Η ΑΝΤΙΔΙΚΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ΑΝΤΙΔΙΚΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

Το ερώτημα που απασχολεί τώρα όλους όσους προσπαθούν να ανακαλύψουν το νόημα που κρύβεται «πίσω από τις λέξεις», είναι το τι ακριβώς θέλει να επιτύχει το ΔΝΤ, με τη δήθεν αυτοκριτική του.

Έχοντας ήδη τεκμηριώσει τις τεράστιες υπηρεσίες που πρόσφερε στις Η.Π.Α. (στην Ιαπωνία επίσης), εισβάλλοντας από την Ελληνική «κερκόπορτα» στην Ευρωζώνη και «πυροδοτώντας» σκόπιμα την κρίση χρέους, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως, παρά το ότι αποτελεί το βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., χρηματοδοτείται από όλα τα μέλη του.

Στα πλαίσια αυτά, δεν είναι εύκολο να εξηγήσει σε χώρες όπως η Κίνα, η Βραζιλία, το Μεξικό κοκ. το λόγο, για τον οποίο δαπανά τεράστια ποσά στις χώρες της Ευρωζώνης, χωρίς να έχει κανένα αποτέλεσμα.

Πολύ περισσότερο όταν τα μέλη του δεν είναι δυνατόν να μην συνειδητοποιούν, κρίνοντας από τη ροή των κεφαλαίων ότι, τα χρήματα τους οδηγήθηκαν στις ευρωπαϊκές τράπεζες (τις οποίες προηγουμένως είχαν «καταληστεύσει» οι αμερικανικές, προμηθεύοντας τες με πολλά τρισεκατομμύρια τοξικά ομόλογα), καθώς επίσης στα αγγλοσαξονικά επενδυτικά κεφάλαια (Hedge funds).

Οι δηλώσεις μετάνοιας λοιπόν του ΔΝΤ, η αυτοκριτική, καθώς επίσης η αποδοχή των λαθών του στην Ελλάδα, όταν παράλληλα επιμένει στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, αποσκοπούν κάπου αλλού.

Προφανώς στο να καλύψουν το ότι το ταμείο, παρά το ότι χρησιμοποίησε τα χρήματα όλων των μελών του, λειτούργησε αποκλειστικά και μόνο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πραγματικών «εργοδοτών» του: των Η.Π.Α. και του μεγάλου κεφαλαίου, το οποίο διευθύνει τη FED ενώ, μέσω αυτής, ολόκληρο τον πλανήτη.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται, εάν διαπιστώσουμε ποιοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι της απίστευτης ανόδου των χρηματιστηριακών δεικτών παγκοσμίως, των προγραμμάτων ποσοτικής χαλάρωσης (QE 1, 2, 3), της κερδοσκοπίας με τα κρατικά ομόλογα της Ευρωζώνης κοκ.

Ολοκληρώνοντας, το ΔΝΤ έφερε εις πέρας την αποστολή του με απόλυτη επιτυχία, έχοντας πλέον τη δυνατότητα να «εκβιάζει» τους πάντες, με μία ξαφνική αποχώρηση του – η οποία θα ικανοποιούσε ίσως τα υπόλοιπα μέλη του, ενώ θα κάλυπτε με ένα ακόμη πιο «αδιαφανές πέπλο ομίχλης» τις μέχρι σήμερα υπόγειες σκοπιμότητες του.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αναμφίβολα, εάν έπρεπε να κηρύξουμε στάση πληρωμών, ο κατάλληλος χρόνος θα ήταν πριν από την εισβολή του ΔΝΤ – όπως είχαμε επισημάνει. Η Γερμανία θα είχε αποδεχθεί τότε τη δανειοδότηση μας, αφού διαφορετικά θα χρεοκοπούσαν οι τράπεζες της και θα κατέρρεε η Ευρωζώνη – με καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρο τον πλανήτη.

Εάν θεωρούσαμε τώρα πως είναι αναγκαία η λογιστική έρευνα του χρέους, έτσι ώστε να απαιτήσουμε τη διαγραφή του (εξαιρετικά πιθανού) επαχθούς μέρους του, ο κατάλληλος χρόνος ήταν πριν από το PSI – όταν οι δανειστές μας δεν ήταν τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης, αλλά οι αγορές.

Περαιτέρω, εάν έπρεπε να επιστρέψουμε στη δραχμή (υποχρεωτικά μαζί με τη στάση πληρωμών), ο κατάλληλος χρόνος ήταν

(α)  είτε πριν από την καταστροφική επέλαση των «συνδίκων του διαβόλου» και της πρωσικής Γερμανίας στην πατρίδα μας, είτε, το αργότερο,

(β)  πριν από την υπαγωγή του χρέους μας στο αγγλικό δίκαιο και τη «μετάλλαξη» του σε ενυπόθηκο – αφού έκτοτε δεν έχουμε πλέον τη δυνατότητα μετατροπής του σε δραχμές (όπως την είχαμε προηγουμένως, με μία απλή απόφαση της Βουλής), ενώ εγγυόμαστε για τα δάνεια με όλη τη δημόσια περιουσία μας.

