Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ - The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας, το τρομακτικό ιδιωτικό χρέος της Ισπανίας, εν μέσω κρίσης ακινήτων και τραπεζών, οι δύσκολες επιλογές της, δημοσιονομική πολιτική και ΑΕΠ, η τραπεζική ενοποίηση, η διαχείριση του χρέους από την Ιαπωνία και οι προοπτικές της πατρίδας μας
.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.

Η Ελλάδα δεν θεωρείται πλέον η χώρα, η οποία ανησυχεί ιδιαίτερα τη διεθνή κοινότητα – ούτε καν την Ευρωζώνη. Η αιτία δεν είναι πως ξεπέρασε την κρίση, στην οποία οδηγήθηκε μετά το 2008 – επίσης όχι το ότι έχουν πεισθεί οι δανειστές της, πως το χρέος της είναι βιώσιμο.

Αντίθετα, οι περισσότεροι αναλυτές έχουν την άποψη ότι, η Ελλάδα θα διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του δανεισμού της από τα άλλα κράτη – ειδικά από την ΕΚΤ, η οποία δεν είναι δυνατόν να κερδοσκοπεί εις βάρος της (ενδεχομένως μετά τις εκλογές στη Γερμανία). Στα πλαίσια αυτά πιστεύουν πως, όταν κάτι τέτοιο συμβεί, η χώρα μας θα λύσει αμέσως τα προβλήματα της – με το διπλασιασμό της τιμής των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, τους τελευταίους λίγους μήνες, να το προεξοφλεί.

Αναλυτικότερα, επειδή το πρόβλημα της Ελλάδας είναι αποκλειστικά και μόνο το ελλειμματικό δημόσιο, ενώ ο ιδιωτικός τομέας της δεν είναι σε καμία περίπτωση υπερχρεωμένος, η επόμενη διαγραφή χρέους, σε συνδυασμό με την τεράστια μείωση των αμοιβών των εργαζομένων τα τελευταία χρόνια, καθώς επίσης με τον έντονο περιορισμό των κρατικών δαπανών, θα επιλύσει όλα της τα προβλήματα.

Εκτός αυτού η Ελληνική βιομηχανία, η οποία εμφανίζει ήδη σημεία ανάκαμψης, δεν υποφέρει από τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας, από τα οποία «βάλλονται» κυριολεκτικά η Ιταλία και η Ισπανία – πόσο μάλλον ο τουρισμός η γεωργία και η ναυτιλία. Η Ελλάδα πρέπει απλά να βρει τον καλό της εαυτό και να επαναπροσδιορίσει την οικονομία της – εγκαθιστώντας ένα σωστό φορολογικό και επιχειρηματικό πλαίσιο, καθώς επίσης ένα λειτουργικό Κράτος Δικαίου, καταπολεμώντας παράλληλα τη διαφθορά.

Εάν, ή μάλλον όταν αυτό συμβεί, καθώς επίσης αφού σταθεροποιηθεί το δημόσιο χρέος σε υποφερτά επίπεδα, με χαμηλά επιτόκια δανεισμού και βιώσιμες δόσεις αποπληρωμής (κάτι στο οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει η αγορά παλαιοτέρων ομολόγων εκ μέρους της χώρας μας, όσο ακόμη πωλούνται φθηνά), η Ελλάδα θα αρχίσει αμέσως να αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς – γεγονός που θεωρείται σχεδόν βέβαιο.

Ας μην ξεχνάμε δε ότι, η Ελλάδα είχε και έχει τον καλύτερο «κρατικό ισολογισμό» από όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες(περιουσιακά στοιχεία πολύ υψηλότερα των χρεών της) – αν και δυστυχώς καμία δημόσια υπηρεσία δεν έχει ασχοληθεί με τη σύνταξη του, κατά τα πρότυπα της Ν. Ζηλανδίας και των επιχειρήσεων διεθνώς.

Για παράδειγμα, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να καταλάβει, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, την πρώτη θέση στην «παραγωγή» χρυσού στην Ευρώπη – με 425.000 ουγγιές, ξεπερνώντας το νούμερο ένα, τη Φιλανδία, η οποία «παράγει» 220.000 ουγγιές ετησίως (πηγή: Handelsblatt). Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με πολλά άλλα μέταλλα ή ορυκτά – χωρίς να κρίνουμε την ορθότητα ή μη τέτοιου είδους αποφάσεων, από περιβαλλοντολογικής πλευράς.

Περαιτέρω η Ελλάδα, εκτός από τα ενεργειακά αποθέματα που διαθέτει ή τις πολεμικές αποζημιώσεις που αναμφίβολα της οφείλονται, σύμφωνα με τους ίδιους τους Γερμανούς, έχει επίσης ένα από τα  χαμηλότερα συνολικά χρέη, όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί:

.

