Κάποια στιγμή λοιπόν θα εκραγούν και οι δύο φούσκες (όσο πιο πολύ αργήσουν, τόσο πιο μεγάλες θα γίνουν), με αποτέλεσμα να χαθούν πάρα πολλά χρήματα – κυρίως βέβαια αυτά των πλουσίων, αφού και στη Γερμανία οι εισοδηματικές ανισότητες είναι τεράστιες, με το ποσοστό των φτωχών να αυξάνεται συνεχώς.
Εάν λοιπόν η Γερμανία αύξανε την εσωτερική της κατανάλωση, με τη βοήθεια των «στοχευόμενων» φόρων (μερική αναδιανομή εισοδημάτων), καθώς επίσης με τις αυξήσεις των μισθών των εργαζομένων της, θα έχανε πολύ λιγότερα χρήματα – αφού δεν θα είχε ανάγκη τα εξαγωγικά πλεονάσματα, ούτε να επενδυθούν οι εξ αυτών προερχόμενες αποταμιεύσεις, σε εσωτερικές φούσκες.
Παράλληλα, θα αυξανόταν οι εξαγωγές των άλλων χωρών της Ευρωζώνης προς τη γερμανική αγορά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ξανά οι προϋποθέσεις εξόφλησης των χρεών τους προς τη Γερμανία και τις επιχειρήσεις της.
Τα γεγονότα αυτά συνηγορούν στη θέση του Keynes, σύμφωνα με την οποία η καλύτερη επένδυση των πλουσίων μίας χώρας, εφόσον φυσικά δεν σχεδιάζουν να την εγκαταλείψουν, είναι η πληρωμή υψηλότερων φόρων και μισθών.
Παρά το ότι όμως το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας δεν λειτουργεί σωστά, ενώ η Ευρωζώνη κινδυνεύει, η κυβέρνηση της επιμένει στην πολιτική λιτότητας που ακολουθεί πιστά από το 2000 (Agenda 2010) – ενώ οι εισοδηματικά ισχυρότεροι Γερμανοί συνεχίζουν να αρνούνται την υψηλότερη φορολόγηση των κερδών τους ή τις αυξήσεις των μισθών των εργαζομένων, αν και χάνουν συνεχώς χρήματα.
Αδυνατούν δε να κατανοήσουν πως, εκτός του ότι θα χάσουν και άλλα χρήματα από το εξωτερικό, κάποια στιγμή η φούσκα στην οικονομία τους (χρηματιστήρια, ακίνητα), η οποία ανατροφοδοτείται από τα συνεχώς αυξανόμενα κέρδη τους, θα εκραγεί – μη «συμμεριζόμενοι» τον Keynes ούτε σαν οικονομολόγο, ούτε σαν επενδυτή. Η αλαζονεία τους αυτή όμως θα πληρωθεί πάρα πολύ ακριβά – αν και δυστυχώς θα πληρώσουν και εκείνοι, οι οποίοι δεν ευθύνονται καθόλου.
.
Η ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Η Ελλάδα έχει ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, στο οποίο δεν αναφέρονται τα περισσότερα οικονομικά προγράμματα των πολιτικών κομμάτων. Δυστυχώς, παρά το ότι αποτελεί βασικό μέρος της αναζητούμενης λύσης, σε σχέση με την εναλλακτική δυνατότητα των μνημονίων και της εκδίωξης της Τρόικας – η οποία είναι απολύτως απαραίτητη, πριν είναι πολύ αργά.
Το πρόβλημα αυτό συνοψίζεται στην ανυπαρξία ενός σταθερού και ορθολογικού φορολογικού πλαισίου, ενός φιλικού, μη γραφειοκρατικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, καθώς επίσης στην ύπαρξη μίας ανεπαρκούς πολιτικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην οποία δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη οι Πολίτες.
Εάν επιλυόταν το τριπλό αυτό πρόβλημα, σε συνδυασμό με τη μακροπρόθεσμη εξόφληση του δημοσίου χρέους με χαμηλά επιτόκια (ήδη έχει εξασφαλισθεί, ενώ μας προτείνεται ακόμη μεγαλύτερη επιμήκυνση της αποπληρωμής των υφισταμένων ομολόγων, με χαμηλά επιτόκια), τότε η Ελλάδα θα τα κατάφερνε – αφού θα μπορούσε να δρομολογηθεί η εσωτερική χρηματοδότηση του χρέους, καθώς επίσης να καταπολεμηθούν τα δύο μεγαλύτερα δεινά της: η ύφεση και η ανεργία.
Ας μην ξεχνάμε ότι έχουν διαφύγει εύλογα στο εξωτερικό, λόγω ακριβώς των παραπάνω προβλημάτων, πάνω από 100 δις €. Τα χρήματα αυτά, μαζί με τις υπάρχουσες καταθέσεις (160 δις €), θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τόσο το χρέος, όσο και την ανάπτυξη (επενδύσεις). Ας σημειωθεί δε εδώ ότι, για τις τράπεζες και τις καταθέσεις τους ισχύουν άλλα πράγματα (άρθρο, ανάλυση).
Στον πίνακα που ακολουθεί υπολογίζεται ο χρόνος που θα απαιτούταν από διάφορες χώρες, για τη μείωση του χρέους τους κατά 50% – με την προϋπόθεση του περιορισμού των επιτοκίων δανεισμού τους, σε επίπεδα ίσα με το ρυθμό ανάπτυξης.
.
Ο χρόνος που απαιτείται για να μπορέσουν οι περιφερειακές χώρες της Ευρώπης να μειώσουν τα χρέη τους κατά 50%:
2η Στήλη: Χρέος προς ΑΕΠ (%) το 2013
3η Στήλη: Τα απαιτούμενα έτη για τη μείωση των χρεών κατά 50% (βάση πρωτογενούς πλεονάσματος – 2,3,4%).
.
Όπως φαίνεται, εάν η Ελλάδα επετύγχανε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 4%, σε περίπου 22 έτη το χρέος της θα υποχωρούσε στο 90% του ΑΕΠ του 2013 – ενώ, εάν αυξανόταν το ΑΕΠ στα προηγούμενα επίπεδα, το χρέος θα μειωνόταν ακόμη περισσότερο. Αυτό που απαιτείται βέβαια από τις αγορές δεν είναι η εξόφληση του χρέους, αλλά η ομαλή εξυπηρέτηση του – κάτι που, ειδικά όσον αφορά την πάμπλουτη χώρα μας, δεν είναι καθόλου δύσκολο.
Όλα όσα αναφέρονται λοιπόν, σχετικά με τη δήθεν μη βιωσιμότητα του χρέους μας (πόσο μάλλον όταν, επί πλέον των παραπάνω, μπορούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις, να «τιτλοποιήσουμε» τον υπόγειο πλούτο, να εισάγουμε το ΤΑΙΠΕΔ στο χρηματιστήριο, να ελεγχθεί λογιστικά το χρέος, έτσι ώστε να μειωθεί νόμιμα κοκ.), είναι κατά την άποψη μας ανοησίες – ενώ απλά «διαιωνίζουν» την παραμονή της Τρόικας και της Γερμανίας στα εδάφη μας, με τελικό αποτέλεσμα τη λεηλασία τόσο της ιδιωτικής, όσο και της δημόσιας περιουσίας μας.