Σήμερα, μετά από όλες τις διαδικασίες που μεσολάβησαν, καθώς επίσης μετά από τα εγκληματικά προγράμματα λιτότητας που αποδεχθήκαμε χωρίς καμία συλλογική εξέγερση (αν και υπήρξαν αντιδράσεις, οι οποίες όμως «σβήστηκαν» με αίμα – βλ. Marfin),όλες οι παραπάνω δυνατότητες μας έχουν δυστυχώς εξαλειφθεί – η χώρα μας έχει μετατραπεί σε αποικία και εμείς σε σκλάβους χρέους.

Για να μπορέσουμε πλέον να ξεφύγουμε από τη θανατηφόρο  παγίδα, στην οποία οδηγηθήκαμε, έχοντας και εμείς τεράστιες ευθύνες, ο μοναδικός δρόμος που απομένει είναι η ανάπτυξη μέσω του τουρισμού, της γεωργίας (εξαγωγές), της ναυτιλίας κοκ. – γενικότερα, μέσω της εργατικότητας και της εξαιρετικής  επιχειρηματικότητας μας, παράλληλα με την άμεση κάθαρση του διεφθαρμένου κομματικού συστήματος μας. 

Εάν τα καταφέρουμε, όπως πιστεύουμε, τότε θα μπορέσουμε να απαιτήσουμε τη μακροπρόθεσμη εξυπηρέτηση του χρέους μας, με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ – χωρίς να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα ανταλλάγματα, όπως αυτά που θα μας ζητηθούν με το τρίτο «κούρεμα» του χρέους, στο οποίο μας οδηγούν. Επίσης, μόνο τότε θα καταφέρουμε να διώξουμε τους εισβολείς από την πατρίδα μας, επανακτώντας την εθνική μας κυριαρχία.

Όλα αυτά προϋποθέτουν φυσικά αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση, θάρρος και εμπιστοσύνη στις τεράστιες δυνατότητες της χώρας μας, καθώς επίσης των πολιτών της. Εάν δεν «αποτινάξουμε» λοιπόν αμέσως την απαισιοδοξία, καθώς επίσης εάν δεν δραστηριοποιηθούμε τώρα, θα έχουμε χάσει δυστυχώς μία ακόμη ευκαιρία –  μία ευκαιρία που ίσως είναι όμως η τελευταία.

Από την άλλη πλευρά, εάν η πρόθεση μας είναι να συνεχίσουμε απλά να παραπονιόμαστε μονότονα, μίζερα και από τους καναπέδες μας, κατακρίνοντας κάποια στιγμή στο μέλλον τον αφελληνισμό των τραπεζών μας (τον οποίο μπορούμε ακόμη να αποφύγουμε), τη λεηλασία της δημοσίας περιουσίας (την οποία μπορούμε επίσης να αποφύγουμε), την κατάσχεση της ιδιωτικής, την εξαθλίωση, τη γενοκτονία, την προδοσία των κυβερνώντων κοκ., τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας και θα καταστραφούμε – κάτι που ελπίζουμε πως τελικά θα αποφευχθεί.

* Σημείωση: Ουσιαστικά δεν πρόκειται μόνο για μία «κρίση ισολογισμών», αλλά για ένα φαινόμενο «πολλαπλών σημείων ισορροπίας» (multiple equilibria, όπου οι αγορές χρέους υπόκεινται σε ποικίλες ισορροπίες) – για μία κρίση, η οποία συνήθως συμβαίνει, όταν απουσιάζει ο «δανειστής έσχατης ανάγκης» (η ΕΚΤ στην προκειμένη περίπτωση).

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για το συνδυασμό μίας τυπικής «κεϋνσιανής» κρίσης, καθώς επίσης μίας «κρίσης ισολογισμών» – όπως αυτή περιγράφεται από την αυστριακή σχολή (με την παράλληλη ύπαρξη μίας ευρύτερης πολιτικής, κοινωνικής και γεωστρατηγικής κρίσης).

Αυτό που απαιτείται για την ορθή αντιμετώπιση του συγκεκριμένου φαινομένου, είναι να αποφασισθεί εάν θα πρέπει πρωτίστως να επιδιωχθεί η τόνωση της ζήτησης ή, αντίθετα, η ρευστοποίηση των «κακών επενδύσεων» – έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί η κάθαρση της οικονομίας.