ΠΙΝΑΚΑΣ I: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Χώρα

Σύνολο

Τράπεζες

Επιχειρήσεις

Νοικοκυριά

Δημόσιο

Ιρλανδία

1.166

689

245

123

109

Μ. Βρετανία

847

547

118

101

81

Ιαπωνία

641

188

143

77

233

Ισπανία

457

111

192

87

67

Γαλλία

449

151

150

61

87

Βέλγιο

435

112

175

53

95

Πορτογαλία

422

61

149

106

106

Ιταλία

377

96

110

50

121

Η.Π.Α.

376

94

90

92

100

Ελλάδα*

333

22

74

71

*166

Γερμανία

321

98

80

60

83

Προ PSI

Πηγή: MM (IMF)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

.

Ειδικά όσον αφορά το χρέος των ελληνικών τραπεζών στον παραπάνω Πίνακα Ι, είναι το χαμηλότερο σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες – αν και δυστυχώς, οι τεράστιες εκροές καταθέσεων (πάνω από 100 δις €), σε συνδυασμό με το PSI, όπου στην κυριολεξία πυροβολήσαμε τα πόδια μας (αφού το μεγαλύτερο μέρος της διαγραφής αφορούσε ελληνικές τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, λοιπούς οργανισμούς, καθώς επίσης Έλληνες ιδιώτες), οδήγησαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος του γκρεμού (με αποτέλεσμα να απαιτηθούν πολλαπλές εγγυήσεις και η ανακεφαλαιοποίηση του).

Ολοκληρώνοντας, εάν δεν είχαν τρομοκρατηθεί οι Έλληνες καταθέτες, μεταφέροντας στο εξωτερικό μεγάλο μέρος των χρημάτων τους, η Ελλάδα δεν θα είχε ανάγκη να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες της με 45 δις € – ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες υπολογίζονται πλέον στα 15 δις €, δεν θα είχαν λόγο να συμβούν (αφού τα 100 δις € που οδηγήθηκαν σε ξένες τράπεζες, υπερκαλύπτουν τα παραπάνω 45 συν 15 δις €). 

Εάν όμως οι ίδιοι οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται το κράτος τους, αποσύρουν τις καταθέσεις τους, δεν αγοράζουν μετοχές ελληνικών εταιρειών, μεταφέρουν «προδοτικά» τις έδρες των μεγάλων εταιρειών τους στο εξωτερικό (ΦΑΓΕ, 3Ε κλπ.) και δεν επενδύουν, τότε πως είναι δυνατόν να εμπιστευθούν την Ελλάδα οι ξένοι και οι χρηματαγορές;

.

Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ

Συνεχίζοντας, οι προοπτικές που αναφέραμε σχετικά με την Ελλάδα, δεν υφίστανται για την Ισπανία – αφού ακόμη και μία διαγραφή του δημοσίου χρέους της, δεν θα είχε τίποτα να προσφέρει. Η αιτία είναι το ότι, τα προβλήματα της αφορούν τον ιδιωτικό τομέα, τα χρέη του οποίου ανέρχονται στο 390% του ΑΕΠ της χώρας (167% της Ελλάδας), όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι – ενώ έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες μίας «αναπροσαρμογής» της οικονομίας της.

Στα πλαίσια αυτά, ίσως ξεχνάει κανείς τι ακριβώς έχει συμβεί στην Ισπανία την τελευταία δεκαετία – όπου η οικοδομική δραστηριότητα, με τη χρηματοδότηση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, ξεπέρασε κάθε προηγούμενη φούσκα στον πλανήτη. Ακόμη και η φούσκα ακινήτων στις Η.Π.Α. (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, subrimes), ήταν πολύ μικρότερη, συγκριτικά με αυτήν της Ισπανίας.

Κατά συνέπεια, η υπερχρέωση των ισπανικών τραπεζών θα αποδειχθεί ότι είναι τεράστια – με τα επισφαλή δάνεια τους να έχουν υπερβεί τα όρια. Η ανακεφαλαιοποίηση τους δε με 60 δις €, η οποία συζητείται επίσημα, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα – αφού υπολογίζουμε ότι, θα ξεπεράσει κατά πολύ τα 150 δις €.

Εάν τώρα σε όλα αυτά τα προβλήματα προσθέσουμε την αδυναμία της Ισπανίας (α) να προβεί σε υποτίμηση του νομίσματος της, (β) να μειώσει τα επιτόκια, (γ) να αυξήσει την ποσότητα χρήματος (τύπωμα) ή/και (δ) να διατηρήσει το δανεισμό του ιδιωτικού τομέα με συνεχή πακέτα ρευστότητας της κεντρικής τράπεζας (όπως συνέβη στις Η.Π.Α., με πολύ μικρότερο αναλογικά πρόβλημα ακινήτων και τραπεζών), θα κατανοήσουμε πως δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να ξεφύγει από την κρίση – όσο και αν εντείνει τα προγράμματα λιτότητας, από τα οποία δεν έχει τίποτα να περιμένει, ή/και να κλιμακώσει την εσωτερική υποτίμηση.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */