ΕΠΑΙΤΕΙΑ, ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ - The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΕΠΑΙΤΕΙΑ, ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως έναν υπερήφανο, θαρραλέο και ικανό ηγέτη, ο οποίος να έχει την ψυχική δύναμη να αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν σε μία τέτοια θέση – εάν δεν θέλει να καταλήξει έρμαιο των αγορών και άβουλο προτεκτοράτο της πρωσικής Γερμανίας
.
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.

“Οι Αμερικανοί Πολίτες χρειάστηκαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, καθώς επίσης τη χρηματιστηριακή καταστροφή του 2008, για να καταλάβουν τις αληθινές επιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων, καθώς επίσης για να αποδεχθούν τη θλιβερή πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία: ο ταχύτερος τρόπος της ιδιωτικοποίησης του πλούτου είναι η κλοπή”. 

.

Άρθρο

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ο οποίος, όπως και ο προηγούμενος, «υπεξαίρεσε» ουσιαστικά την ψήφο των Ελλήνων, αφού δεν σεβάσθηκε σχεδόν καμία προεκλογική δέσμευση, επέλεξε να συνεχίσει τον εξευτελιστικό δρόμο της διεθνούς επαιτείας – αφού απευθύνθηκε με δραματικούς τόνους στη Γερμανία, παρακαλώντας την «γονατιστός» να σώσει την πατρίδα μας από το χάος (πηγή: Reuters).

Στα πλαίσια αυτά, παρομοίασε τις συνθήκες που επικρατούν στη σημερινή Ελλάδα με το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία, το οποίο κατέληξε στην άνοδο του ναζισμού – ενώ ανέφερε ότι, τυχόν πτώση της κυβέρνησης του αφενός μεν θα σημάνει το τέλος της δημοκρατίας, αφετέρου θα οδηγήσει την Ελλάδα στο χάος.

Συνεχίζοντας, αφού παρακάλεσε τη γερμανίδα καγκελάριο να επισκεφθεί την πατρίδα μας («η κυρία Merkel αποτελεί για εμένα ένα αξιόπιστο στήριγμα«, είπε χαρακτηριστικά), χωρίς ίχνος εθνικής υπερηφάνειας (το εννοούμε φυσικά με την έννοια τηςιστορικής συνείδησης και όχι του εθνικισμού), ισχυρίσθηκε ότι η Ελλάδα θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά, εάν δεν λάβει τη δόση των 31,5 δις € έως τα τέλη Νοεμβρίου (όπου, κατά τον ίδιο, τα κρατικά ταμεία θα είναι πλέον εντελώς άδεια).

Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι, η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως έναν υπερήφανο, θαρραλέο, επαρκή και ικανό ηγέτη, ο οποίος να έχει επί πλέον την ψυχική δύναμη να αναλάβει τις ευθύνες που αναλογούν σε μία τέτοια θέση – εάν δεν θέλουμε να καταλήξει η πατρίδα μας έρμαιο των αγορών και άβουλο προτεκτοράτο της πρωσικής Γερμανίας. Φυσικά κάτι τέτοιο προϋποθέτει αντίστοιχα ενεργούς, υπερήφανους, ικανούς και θαρραλέους Πολίτες, οι οποίοι να γνωρίζουν πόσο ακριβό είναι το τίμημα της δειλίας. 

Περαιτέρω, εάν ισχύουν οι πληροφορίες των ΜΜΕ, ένας μεγάλος όμιλος ανέλαβε το Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης,προσφέροντας 81 εκ. € για 90 χρόνια – όταν είχε ήδη μισθώσει το κτίριο με 8 εκ. € το χρόνο, δηλαδή με 720 εκ. € (δυνητικά) για τα επόμενα 90 χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι, η ιδιωτική επιχείρηση κέρδισε 639 εκ. € από τη νέα συμφωνία – ενώ το ενοίκιο που θα πληρώνει για τα επόμενα 90 χρόνια, θα είναι 900.000 € ετήσια ή 75.000 € μηνιαία, για μία συνολική έκταση που πλησιάζει τα 150.000 τμ!

Τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου από τη συγκεκριμένη «δωρεά», για την οποία υποθέτουμε πως δεν θα αδικήθηκαν οι υπεύθυνοι για τις αποκρατικοποιήσεις, θα αναπληρωθούν φυσικά από τους φορολογουμένους – όπως και τα επόμενα.

Σύντομα θα ακολουθήσουν νέες ιδιωτικοποιήσεις, ανάλογες εκποιήσεις δηλαδή, όπως ο ΟΠΑΠ, τα κρατικά λαχεία, η ενέργεια, η ύδρευση, το Ελληνικό κλπ. –  μέχρι εκείνη τη στιγμή που η Ελλάδα, με τη φροντίδα της νέας καγκελαρίου της, θα πεταχτεί στα σκουπίδια της ιστορίας σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα.

Ενώ θα συμβαίνουν όλα αυτά και ενώ το βιοτικό επίπεδο θα καταρρέει, με τους φορολογικούς διωγμούς να εντείνονται και με την προπαγάνδα (χειραγώγηση της κοινής γνώμη) να μεσουρανεί,  οι λεηλατούμενοι Έλληνες Πολίτες θα παραμένουν ήσυχοι και αμέτοχοι, επιλέγοντας τις αυτοκτονίες από τις εξεγέρσεις – με τις όποιες κυβερνήσεις τους να προετοιμάζονται μάταια για ενδεχόμενες αναταραχές, με τη βοήθεια εκπαιδευμένων μονάδων καταστολής που θα εγκαθίστανται στην Αθήνα και αλλού.

