(γ) Επισφαλείς πιστώσεις του δημοσίου τομέα (κεντρική τράπεζα)
Η Γερμανία είναι αντιμέτωπη με το αιώνιο πρόβλημα των «μερκαντιλιστών» – οι οποίοι, αφενός μεν είναι υποχρεωμένοι να δανείζουν τα πλεονάσματα τους, αφετέρου αδυνατούν να τα εισπράξουν στη συνέχεια (διάγραμμα ΙΙΙ – επάνω από το 0 είναι τα κράτη δανειστές, με πρώτη τη Γερμανία, κάτω από το 0 τα κράτη οφειλέτες, με πρώτη την Ισπανία). Η αιτία είναι το ότι, η συγκεκριμένη πολιτική τους (σημείωση στο τέλος του κειμένου) αποδυναμώνει τα άλλα «κράτη-πελάτες» τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους.
.
Επάνω από το 0 είναι τα κράτη δανειστές, με πρώτη τη Γερμανία, κάτω από το 0 τα κράτη οφειλέτες, με πρώτη την Ισπανία.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Οι ανισορροπίες λοιπόν, τις οποίες έχει προκαλέσει στην Ευρώπη η Γερμανία, επιμένοντας να εφαρμόζει μια μερκαντιλιστική πολιτική εις βάρος τόσο των εργαζομένων της, όσο και των «εταίρων» της, έχουν δημιουργήσει ήδη τεράστια προβλήματα στην ίδια – τα οποία θα γινόταν ακόμη μεγαλύτερα, εάν επέλεγε την έξοδο της από την Ευρωζώνη.
Ολοκληρώνοντας, η Γερμανία έχει πλέον κατά πολύ μεγαλύτερα πλεονάσματα, σε σχέση με το ΑΕΠ της (7,5%), συγκριτικά με την Κίνα (2%) – ενώ η πολιτική της είναι ολοκάθαρα επεκτατική και εγωιστική.
(δ) Κίνδυνοι μαζικής απώλειας πιστώσεων εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα
Διαπιστώνοντας οι Γερμανοί πως αυξάνονται συνεχώς τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών τους, παρά το ότι όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι εταίροι τους στην Ευρωζώνη έχουν ελλείμματα, τους δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι ανίκητοι – πως μπορούν δηλαδή να κοιμούνται ήσυχοι, αφού το μέλλον τους είναι εξασφαλισμένο.
Πιστεύουν επίσης ότι δεν χρειάζονται καθόλου την Ευρωζώνη, επειδή μπορούν πια να πουλούν τα προϊόντα τους σε ολόκληρο τον πλανήτη – κυρίως βέβαια στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες προτιμούν τα γερμανικά μηχανήματα περισσότερο από όλα τα άλλα.
Όμως, τα κράτη αυτά αντιμετωπίζουν σήμερα πολύ μεγάλα προβλήματα, λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης – με αποτέλεσμα οι επενδυτές να αποσύρουν μαζικά τα κεφάλαια τους, φοβούμενοι το σπάσιμο της φούσκας, η οποία έχει δημιουργηθεί σε αρκετά (Κίνα, Βραζιλία, Τουρκία κοκ.).
Στα πλαίσια αυτά, δεν έχουν πια χρήματα για να αγοράζουν εισαγόμενα προϊόντα – γεγονός που φέρνει στην επιφάνεια το εγγενές πρόβλημα του γερμανικού μοντέλου, το οποίο στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές και πολύ λιγότερο στην εσωτερική κατανάλωση.
Η μία πλευρά του προβλήματος είναι η μείωση των εξαγωγών, σε περιόδους κρίσεων – η οποία προκαλεί φυσικά ύφεση και ανεργία. Η άλλη πλευρά όμως, η απώλεια των πιστώσεων που δόθηκαν για την αγορά προϊόντων, λόγω αδυναμίας εξόφλησης τους, είναι πολύ πιο επώδυνη.
