Οι σύγχρονοι ολιγάρχες – Σελίδα 2 – The Analyst

Οι σύγχρονοι ολιγάρχες

433 total views, 3 views today

Περαιτέρω, για πρώτη φορά μετά το 1917 το 10% του πληθυσμού εισπράττει περισσότερο από το 50% του συνολικού ΑΕΠ των Η.Π.Α. – ενώ το 0,01% περίπου το 4,5% του ΑΕΠ. Προφανώς λοιπόν έχουμε το 99,9% του πληθυσμού εναντίον του 0,1% – μία ανισότητα η οποία παρατηρήθηκε στις Η.Π.Α. τελευταία το 1928, λίγο πριν από την κατάρρευση των χρηματιστηρίων και τη Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε.

Η αλλαγή αυτού του γεγονότος, η καταπολέμηση καλύτερα της συγκεκριμένης παθογένειας του καπιταλισμού, έγινε εφικτή μόνο με την κήρυξη του 2ου παγκοσμίου Πολέμου – ενώ διήρκεσε από το 1940 έως το 1980, με την πρώτη «αλλαγή παραδείγματος» να εμφανίζεται μετά το 1970, εντεινόμενη την εποχή της που «κατέλαβε την εξουσία» ο νεοφιλελευθερισμός (Reagan, Thatcher).

Ειδικότερα, από το 1946 έως το 1963, ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής για εισοδήματα που ξεπερνούσαν τα (σημερινά) 2,5 εκ. $ ήταν 91% – ενώ μέχρι την προεδρία του R. Reagan διατηρήθηκε στο 70% (προφανώς αναφερόμαστε σε φορολογία εισοδημάτων και όχι ακίνητης περιουσίας ή καταθέσεων, όπου πρόκειται για δημεύσεις).

Σήμερα όμως, οι υπερβολικά πλούσιοι ουσιαστικά δεν φορολογούνται – αφού έχουν τη δυνατότητα να φοροαποφεύγουν νόμιμα, με διάφορους τρόπους. Ο ανώτατος δε φορολογικός συντελεστής του 36,9% επιβάλλεται από ένα σχετικά χαμηλό ύψος εισοδημάτων – της τάξης των 400.000 $. Όπως είπε ο W.Buffett, η γραμματέας του, με μισθό μερικών δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, πληρώνει υψηλότερους φόρους, σχετικά με τον ίδιο – τα ετήσια εισοδήματα του οποίου είναι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια.

Συνεχίζοντας, υπάρχουν δύο ακόμη σημεία, όσον αφορά τις εισοδηματικές ανισότητες, τα οποία θα έπρεπε να αναφέρει κανείς. Το πρώτο είναι η παγκοσμιοποίηση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων με μέση ειδίκευση – για λόγους ανταγωνιστικότητας, με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, με κυριότερο συνήγορο στην Ευρώπη τη Γερμανία.

Το δεύτερο είναι η εκρηκτική αύξηση των αμοιβών των ανώτατων διοικητικών στελεχών των επιχειρήσεων. Το 1970 ένας διευθύνων σύμβουλος (CEO) κέρδιζε 39 φορές περισσότερα από το μέσο εργαζόμενο – το 1999 κέρδιζε 1.045 φορές περισσότερα, ενώ σήμερα 1.100 φορές (48,6 εκ. $ ετήσια, κατά μέσον όρο).

Συνεχίζοντας, η ύφεση του 2007, ειδικότερα η κατάρρευση των χρηματιστηρίων, έπληξε καίρια τους πλουσίους – αφού το πλουσιότερο 1% έχασε μεταξύ των ετών 2007 και 2009 το 36,3% του εισοδήματος του. Εν τούτοις, μετά την ανάκαμψη που ακολούθησε, κατάφερε να μηδενίσει τις ζημίες του – ενώ το 99% έχασε το 11,6% των εισοδημάτων του, καταφέρνοντας στη συνέχεια να καλύψει μόλις το 0,4% των ζημιών του.

Η αιτία είναι κυρίως η ανάληψη της εξουσίας από τις κεντρικές τράπεζες – οι οποίες, ιδίως στις Η.Π.Α., πλημμυρίζοντας το σύστημα με ρευστότητα που όμως δεν κατευθύνθηκε στην πραγματική οικονομία, συνέβαλλαν στην αναδιανομή των εισοδημάτων προς όφελος των υπερβολικά πλουσίων.

Αυτή τη στιγμή βέβαια οι αγορές μετοχών των Η.Π.Α. είναι εξαιρετικά υπερτιμημένες, συγκριτικά με τον υπόλοιπο πλανήτη – γεγονός που συμπεραίνεται εύκολα από το γράφημα που ακολουθεί, στην πρώτη κάτω στήλη του οποίου έχουμε το συνολικό δείκτη, στη δεύτερη την τιμή προς κέρδη, στην τρίτη τη λογιστική αξία, στην τέταρτη την τιμή προς το cash flow και στην πέμπτη το ποσοστό μερισμάτων (στη συνέχεια οι μέσοι δεκαετείς δείκτες).

.

(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)

.

Εκτός αυτού, υπάρχουν φούσκες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του συστήματος – κυρίως στα «κρυπτό-νομίσματα» (διαδικτυακά, κρυπτογραφημένα νομίσματα, με ηλεκτρονικούς κωδικούς), όπως το Bitcoin, το Litecoin και πολλά άλλα.

Τα νομίσματα αυτά, επειδή δεν αναφέρονται στην οικονομία ενός κράτους, αλλά σε τίποτα, θυμίζουν τη «φούσκα της τουλίπας» στην Ολλανδία – την πρώτη ιστορικά, το 1635 (κάθε βολβός τουλίπας κόστιζε στο ζενίθ της φούσκας 2.500 φιορίνια, όταν ο ετήσιος μισθός ενός εξειδικευμένου εργαζόμενου ήταν περίπου 150 φιορίνια – ο κάθε βολβός λοιπόν πάνω από 200.000 € σε σημερινές τιμές).

Ουσιαστικά λοιπόν η ελίτ χρησιμοποίησε την κρίση του 2007 για να εντείνει ακόμη περισσότερο τις εισοδηματικές ανισότητες προς όφελος της – με τον W.Buffett να λέει τα εξής το 2011: «Ο πόλεμος των τάξεων μαίνεται στις Η.Π.Α. τα τελευταία είκοσι χρόνια – η δική μου όμως τάξη κέρδισε τελικά».

Ολοκληρώνοντας, είναι αυτονόητο το ότι, οι εισοδηματικές ανισότητες επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στη λειτουργία της πολιτικής, «διαστρεβλώνοντας» τη δημοκρατία. Αρκεί να αναφέρει κανείς την κίνηση «Tea Party», η οποία χρηματοδοτείται και εκπαιδεύεται από τους αδελφούς Koch, οι οποίοι διαθέτουν περιουσία της τάξης των 98 δις $ – όσο περίπου το 40% του ΑΕΠ της Ελλάδας.

Για να διατηρηθούν βέβαια οι εισοδηματικές ανισότητες και να παραμείνει κυρίαρχη η τάξη του W.Buffett, χωρίς να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, θα πρέπει να γίνεται όλο και πιο αστυνομικό, συνεχώς πιο φασιστικό το κράτος – γεγονός που διαπιστώνεται ήδη στις Η.Π.Α., αλλά και στην Ευρώπη, όπου μάλλον προηγείται η Γερμανία και ακολουθεί η Ισπανία.

ΣυγγραφέαςΒασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!