Δυστυχώς, επειδή είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν και τα δύο προβλήματα ταυτοχρόνως, δημιουργείται το επικίνδυνο φαινόμενο των πολλαπλών σημείων ισορροπίας – το οποίο θα αναλύσουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο μας, όσο πιο κατανοητά μπορούμε, μαζί με την κρίση ισολογισμών.

Υστερόγραφο: Η αντιπολίτευση, η οποία δυστυχώς είναι «δογματικά» εναντίον κάθε απόφασης της κυβέρνησης, καλής ή κακής, κατηγορεί τον πρωθυπουργό για ολοκληρωτισμό – μετά την απόφαση «του» να κλείσει με ένα ξαφνικό, απολυταρχικό διάταγμα, τη δημόσια τηλεόραση.

Αντίθετα, οι οπαδοί της κυβέρνησης θεωρούν ότι, πρόκειται για μία «ηγετική», θαρραλέα απόφαση – αφού διαφορετικά ήταν αδύνατον να καταπολεμηθεί η διαφθορά που επικρατούσε στο συγκεκριμένο χώρο.

Οι Πολίτες τώρα, ανάλογα με το κόμμα που επιλέγουν, συντάσσονται παθητικά με τη μία ή με την άλλη πλευρά – χωρίς να συνειδητοποιούν (ή να μην θέλουν να συνειδητοποιήσουν) ότι οι αποφάσεις, όπως και να τις χαρακτηρίσει κανείς, δεν λαμβάνονται από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας.

Ο πραγματικός υπεύθυνος, ο «ένοχος» καλύτερα, δεν είναι άλλος από αυτούς που κρύβονται πίσω από την Τρόικα – η οποία ενδεχομένως, μετά τη αποδοχή των λαθών της, έχει αλλάξει τακτική στην Ελλάδα.

Ειδικότερα το ΔΝΤ, προβλέποντας ύφεση της τάξης του 3,5% από το 2009 έως το 2013, όταν τελικά διαμορφώθηκε στο 22,5%, καθώς επίσης ανεργία 14,8% (27% πλέον), έχει χάσει πια εντελώς την αξιοπιστία του.

Στα πλαίσια αυτά, αντί να αναθεωρήσει την πολιτική λιτότητας και να πληρώσει για τα εγκληματικά, καταστροφικά λάθη που το ίδιο αποδέχθηκε, αποζημιώνοντας με κάποιον τρόπο την Ελλάδα (θα είχε ίσως ενδιαφέρον εάν ορισμένοι Πολίτες κατέθεταν συλλογικά αγωγές αποζημίωσης εναντίον του ΔΝΤ), φαίνεται πως «αποχαιρετάει» τη νέα, αποτυχημένη τακτική του, υιοθετώντας ξανά την παλαιότερη – η οποία έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς με τη φράση «σοκ και δέος».

Οι Έλληνες τώρα, τόσο τα πολιτικά κόμματα, όσο και όλοι οι Πολίτες, οι οποίοι αποτελούν τα πειραματόζωα στην όλη διαδικασία, τα άβουλα πιόνια στη σκακιέρα των εισβολέων, θα ήταν καλύτερα να πάψουν να υποκρίνονται ότι, δεν γνωρίζουν τον αληθινό εχθρό τους – εάν πράγματι δεν θέλουν να καταλήξει η πατρίδα τους σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα στα σκουπίδια της ιστορίας.

Με τη λογική αυτή, η τοποθέτηση του ενός κόμματος εναντίον του άλλου, της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στην άλλη κλπ.εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα της σκιώδους εξουσίας, η οποία έχει επιβληθεί στη χώρα μας – σε καμία περίπτωση τα δικά μας, η προάσπιση των οποίων απαιτεί μία συλλογικότητα αντίστοιχη με αυτήν που επιδείξαμε στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπερασπιζόμενοι όλοι μαζί τα σύνορα μας απέναντι στην εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας.

Όσον αφορά την υπόλοιπη Ευρώπη, αν και πιστεύουμε ότι η ελιτίστικη «λέσχη του διαβόλου», με τη συνεργασία του «χρηματοπιστωτικού κτήνους», ευρίσκεται στον καλύτερο δρόμο για να επικρατήσει ολοκληρωτικά,«κατατροπώνοντας» τους εργαζομένους, λεηλατώντας τη μεσαία τάξη και «καταλύοντας» τη Δημοκρατία, όπως στις Η.Π.Α. (ήδη εκεί, το βιβλίο του Orwell ευρίσκεται ξανά στην πρώτη θέση των «Best sellers»), υπάρχει ακόμη μία μικρή ελπίδα – η οποία όμως απαιτεί την άμεση αφύπνιση, καθώς επίσης την από κοινού «αντίσταση» όλων των ευρωπαίων Πολιτών,κυβερνώντων και κυβερνωμένων.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!