Τεκμηριώνοντας την τοποθέτηση μας, μεταξύ των ετών 2006 και 2012, ο ιδιωτικός τομέας της Γερμανίας είχε απώλειες στο εξωτερικό, ύψους 600 δις € (πηγή: DIW) – γεγονός που σημαίνει ότι, ο συγκεκριμένος τρόπος ανάπτυξης της χώρας αποδείχθηκε εξαιρετικά ακριβός, εάν όχι μοιραίος.
Εάν δε συμβεί κάτι ανάλογο και στις χώρες της Ευρώπης, στις οποίες έχει επιβληθεί μία απίστευτη συρρίκνωση των οικονομιών τους, μέσω της πολιτικής λιτότητας, τότε το γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης, με τις εξαγωγές να αποτελούν το 50% του ΑΕΠ, θα καταρρεύσει απότομα – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα στη χρεοκοπία, λόγω της μαζικής απώλειας των πιστώσεων τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημοσίου τομέα.
Μαζί του θα καταρρεύσει και η γερμανική ψευδαίσθηση, σύμφωνα με την οποία μπορεί να κατακτηθεί οικονομικά ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη. Εάν δε αποφασίσουν όλες οι χώρες μαζί είτε να παραμείνουν στο ευρώ, διώχνοντας τη Γερμανία, είτε να επιστρέψουν στην προ ευρώ εποχή (ανάλυση), στο 1999 δηλαδή, επιτρέποντας και στη Ρωσία τη συμμετοχή της στην ένωση, τότε θα «ενταφιασθεί» μία για πάντα το εγωιστικό γερμανικό μοντέλο.
Ολοκληρώνοντας, δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε μία ακόμη γερμανική ψευδαίσθηση – τη διατήρηση των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού της χώρας, παράλληλα με τη δημιουργία κερδών από το δανεισμό των εταίρων της, με υψηλότερα επιτόκια.
Όσον αφορά το πρώτο, τη στιγμή που θα «τιμολογήσουν» οι αγορές τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Γερμανίας, λόγω απώλειας πιστώσεων, τα χαμηλά επιτόκια θα αποτελέσουν παρελθόν. Σχετικά με το δεύτερο, όταν αντιληφθεί η Γερμανία ότι, μπορεί να εισπράττει μεν αυξημένα επιτόκια, αλλά πιθανότατα δεν θα εισπράξει το κεφάλαιο, εάν επιμείνει στη συνέχιση της πολιτική λιτότητας, θα χάσει και την τελευταία της ψευδαίσθηση.
(ε) Περιορισμένη εθνική ανεξαρτησία
Το παρακάτω κείμενο, παρά το ότι προέρχεται από έγκριτο Γερμανό μοιάζει με θεωρία συνωμοσίας. Εν τούτοις αποδεικνύει ότι, ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί φοβούνται τυχόν αναβίωση του ναζισμού στη χώρα τους – ενώ αρκετοί είναι αντίθετοι με τις εμφανείς προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης τους, η οποία σκοπεύει να «αναρτήσει» την Ευρώπη στο γερμανικό άρμα (αποδυναμώνοντας μία προς μία όλες τις χώρες, με τη βοήθεια της «πολιτικής λιτότητας», του μερκαντιλισμού και του ισχυρού της νομίσματος).
Παράλληλα αρκετοί πιστεύουν ότι, ο νεοφιλελευθερισμός των παιδιών του Σικάγου, έτσι όπως επιβάλλεται μεθοδικά από το αμερικανικό ΔΝΤ στην Ελλάδα, με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την κατάργηση της Δημοκρατίας, με το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους, με τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, με την εξαθλίωση των μαζών, με τη χρεοκοπία κλπ., εξελίσσεται σε μία τρομακτική δικτατορία της ελίτ – σε έναν άκρατο απολυταρχικό καπιταλισμό καλύτερα, με ηγέτη τις Η.Π.Α. και έπαρχο τους στην Ευρώπη τη Γερμανία, ο οποίος θα είναι πολύ χειρότερος, από τον εθνικοσοσιαλισμό και το ναζισμό.
