Το τέταρτο Ραϊχ και η Ελλάδα – Σελίδα 2 – The Analyst

Το τέταρτο Ραϊχ και η Ελλάδα

752 total views, 9 views today

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Μετά την αναφορά μας στο θέμα των πλεονασμάτων της Γερμανίας θα λέγαμε ότι, όπως όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις, έτσι συμβαίνει και με τη συγκεκριμένη χώρα  – η οποία, αν και θεωρείται ισχυρή από οικονομικής πλευράς, πληρώνει ένα πολύ ακριβό τίμημα.

Εκτός αυτού, δεν έχει καταφέρει ακόμη να ξεφύγει από τα «δεσμά» του παρελθόντος – παρά το ότι έχει διαχωρίσει τη θέση της από το «ναζιστικό καθεστώς», το οποίο παραδόξως θεωρεί αφενός μεν ως «ξένο σώμα», αφετέρου ως τον μοναδικό υπεύθυνο για το «ολοκαύτωμα» της Ευρώπης. Η τραγωδία τώρα, με την οποία είναι αντιμέτωπη, τα κυριότερα προβλήματα της καλύτερα, είναι τα εξής:

(α)  Ενεργειακή εξάρτηση

Μετά την απόφαση της καγκελαρίου να σταματήσει πρόωρα τη λειτουργία των εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας φοβούμενη, πολύ σωστά, συμβάντα ανάλογα με αυτό της Fukushima, η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία είναι σχεδόν απόλυτη.

Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των G20, η Ρωσία (Gazprom) υπέγραψε συμφωνία με την Κίνα, για παράδοση 38 δις κυβικών μέτρων φυσικού αερίου από το 2018, ενώ η Γερμανία καταναλώνει ήδη 93 δις κ.μ. ετήσια, για να κατανοήσει το μέγεθος της εξάρτησης της.

Περαιτέρω, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του συμβούλου στον κρατικό ρωσικό κολοσσό, στην Gazprom, συνέβαλλε στο να γίνει η Ρωσία ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου της γερμανικής βιομηχανίας και των νοικοκυριών – μέσω του αγωγού Nord Stream.

Εάν λοιπόν η Γερμανία, για οποιονδήποτε λόγο, έλθει σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι πιέσεις που θα μπορούσαν να της ασκηθούν είναι τεράστιες – πόσο μάλλον εάν τυχόν ξεσπάσει πόλεμος στη Συρία, εμποδίζοντας ή ακριβαίνοντας δυσανάλογα την τροφοδοσία της με ενέργεια από τις αραβικές χώρες.

Απλούστερα, εάν τυχόν «κατεβάσει» η Ρωσία τον ενεργειακό διακόπτη, η Γερμανία θα χρεοκοπήσει ακαριαία – γεγονός που ίσως συνηγορεί στο ενδεχόμενο ανάληψης ηγετικής θέσης της Ρωσίας στην Ευρώπη, αφού σε μία τέτοια περίπτωση θα ολοκλήρωνε την ήπειρο μας τόσο στρατιωτικά, όσο και ενεργειακά,  αποτελώντας ταυτόχρονα το «αντίβαρο» στη Γερμανία.

Όσον αφορά τώρα τις εναλλακτικές δυνατότητες της Γερμανίας, ο αγωγός TAP, ο οποίος θα περάσει από την Ελλάδα και την Τουρκία, φτάνοντας στην Ιταλία, αφενός μεν θα καθυστερήσει αρκετά, αφετέρου θα την υποχρεώσει σε συμβιβασμούς και με τις δύο χώρες – ενώ τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου (η οποία όμως κλίνει προς τη Ρωσία, μετά το έγκλημα της Γερμανίας εις βάρος της), είναι μεν πολύτιμα, αλλά θα απαιτήσουν πολύ χρόνο.

Βέβαια, στα σχέδια της είναι να αποτελέσει ο παραπάνω αγωγός «ενεργειακό κόμβο», από τον οποίο θα διοχετεύεται η ενέργεια από την Ελλάδα, από την Κύπρο, καθώς επίσης από τον αραβικό κόλπο, στην Ευρώπη – έτσι ώστε να απεξαρτηθεί από τη Ρωσία.

Ολοκληρώνοντας, επειδή ακριβώς η Γερμανία είναι εξαρτημένη από την ενέργεια, χρειάζεται ένα ισχυρό νόμισμα – πόσο μάλλον όταν το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύσεων των Πολιτών της είναι σε χρήματα, αντίθετα με την Ελλάδα, οι πολίτες της οποίας προτιμούν τα ακίνητα (μέχρι σήμερα τουλάχιστον, αφού επιχειρείται, μεταξύ άλλων, η βίαιη αλλαγή στάσης τους, μέσω της υψηλής φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας).

