Η ΘΕΩΡΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ
Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.
Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία, η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία.
Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων «εκβιάσιμος». Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του, όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας (με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς επίσης άλλων ισχυρών παραγόντων της υπερδύναμης, όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της), οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.
Άλλωστε η εμπειρία τους, από την ενδοτική κυβέρνηση της Αργεντινής και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros – οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.
Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική «παραίτηση» του πρωθυπουργού (ΝΔ), ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας – το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).
Επίσης, τη διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους, ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον «εκβιάσιμου» νέου υπουργού οικονομικών – μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων «πρωτοβουλιών».
Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην ΤτΕ να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας «κατά το δοκούν» – λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).
Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο (μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009).
Ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα μισθωτός του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα – θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας.
Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα, τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.
Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης και άλλα πολλά – τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).
Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. – στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του (μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% – θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο).
Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – παγιδεύεται επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.
Έτσι λοιπόν, η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας (το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας).
Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της αποστολής του – με απόλυτη επιτυχία. Φυσικά δεν επιλέγει, ως όφειλε, τη στάση πληρωμών, η οποία θα ανάγκαζε τους εκτεθειμένους τότε δανειστές της Ελλάδας (τράπεζες της Ευρώπης) να διαπραγματευθούν τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους κλπ. – όχι από άγνοια, αλλά από σκοπιμότητα.
Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα, καθώς επίσης να διευκολυνθεί η έφοδος του στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.
Όταν όλες οι λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην τις αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας «κρατούμενος» με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός (εκβιασμός).
Παράπλευρο μέρος του σχεδίου ήταν πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο – επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.
Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας.
.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Όταν η καγκελάριος αντιλαμβάνεται την παγίδα, σε συνεργασία με τη Γαλλία υποχρεώνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να αποδεχθεί το αποικιοκρατικό PSI, εγκαταλείποντας τα σχέδια του για δημοψήφισμα – με το οποίο ήθελε να αποφύγει τον εγκλωβισμό της Ελλάδας, έχοντας ενδεχομένως τύψεις για την προδοσία του.
Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα αποδέχεται έναντι «πινακίου φακής» τη μη μετατρεψιμότητα του εξωτερικού χρέους σε δραχμές, την υπαγωγή των δανείων στο αγγλικό δίκαιο, καθώς επίσης την απόλυτη εξάρτηση της οικονομικής πολιτικής της από τα ευρωπαϊκά κράτη-δανειστές της.
Έτσι ανακόπτεται η επίθεση των Η.Π.Α. στην Ευρώπη μέσω του ΔΝΤ, ενώ παράλληλα προετοιμάζεται από τη Γερμανία η αντικατάσταση του, από ένα ευρωπαϊκό ΔΝΤ (ESM).
Αργότερα η Ελλάδα, έχοντας χάσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, οδηγείται από μία μεταβατική κυβέρνηση, η οποία λειτουργούσε με τη συμμετοχή τριών ανεπαρκών κομμάτων, σε εκλογές – όπου ο νέος πρωθυπουργός υπεξαιρεί την ψήφο των συμπατριωτών του με υποσχέσεις που δεν είχε καμία δυνατότητα να εφαρμόσει, αφού ήταν πλέον άβουλο υποχείριο της Γερμανίας.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η παραπάνω φανταστική ιστορία, στα όρια μίας θεωρίας συνωμοσίας, στηρίζεται ως επί το πλείστον σε πραγματικά γεγονότα – ειδικά όσον αφορά τα οικονομικά της στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση η όλη διαδικασία, όπως και αν αυτή εξελίχθηκε, έχει οδηγήσει στον «εγκλωβισμό» της Ελλάδας – η οποία δεν έχει πια καμία δυνατότητα να εφαρμόσει μία ανεξάρτητη πολιτική, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση.
Το γεγονός αυτό είναι ασφαλώς γνωστό τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία αναδιπλώνεται συνεχώς, αναθεωρώντας κάθε φορά τις θέσεις της – θέσεις που διαφέρουν πλέον ελάχιστα από την πολιτική που υλοποιείται.
Στα παραπάνω πλαίσια, αυτό που οφείλει να μας απασχολεί είναι το πως θα καταφέρουμε να απεγκλωβιστούμε από την παγίδα, στην οποία έχουμε οδηγηθεί – όσο υπάρχει ακόμη καιρός και δεν έχει λεηλατηθεί η δημόσια, καθώς επίσης η ιδιωτική περιουσία της πατρίδας μας.
Κατά την άποψη μας, δεν πρόκειται να ξεφύγουμε εάν δεν συνεργασθούν όλα τα κόμματα μαζί, εκπονώντας ένα κοινό σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας – πίσω από το οποίο να μπορούν να τοποθετηθούν, να «στοιχηθούν» καλύτερα όλοι οι Πολίτες της χώρας. Απαραίτητη προϋπόθεση του σχεδίου αυτού είναι η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους πάση θυσία, καθώς επίσης η ανάκτηση της φερεγγυότητας της χώρας – χωρίς την οποία είναι καταδικασμένος τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός της τομέας.
Ο μηδενισμός του χρέους (ανάλυση) δεν είναι καθόλου ανέφικτος, ενώ υπάρχουν πολλές άλλες λύσεις, οι οποίες όμως προϋποθέτουν τη συνειδητοποίηση του οδυνηρού μέλλοντος που μας περιμένει, εάν δεν αντιδράσουμε ορθολογικά – καθώς επίσης με απόλυτη «εθνική ομοψυχία». Πριν από κάθε τι άλλο δε, οι Έλληνες πρέπει να μάθουν την αλήθεια από έναν ηγέτη και από ένα κόμμα που θα αψηφήσει το πολιτικό κόστος – θέτοντας την πατρίδα του σε πρώτη προτεραιότητα.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
