατίας, στην οποία συμμετέχει ενεργά και η Κίνα (ενοικίαση τεράστιων εκτάσεων στην Ουκρανία, αγορά ενεργειακών πηγών στην Αφρική κοκ.). Πόσο μάλλον όταν η αφρικανική ελίτ έχει σπουδάσει και εργασθεί στη Δύση – αποδεχόμενη πλήρως την επιρροή της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, στην πρώτη εποχή της αποικιοκρατίας γνώριζε πολύ καλά ο καθένας ποιός είναι εχθρός και ποιός φίλος του – κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα, μεταξύ άλλων λόγω της διπλής σκέψης όλων όσων υπηρετούν τον εκάστοτε Μεγάλο Αδελφό.

Ειδικά αυτών που έχουν σπουδάσει, μορφωθεί και εργασθεί στις μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις, έχοντας στη συνέχεια εγκατασταθεί στις δικές τους χώρες όπου, όταν εργάζονται σε ξένες πολυεθνικές ή αναλαμβάνουν κυβερνητικές θέσεις, υπηρετούν συνήθως τα ξένα συμφέροντα – προτείνοντας φάρμακα εξορθολογισμού ή εξυγίανσης της Οικονομίας τα οποία δηλητηριάζουν τους συμπολίτες τους, μετατρέποντας τους σε σκλάβους.

Δυστυχώς, όταν δεν γνωρίζει κανείς τον εχθρό, είναι πολύ δύσκολο να αμυνθεί – με αποτέλεσμα να αποδέχεται τις πολιτικές που τον σκλαβώνουν, μετατρέποντας παράλληλα τη χώρα του σε άβουλο, ετερόφωτο προτεκτοράτο. Όταν το καταλαβαίνει, είναι πλέον πολύ αργά για να αντιδράσει – έχοντας χάσει όλα του τα «όπλα».

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται σήμερα στην Ελλάδα, όταν και εάν μπορέσει «να καθαρίσει κανείς τα μάτια του» – τα οποία έχουν θολώσει από τη χειραγώγηση, από τη διασπορά ψευδών ελπίδων, καθώς επίσης από τις κενές υποσχέσεις ολόκληρης της πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Υστερόγραφο: Επεισόδια έχουν ξεσπάσει έξω από την κυπριακή Βουλή σήμερα, όπου συζητείται το εγκληματικό νομοσχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις. Εξαγριωμένοι εργαζόμενοι στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου έριξαν το προστατευτικό κιγκλίδωμα και προσπάθησαν να εισέλθουν στο κτήριο.

Η Επιτροπή Οικονομικών, στην οποία συζητείται το επίμαχο νομοσχέδιο, συνεχίζει απτόητη τη συνεδρίασή της, καθώς οι διαδηλωτές πέρασαν στο πίσω μέρος της Βουλής και χτυπούσαν τα τζάμια στην αίθουσα του ισογείου. Οι διαδηλωτές «γιουχάρουν» τους κυπρίους βουλευτές και φωνάζουν «πουλημένοι» – ενώ εκσφενδόνισαν πλαστικά μπουκάλια και φρούτα εναντίον των αστυνομικών, οι οποίοι απάντησαν κάνοντας χρήση κροτίδων.

Η Κύπρος λοιπόν, μετά το αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της, το οποίο δρομολόγησε η πρωσική Γερμανία, φαίνεται να αντιστέκεται στην μετατροπή της σε προτεκτοράτο – αρνούμενη να παραδώσει τα όπλα (δημόσιες επιχειρήσεις κλπ.), στους ξένους εισβολείς.