Η εξέλιξη έκτοτε (αρχές του 2009) μάλλον δικαίωσε τις προβλέψεις μας, αφού όχι μόνο δεν καταπολεμήθηκε η κρίση «LehmanBrothers» του συστήματος αλλά, αντίθετα, επεκτάθηκε από τις τράπεζες στα κράτη – ενώ τα διάφορα προβλήματα (ανάπτυξη κλπ.), μετά από μία μικρή περίοδο απατηλής «νηνεμίας», επανήλθαν επαυξημένα. Επομένως, είναι καλύτερα να αποφύγουμε τα βιαστικά συμπεράσματα και την υπέρμετρη αισιοδοξία, περιμένοντας υπομονετικά να δούμε τις εξελίξεις – ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, για τις δυσκολίες της οποίας είναι μεν θετικός ο πληθωρισμός, αλλά όχι αρκετός.
Περαιτέρω, αν και υποθέτει κανείς με σχετική βεβαιότητα ότι η ανθρωπότητα έχει ωριμάσει, έχοντας διδαχθεί αρκετά από τους πολέμους του παρελθόντος, ειδικά από τους δύο τελευταίους (παγκόσμιους), δεν μπορεί να μην διακρίνει κάποια απειλητικά σύννεφα – τόσο επάνω από την Ευρώπη, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη.
Ο «σχηματισμός» τους φαίνεται να οφείλεται στη συνεχώς επιδεινούμενη κρίση χρέους, αφού οι εντελώς ερασιτεχνικές λύσεις, οι λύσεις «με μισή καρδιά» καλύτερα που υιοθετούνται κάθε φορά, όχι μόνο δεν έχουν αποτέλεσμα αλλά, αντίθετα,λειτουργούν «διεγερτικά» – «ντοπάροντας» κατά κάποιον τρόπο τόσο τις αγορές, όσο και τις αντιπαλότητες μεταξύ κρατών και πολιτών. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί αποτυπώνει τα χρέη των κρατών της Ευρωζώνης, έτσι όπως διαμορφώθηκαν το Μάιο του 2001:
.
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δημόσιο χρέος, σε σχέση με το ΑΕΠ
| Χώρα |
Χρέος προς ΑΕΠ |
| Ελλάδα |
157,7% |
| Ιταλία |
120,3% |
| Ιρλανδία |
112,0% |
| Πορτογαλία |
101,7% |
| Βέλγιο |
97,0% |
| Γαλλία |
84,7% |
| Γερμανία |
82,4% |
| Αυστρία |
73,8% |
| Ισπανία |
68,1% |
| Μάλτα |
68,0% |
| Ολλανδία |
63,9% |
| Κύπρος |
62,3% |
| Φιλανδία |
50,6% |
| Σλοβακία |
44,8% |
| Σλοβενία |
42,8% |
| Λουξεμβούργο |
17,2% |
.
Πηγή: Eurostat
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Το μέσο ποσοστό των χρεών της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ΑΕΠ, διαμορφώθηκε στο 87,7% – αρκετά υψηλότερα από το προηγούμενο έτος. Αν και στον Πίνακα Ι διακρίνει κανείς κάποια κράτη με χαμηλό χρέος, η εικόνα είναι μάλλον απατηλή – αφού δεν εμφανίζεται ούτε το ιδιωτικό χρέος, ούτε ενδεχόμενες διασώσεις τραπεζών. Για παράδειγμα, το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας ήταν της τάξης του 30% πριν τη διάσωση των τραπεζών της – φτάνοντας σήμερα στο 112% (μετά από τη διάσωση).
Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, ίσως να είναι σκόπιμη μία ανάλυση, σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει στα διάφορα πεδία των οικονομικών μαχών ανά τον κόσμο, αφού δεν είναι εντελώς απίθανο να καταλήξουν σε επαναστάσεις ή/και σε στρατιωτικές συρράξεις – αν και δύσκολα πιστεύουμε ότι μπορεί να συμβούν όλα αυτά στη σημερινή, σύγχρονη και πολιτισμένη εποχή.
.
Όλος ο πλανήτης ασχολείται σχεδόν καθημερινά με την διαρκώς κλιμακούμενη, ανατροφοδοτούμενη δυστυχώς κρίση χρέους της Ελλάδας, δίνοντας την εντύπωση ότι ευρίσκεται πραγματικά στο κέντρο των παγκοσμίων εξελίξεων – μία πολύ μικρή χώρα, της οποίας τόσο το ΑΕΠ, όσο και το δημόσιο χρέος είναι ένα ελάχιστο ποσοστό αυτού της Ευρωζώνης, πόσο μάλλον του πλανήτη.