Ολοκληρώνοντας, κρίνουμε σκόπιμο να επαναλάβουμε ένα σενάριο μας από το παρελθόν, θεωρώντας ότι ίσως αποτελεί (ακόμη) μία από τις πολλές, υπερήφανες και μη καταστροφικές «λύσεις» (μέσα πίεσης) που έχει η πατρίδα μας στη διάθεση της – εάν τόσο η ηγεσία, όσο και οι πολίτες της φανούν θαρραλέοι και αντάξιοι της ιστορικής τους συνείδησης:

.

Σενάριο 

Είναι Παρασκευή βράδυ όταν ο καινούργιος, ικανότατος, για πρώτη φορά ανιδιοτελής και συνετός πρωθυπουργός της Ελλάδας ανακοινώνει, μέσα από ένα αναλυτικό, δραματικό τηλεοπτικό διάγγελμα του, την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – με τη συμφωνία των «εταίρων» της, οι οποίοι είναι πρόθυμοι για τα παρακάτω:

(α)  να αποδεχθούν τη μετατροπή του συνόλου των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της σε δραχμές, έτσι ώστε να συμμετέχουν σε μία ενδεχόμενη υποτίμηση, η οποία θα μείωνε έμμεσα, «πληθωριστικά» δηλαδή, τις απαιτήσεις τους – οπότε να προσπαθήσουν να αποφευχθεί, επεμβαίνοντας μέσω της ΕΚΤ στην αγορά συναλλάγματος,

(β) να συμφωνήσουν σε μία μερική διαγραφή (haircut) των διακρατικών χρεών (μέχρι στιγμής, η Ελλάδα έχει λάβει 126 δις € από τις χώρες της Ευρωζώνης), της τάξης των 80 δις €, έτσι ώστε το δημόσιο χρέος να μην ξεπερνάει το 100% του ΑΕΠ,

(γ) να συνεχίσουν να ενισχύουν τις τράπεζες της, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου θα εξασφαλισθεί η μη κατάρρευση τους, καθώς επίσης

(δ)  να παραμείνει η Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωσης, παρά την έξοδο της από την Ευρωζώνη – χωρίς όμως να είναι υποχρεωμένη να τηρεί τις απορρέουσες από τη σύμβαση δεσμεύσεις (απαγόρευση δασμών κλπ.), για ένα χρονικό διάστημα πέντε ετών.

Όλα αυτά βέβαια σε αντάλλαγμα, για τον οδυνηρό εκβιασμό της εξόδου, η οποία δεν θα έπρεπε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αυτοκτονία – ούτε τους Έλληνες στον «Καιάδα», παρά το ότι οι ευθύνες τους δεν είναι αμελητέες.

Σε όσους αναρωτιούνται γιατί συμφώνησαν οι «εταίροι» μας με αυτούς τους όρους”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο καινούργιος πρωθυπουργός, “θα θέλαμε να τους ενημερώσουμε ότι, πήραμε το ρίσκο μίας άμεσης στάσης πληρωμών εντός του ευρώ (είναι δικαίωμα μας), με το να μην αποδεχτούμε καμία νέα δόση από τη δανειακή σύμβαση – γεγονός που θα τους κόστιζε τουλάχιστον ένα τρις €, συν τις απροσδιόριστες αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός της Ευρωζώνης και σε ολόκληρο τον πλανήτη (όπου, μόνο οι μειώσεις των χρηματιστηριακών αξιών, η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης και οι χρεοκοπίες τραπεζών, θα ανερχόταν σε πολλά τρις €). 

Άλλωστε δικαιούμαστε μία τέτοια «αποζημίωση», αφού συμβάλλαμε στο να γίνει το ευρώ το δεύτερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τη θυσία των εξαγωγών μας, λόγω της ανόδου της ισοτιμίας του κοινού νομίσματος, η οποία προκάλεσε, μεταξύ άλλων, την αποβιομηχανοποιηση της πατρίδας μας (ενώ η λαθρομετανάστευση, με τη «βοήθεια» της συνθήκης του Δουβλίνου, μας οδηγεί στα όρια της καταστροφής). 

Εκτός αυτού, η Γερμανία κέρδισε τεράστια ποσά από τη διατήρηση της σχετικά χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ απέναντι στο δολάριο (σε σχέση με το μάρκο, το οποίο θα είχε ανατιμηθεί σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των εξαγωγών της), ενώ συνεχίζει να κερδίζει – αφού δανείζεται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις της. 

Φυσικά η αποβολή κάποιας χώρας από την Ευρωζώνη δεν είναι η σωστή λύση, ούτε για τις ίδιες, ούτε για την Ευρώπη, ούτε για τη Δύση, ούτε για την παγκόσμια ειρήνη – πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες θα ακολουθήσουν ή, έστω, θα το υποθέσουν, με οδυνηρά επακόλουθα για το μέλλον του πλανήτη. 

Εν τούτοις, δεν μπορούμε να παρακαλούμε, να υποκύπτουμε διαρκώς σε εκβιασμούς, να εξευτελιζόμαστε ή να περιμένουμε λογική και κατανόηση, από εκεί που δεν υπάρχει. Άλλωστε είμαστε βέβαιοι ότι, εάν τακτοποιήσουμε σωστά «τα του οίκου μας», δεν πρόκειται να βρεθούμε σε αδιέξοδα – είτε με το ευρώ, είτε με τη δραχμή”.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */