Οι τρεις πληγές της Ευρώπης – Σελίδα 2 – The Analyst

Οι τρεις πληγές της Ευρώπης

171 total views, 3 views today

Συνεχίζοντας, το μεγάλο πρόβλημα των χωρών της Ευρώπης, ειδικά αυτών του Νότου, είναι η αδυναμία ανάπτυξης λόγω της αλληλοεπίδρασης των υπερχρεωμένων κρατών, των αδύναμων τραπεζών, καθώς επίσης των ζημιογόνων επιχειρήσεων. Οι χώρες λοιπόν είναι αντιμέτωπες με τις παρακάτω τρεις πληγές:

(α)  Με τα υψηλά δημόσια χρέη, τα οποία αυξάνουν το κόστος χρηματοδότησης των τραπεζών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων (higher funding costs and higher corporate yields).

(β)  Με τα χαμηλά ίδια τραπεζικά κεφάλαια, τα οποία αυξάνουν τις πιθανές μελλοντικές υποχρεώσεις των κρατών, άρα το δημόσιο χρέος (για παράδειγμα, εάν υπάρξει ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών), καθώς επίσης το κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων (επιτόκια, ρευστότητα κλπ.).

(γ)  Με τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις χαμηλής κερδοφορίας, οι οποίες δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη – με αποτέλεσμα αφενός μεν να αυξάνει το δημόσιο χρέος (τόσο σε απόλυτο μέγεθος, λόγω της απώλειας εσόδων, όσο και σε ποσοστό επί του ΑΕΠ, αφού «μικραίνει» ο παρανομαστής της εξίσωσης), αφετέρου το ποσοστό των επισφαλών δανείων στα βιβλία των τραπεζών. Στο σχήμα που ακολουθεί, φαίνονται οι τρεις πληγές:

.

IMF report

Η έκθεση του ΔΝΤ έχει αναλυτικά στοιχεία, όσον αφορά τους Ισολογισμούς των ιταλικών και ισπανικών τραπεζών – όπου φαίνεται καθαρά ότι, τα επισφαλή τους δάνεια αυξάνονται συνεχώς, επειδή οι εταιρικοί πελάτες τους βυθίζονται σε όλο και μεγαλύτερες ζημίες (σχήμα που ακολουθεί).

Πόσο μάλλον όταν η ζήτηση μειώνεται διαρκώς, η ύφεση δεν υποχωρεί και οι χρηματικές ρεζέρβες τους εξανεμίζονται. Κανένας βέβαια δεν αμφιβάλλει σχετικά με το ότι, η Ιταλία και η Ισπανία αποτελούν τις δύο «Αχίλλειες Πτέρνες» της Ευρωζώνης – επειδή, εάν κάποια από τις δύο αυτές χώρες καταρρεύσει, κινδυνεύει ολόκληρη η ένωση, κυρίως δε η Γερμανία.

.

Coprorate loans

.

Κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις είναι προφανώς αδύνατη η ανάπτυξη στην Ευρώπη – όπου ολόκληρος ο νότος είναι εγκλωβισμένος στο σπιράλ του θανάτου. Επομένως, οι ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον είναι μάλλον ατεκμηρίωτες, εάν δεν συμβεί κάτι εξαιρετικό – όπως, για παράδειγμα, το πάγωμα των χρεών, η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, η «υπερατλαντική συμμαχία» ή κάτι άλλο.

Εάν δε σημειώσουμε ότι, για πρώτη φορά μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ερυθρός σταυρός μοιράζει τρόφιμα στην Αγγλία, όπου 54.000 οικογένειες είναι άστεγες, πως 43 εκ. Ευρωπαίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίζουν μόνοι τους την τροφή τους, καθώς επίσης το ότι, ο διεθνής οργανισμός IFRC θεωρεί πως η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση μετά το 1945, θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί τόσο με τα συμπεράσματα, όσο και με τις προβλέψεις μας.

Σε κάθε περίπτωση, η πατρίδα μας αντιμετωπίζει πολύ μικρότερα προβλήματα, συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες. Δυστυχώς όμως, η κυβέρνηση είναι μάλλον ανεπαρκής, αφού ασχολείται σχεδόν εξ ολοκλήρου με το «κυνήγι των μαγισσών» (θεωρίες των άκρων, ακροδεξιά κοκ), αντί  με τα πραγματικά, σχετικά εύκολα επιλύσημα προβλήματα της οικονομίας μας.