Η μεγάλη αυτή «δημοσιότητα», όπως επίσης οι εσφαλμένοι τρόποι επίλυσης των προβλημάτων της Ελλάδας εκ μέρους της κυβέρνησης της, των «εταίρων» της και του ΔΝΤ, αφενός μεν «επιδεινώνουν» υπερβολικά τους βασικούς δείκτες της οικονομίας της (έλλειμμα προϋπολογισμού, έλλειμμα εξωτερικού ισοζυγίου, χρέος, ύφεση, ανεργία, χρηματιστηριακές αποτιμήσεις, τράπεζες κλπ.), αφετέρου τρομοκρατούν τους δανειστές της – ενώ παράλληλα δημιουργούν συνθήκες πανικού στους πολίτες της, προφανώς με καταστροφικά αποτελέσματα.
Τυφλωμένος λοιπόν ο πλανήτης από την Ελληνική «πυρκαγιά», η οποία είναι μάλλον αδύνατον να μην επεκταθεί στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο κλπ., παρασύροντας τελικά ολόκληρη τη Δύση, δεν συνειδητοποιεί αυτά που συμβαίνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπως για παράδειγμα στην Αυστρία – στην ευρύτερη περιοχή της οποίας, όπως και στην ίδια, «εγκυμονεί» η επόμενη χρηματοπιστωτική καταστροφή.
Η αιτία είναι τα δάνεια των αυστριακών τραπεζών προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, κυρίως αυτά σε ελβετικό φράγκο και σε ευρώ . Όπως φαίνεται, σχεδόν το 70% των ιδιωτών, οι οποίοι έχουν συνάψει αυτού του είδους τα δάνεια σε συνάλλαγμα από τις αυστριακές τράπεζες, δεν είναι σε θέση να πληρώνουν τις δόσεις τους – με αποτέλεσμα οι μετοχές των τραπεζών να καταρρέουν.
Στα πλαίσια αυτά η κυβέρνηση της Ουγγαρίας (στην οποία οι αυστριακές τράπεζες έχουν δανείσει περί τα 5 δις € σε ιδιώτες – περίπου σε 1,3 εκ. ανθρώπους, εκ των οποίων ήδη οι 800 χιλ. δεν πληρώνουν τις δόσεις τους), προωθεί την ψήφιση ενός νόμου, ο οποίος ουσιαστικά καταλύει την ελεύθερη αγορά.
Ειδικότερα, οι αυστριακές τράπεζες είχαν δανείσει τους Ούγγρους σε ελβετικά φράγκα (λιγότερο σε ευρώ), όταν η ισοτιμία του φράγκου, σε σχέση με το ευρώ, ήταν πολύ χαμηλή (1,50:1,00). Όταν όμως το ελβετικό φράγκο ανατιμήθηκε κατά περίπου 40% σε σχέση με το ευρώ (πολύ περισσότερο σε σχέση με το φιορίνι), η κατάσταση για τους δανειολήπτες έγινε εκρηκτική.
Έτσι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, με στόχο να διευκολύνει την αποπληρωμή των δανείων στους πολίτες της, θέλησε να επιβάλλει σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος της τόσο με το φράγκο (180 φιορίνια αντί 240), όσο και με το ευρώ (250 φιορίνια αντί 280), καθώς επίσης σταθερά χαμηλά επιτόκια – φυσικά μόνο για τα υφιστάμενα δάνεια των πολιτών της.
Το κόστος στην περίπτωση αυτή θα επιβάρυνε τις αυστριακές τράπεζες, ενώ φυσικά θα κατέλυε τους (καπιταλιστικούς) κανόνες που διέπουν την ιδιοκτησία (οι τράπεζες ισχυρίζονται ότι πρόκειται για τη «δήμευση» της περιουσίας τους από το κράτος). Με αυτόν τον παράδοξο τρόπο λοιπόν, η Ουγγαρία «οπισθοδρομεί» στην κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία (κομμουνισμός),τρομάζοντας στο έπακρο τους ξένους επενδυτές και καταργώντας τους νόμους τους – ενώ η απόφαση θα ληφθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο έχουν καταφύγει οι αυστριακές τράπεζες.
Ουσιαστικά λοιπόν φαίνεται να έχει ξεκινήσει η «μάχη του χρέους» στην Ευρώπη, αφού την Ουγγαρία θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες χώρες της Α. Ευρώπης, στις οποίες δραστηριοποιούνται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα «δυτικές» τράπεζες. Η πυρκαγιά δε μάλλον θα κλιμακωθεί, αφού ήδη επεκτείνεται και στον ιδιωτικό τομέα των δανειοληπτριών χωρών της Ευρωζώνης,οι πολίτες των οποίων αδυνατούν να εξοφλήσουν τα χρέη τους, αφού οι χώρες τους έχουν καταδικαστεί σε υφεσιακές πολιτικές λιτότητας, οι οποίες παράγουν φτώχεια, ανεργία κλπ. – όπως στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία και σε όλες τις άλλες.