Φυσικά υποθέτουν ότι, η Ελλάδα είναι μόνο η αρχή – ενώ δεν θα ξεφύγει από τα νύχια της ελίτ ούτε η υπόλοιπη Δύση. Προτείνουν δε ως μοναδική δυνατότητα αντίστασης την έγκαιρη, μαζική εξέγερση των Πολιτών, αφού η πολιτική είτε εξαγοράζεται, είτε εκβιάζεται, είτε τρομοκρατείται – με αποτέλεσμα να υποτάσσεται ολοκληρωτικά στους εισβολείς και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή ούτε από τον ίδιο τον κομματικό μηχανισμό της. Το κείμενο τώρα είναι το εξής:
“Οι παλαιοί φόβοι επιστρέφουν. Η Γερμανία γίνεται ξανά ισχυρή, ενώ οι Βρετανοί αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε ένα 4ο Ράιχ. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες όμως, η Γερμανία δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα 4ο Ράιχ, αφού η χώρα δεν έχει αποκτήσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, από την 8η Μαΐου του 1945. Όποιος δεν θέλει να το πιστέψει, του προτείνουμε την πρόσφατη ομιλία του κ. Σόϊμπλε – παρά το ότι ο υπουργός οικονομικών παρέλειψε να «οριοθετήσει» ακριβώς την έλλειψη εθνικής κυριαρχίας.
Εάν έχει δίκιο, ακόμη και εν μέρει, τότε θα πρέπει να πάρουμε πολύ σοβαρά εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία είναι μία Ε.Π.Ε. – μία μη κυβερνητική οργάνωση ή μία «διοικητική οντότητα» των συμμαχικών δυνάμεων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην προκειμένη περίπτωση, εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε Πολίτες, αλλά εργαζόμενοι – οι οποίοι θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να απολυθούν. Ανεξάρτητα από αυτά, η ομιλία του κ. Σόιμπλε φανερώνει ολοκάθαρα ότι, η Γερμανία είναι κάτω από διεθνή έλεγχο – δεν είναι ανεξάρτητη λοιπόν και δεν παίρνει μόνη της αποφάσεις.
Επομένως δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα 4ο Ράιχ, εκτός εάν το επέτρεπαν οι Η.Π.Α. – κάτι που φυσικά δεν είναι εντελώς απίθανο, αφού και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ευρίσκονται ήδη στο δρόμο για το φασισμό.
Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, η Γερμανία δεν χρειάζεται την εθνική της κυριαρχία, εάν θέλει να κατασκευάσει ένα 4ο Ράιχ – αφού θα μπορούσε να τα καταφέρει διαφορετικά, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Προτείνω λοιπόν σε όλους αυτούς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δύσπιστα μία τέτοια προοπτική, να ανατρέξουν στις απόψεις του Χίτλερ, σε σχέση με μία Ενωμένη Ευρώπη. Φυσικά, δεν γνωρίζει κανείς που ακριβώς κατευθύνεται η ΕΕ, από πολιτικής άποψης – εκτός του ότι, τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα αστυνομεύει όλους τους Πολίτες, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται” (Kopp Γερμανίας).
(στ) Πιθανότητες χρεοκοπίας
Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας, απέναντι στο δημόσιο χρέος της χώρας υπάρχουν πλέον σχεδόν τα ίδια περιουσιακά στοιχεία – όταν, μόλις είκοσι χρόνια πριν, τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου υπερέβαιναν κατά 737 δις € το δημόσιο χρέος. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι, εντός των τελευταίων 20 ετών η Γερμανία έχασε περίπου 700 δις € – επομένως, οι ζημίες της σε ετήσια βάση ήταν της τάξης των 37 δις €.