Στα πλαίσια αυτά, η πληθωριστική αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, μέσω της υποτίμησης του νομίσματος (αύξηση της ποσότητας χρήματος από την ΕΚΤ κλπ.), την βρίσκει εντελώς αντίθετη – γεγονός που δεν συμβαδίζει με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

(β) Έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης

Η Γερμανία, επιλέγοντας την οδυνηρή για τους εργαζόμενους πολίτες της «μερκαντιλιστική πολιτική» (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, ανάπτυξη εις βάρος των άλλων, εισαγωγή θέσεων εργασίας, εξαγωγή ανεργίας), έχει μειώσει τις πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων της από το έτος 2000 – παρά την αύξηση της παραγωγικότητας τους.

Παράλληλα, η μερική απασχόληση έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, αφού υπολογίζεται ότι, περί τα 7,5 εκ. Γερμανοί εργάζονται τέσσερις ή και λιγότερες ώρες ημερησίως – ενώ, ακόμη και μία ώρα την εβδομάδα να εργάζεται κάποιος, δεν καταγράφεται ως άνεργος στις στατιστικές. Εκτός αυτού, έχει κλιμακωθεί ο αριθμός των «ενοικιαζόμενων εργαζομένων» – ένα «σύστημα», το οποίο δημιουργεί τεράστια προβλήματα στον άνθρωπο.

Περαιτέρω, σχεδόν κάθε τέταρτος Γερμανός (24,1%) εργάζεται με μισθό πολύ χαμηλότερο, από το μέσον όρο – ενώ η χώρα, στο συγκεκριμένο τομέα, κατέχει τη δεύτερη θέση μετά τη Λιθουανία (διάγραμμα ΙΙ, όπου η μπλε γραμμή αφορά το μερίδιο των χαμηλά αμειβομένων στο σύνολο των απασχολουμένων, ενώ η πορτοκαλί το ίδιο μερίδιο, σε σχέση με τους εργαζόμενους χωρίς τους μερικά απασχολούμενους).

.

Γερμανικό μισθολόγιο
Η μπλε γραμμή αφορά το μερίδιο των χαμηλά αμειβομένων στο σύνολο των απασχολουμένων, ενώ η πορτοκαλί το ίδιο μερίδιο, σε σχέση με τους εργαζόμενους χωρίς τους μερικά απασχολούμενους.

Το 51,1% των χαμηλόμισθων εργαζομένων έχει συμβάσεις ορισμένου χρόνου (για σύγκριση, μόλις τα 22% στη Μ. Βρετανία), ενώ το ποσοστό που απασχολείται ως «ανειδίκευτο» είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, με 44,5% (για παράδειγμα, στη Ιταλία είναι 15,3%).

Από την άλλη πλευρά, η καγκελάριος περιόρισε σημαντικά το κοινωνικό κράτος (παιδεία, υγεία κλπ.) – ενώ σκοπεύει το επόμενο έτος να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της, «υπεξαιρώντας» τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. Την ίδια στιγμή η οικονομική αστυνομία της, ένα πραγματικό «κράτος εν κράτει», κυριολεκτικά καταδιώκει τους φορολογουμένους, αντιμετωπίζοντας τους ως κοινούς εγκληματίες και «απομυζώντας» τους όσο περισσότερα χρήματα μπορεί – δικαίως και αδίκως.

Στα πλαίσια αυτά πολλοί Γερμανοί Πολίτες, μη νοιώθοντας ασφαλείς στη χώρα τους, μεταφέρουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό – με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί σημαντικά η εκροή καταθέσεων (αύξηση κατά 173 δις € το 2012, στα 1,233 τρις €).

Τέλος, όλο και πιο πολλά διαμερίσματα μένουν ανοίκιαστα στη χώρα, λόγω των υψηλών ενοικίων, σε συνάρτηση με τις χαμηλές αμοιβές των περισσοτέρων εργαζομένων – ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας έχει προ πολλού ιδιωτικοποιηθεί, καθιστώντας τη Γερμανία «έρμαιο» των πολυεθνικών.

Όλα αυτά, το ότι δηλαδή οι πολίτες δεν συμμετείχαν στις επιτυχίες της οικονομίας τους, λόγω της μερκαντιλιστικής πολιτικής,  έχουν δημιουργήσει αρκετές «εστίες αντίδρασης» εντός της γερμανικής κοινωνίας – η οποία, κάποια στιγμή, δεν είναι καθόλου απίθανο να εξεγερθεί.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.