Στο επόμενο γράφημα βλέπουμε τις αλλαγές του δείκτη Μ2 στις Η.Π.Α., καθώς επίσης του Μ3 στην Ευρωζώνη, σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν – γεγονός που βοηθάει στην κατανόηση της μάχης που μαίνεται, μεταξύ πληθωρισμού και αποπληθωρισμού.
.
Διακυμάνσεις στην προσφοράς χρήματος από ΗΠΑ (μαύρο) και Ευρωζώνη (κίτρινο).
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)
.
Ειδικά στις Η.Π.Α., η αύξηση της νομισματικής βάσης από τη Fed (επόμενο γράφημα), έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ – σε σημείο που να δημιουργεί συναισθήματα τρόμου, σε όλους όσους γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να απορροφήσει αργότερα την υπερβάλλουσα ρευστότητα, για να μην πνιγεί η χώρα στον ωκεανό των χρημάτων που έχουν δημιουργηθεί.
.
Νομισματική βάση (χρήματα τυπωμένα από την κεντρική Τράπεζα) στις ΗΠΑ από το 1918 έως και σήμερα.
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)
.
Όπως φαίνεται, η νομισματική βάση έχει κυριολεκτικά απογειωθεί μετά το 2008 – με την απορρόφηση της, όταν αναθερμανθεί η πραγματική οικονομία και αρχίσει να αυξάνεται η Μ2, να μοιάζει με την προσπάθεια να επαναφέρουμε την οδοντόκρεμα που έχει χυθεί, ξανά πίσω στο σωληνάριο.
Ολοκληρώνοντας, οι ερευνητές που συνέταξαν τα παραπάνω γραφήματα, έχουν εισάγει τον όρο «νομισματική τεκτονική», για να περιγράψουν καλύτερα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Παρομοιάζουν λοιπόν την οικονομία με ένα ηφαίστειο, κάτω από το οποίο κινούνται δύο διαφορετικές τεκτονικές πλάκες, η μία εναντίον της άλλης – προκαλώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα επικίνδυνους σεισμούς, με αποτελέσματα που δεν μπορούν να προβλεφθούν.
Στα πλαίσια αυτά, έχουν συμπληρώσει την εικόνα με ένα ακόμη γράφημα, με το μονεταριστικό σεισμογράφο, ο οποίος δείχνει τα εκάστοτε αποτελέσματα της μάχης που διεξάγεται.
.
Μονεταριστικός σεισμογράφος – Οι γκρίζες ζώνες φανερώνουν τάση αποπληθωρισμού, ενώ οι κίτρινες ζώνες τάση πληθωρισμού.
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)
.
Φυσικά η μάχη αυτή δεν αφήνει ανεπηρέαστες τις τιμές όλων εκείνων των χρηματοπιστωτικών προϊόντων, οι οποίες εξαρτώνται από τις προβλέψεις σχετικά με το τι θα συμβεί στο μέλλον – τις καταθέσεις, τα ομόλογα, τις μετοχές, το χρυσό κοκ., στα οποία έχουμε αναφερθεί στην πρόσφατη ανάλυση μας (Πληθωρισμός ή Αποπληθωρισμός;).
Αν και οφείλουμε λοιπόν να παραμείνουμε αισιόδοξοι, σε σχέση με τη θετική έκβαση της μάχης, πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή στον κοινωνικό αποκλεισμό που ευρίσκεται σε εξέλιξη – αφού το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, τόσο στη Δύση, όσο και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, είναι ήδη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Όταν δε ακούμε ατεκμηρίωτες εκφράσεις εκ μέρους κοινοτικών στελεχών του είδους «δεν φοβάμαι τον αποπληθωρισμό στην Ευρωζώνη», δεν νοιώθουμε καθόλου ασφαλείς – αφού ο κίνδυνος να οδηγηθεί η Ευρώπη σε μία χαμένη αποπληθωριστική δεκαετία, με πλήθος κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, είναι μεγαλύτερος από ποτέ.
Πολύ περισσότερο όταν οι περισσότερες χώρες έχουν δημόσια χρέη που εμποδίζουν την ανάπτυξη (σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα των Rogoff-Reinhart, χρέη άνω του 80% του ΑΕΠ είναι ανασταλτικά της ανάπτυξης), ενώ το ΔΝΤ αναφέρεται ήδη (τελευταία του έκθεση) σε σχέδια «κρυφής, καλυμμένης φορολόγησης» των ιδιωτών, «δήμευσης καταθέσεων» κοκ., για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης των κρατών.