Περαιτέρω, όταν εξετάζουμε τα οικονομικά στοιχεία μίας επιχείρησης, επικεντρωνόμαστε κυρίως στη ρευστότητα της, καθώς επίσης στα μεγέθη του ισολογισμού της. Εάν τώρα η επιχείρηση αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας, πολύ περισσότερο εάν το ενεργητικό της (περιουσιακά στοιχεία) είναι χαμηλότερο από το παθητικό (χρέη), τότε η επιχείρηση συνήθως χρεοκοπεί – ενώ είναι φυσικά υπεύθυνη να το δηλώσει.
Με κριτήριο λοιπόν τον ισολογισμό της, η Γερμανία είναι ήδη χρεοκοπημένη – αφού έχει πάψει πλέον να επενδύει σε δημόσια έργα υποδομής, ενώ έχει σχεδόν ξεπουλήσει ολόκληρη τη δημόσια περιουσία της (ακριβώς το αντίθετο από την Ελλάδα, η δημόσια περιουσία της οποίας διατηρείται σχεδόν στο ακέραιο, ενώ έχει επενδύσει πάρα πολλά σε έργα υποδομής τα τελευταία χρόνια).
Βέβαια μία χώρα, σε αντίθεση με μία επιχείρηση, δεν μπορεί θεωρηθεί αφερέγγυα, αφού εξασφαλίζει την απαιτούμενη ρευστότητα για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους της, μέσω της αυξημένης φορολόγησης των πολιτών της – εκτός εάν οι πολίτες της γίνουν με τη σειρά τους αφερέγγυοι ή απλά αρνηθούν την επιβάρυνση τους με νέους φόρους.
Οι φόροι όμως έχουν τα όρια τους – ενώ η άθλια πλέον κατάσταση των γερμανικών δρόμων, τα προβλήματα στα σχολεία, οι καταστραμμένες παιδικές χαρές και τόσα άλλα αποδεικνύουν ότι, τα όρια αυτά πλησιάζουν επικίνδυνα. Επομένως, η Γερμανία δεν είναι τόσο μακριά από τη χρεοκοπία της, όσο ίσως φανταζόμαστε – γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως χρησιμοποιεί δυστυχώς την Ελλάδα σαν προπέτασμα καπνού, για τον αποπροσανατολισμό των δανειστών της.
Ολοκληρώνοντας, δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς την απελπιστική οικονομική κατάσταση πολλών δήμων, κρατιδίων και πόλεων της Γερμανίας – με σημαντικότερο ίσως το υπερχρεωμένο και εξαιρετικά ελλειμματικό Βερολίνο. Οι προσπάθειες δε των γερμανικών δήμων να συνεργασθούν με ελληνικούς, έχουν αποκλειστικό στόχο την ανάληψη κερδοφόρων επενδύσεων, όπως στην ανακύκλωση των σκουπιδιών κλπ. – τις οποίες θα επιδιώξουν να χρηματοδοτήσουν με τα δικά μας ευρωπαϊκά πακέτα! (ΕΣΠΑ).
(ζ) Ο ανταγωνισμός της Κίνας
Η Κίνα, ειδικά μετά την τοποθέτηση της στην Ιταλία και στην Ελλάδα (Νάπολη και Πειραιάς), είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές της Γερμανίας – είναι αδύνατον δε να αντιμετωπισθεί στον τομέα των καταναλωτικών προϊόντων, αφενός μεν λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της, αφετέρου επειδή το κοινωνικό της κόστος (ασφάλιση, περίθαλψη κλπ.) είναι μηδαμινό, οπότε το κόστος παραγωγής της είναι εξαιρετικά χαμηλό.
Την ίδια στιγμή η Κίνα εξελίσσεται και στους υπόλοιπους τομείς (υψηλή τεχνολογία κλπ.), απειλώντας μελλοντικά τη Γερμανία και σε αυτούς – γεγονός που ανησυχεί τη χώρα σε πολύ μεγάλο βαθμό..
