ΔΙΑΒΟΛΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε ουσιαστικά το 1957, όταν υπογράφηκε η συνθήκη της Ρώμης – η οποία στηρίχθηκε σε τέσσερις βασικούς πυλώνες: ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, ελεύθερη προσφορά υπηρεσιών, ελεύθερη ροή κεφαλαίων, καθώς επίσης ελευθερία στη διακίνηση και μετανάστευση των ανθρώπων. Επρόκειτο λοιπόν για μία «επανεγκατάσταση» των συνθηκών που επικρατούσαν στην Ευρώπη το 19^ο αιώνα – για ελευθερίες οι οποίες είχαν πάψει να υφίστανται στην εποχή του εθνικοσοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Έκτοτε οι δύο πολιτικές τάσεις, οι οποίες μάχονται συνεχώς μεταξύ τους στην Ευρώπη, είναι οι εξής:

 (α)  Φιλελευθερισμός: Κατά τη συγκεκριμένη θεωρεία, για να πραγματοποιηθεί η ειρηνική συνεργασία, καθώς επίσης η οικονομική «άνθηση» των ευρωπαϊκών χωρών, απαιτείται απλά και μόνο η ελευθερία. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος ύπαρξης ενός ευρωπαϊκού κεντρικού κράτους, με τη μορφή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, επειδή κάτι τέτοιο θα υπονόμευε την ατομική ελευθερία των Πολιτών, καθώς επίσης την εθνική ανεξαρτησία των κρατών.

 Ακόμη περισσότερο, τα επί μέρους προβλήματα θα έπρεπε να επιλύονται από την πλησιέστερα στον Πολίτη πολιτική εξουσία – κατά των παράδειγμα των κρατών-πόλεων της αρχαίας Ελλάδας. Για παράδειγμα, από τους δήμους, τις περιφέρειες ή τα ομοσπονδιακά κρατίδια των επί μέρους ευρωπαϊκών χωρών και όχι από την κεντρική τους διοίκηση – πόσο μάλλον από μία ευρωπαϊκή, κεντρική κυβέρνηση (όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελβετία, από τα καντόνια της οποίας όχι μόνο επιλύονται τα προβλήματα των Πολιτών, αλλά και διοικούνται ή ελέγχονται πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις).

Στα πλαίσια αυτά, ο μοναδικός απαιτούμενος κεντρικός οργανισμός θα ήταν ένα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – οι δραστηριότητες του οποίου θα περιορίζονταν αυστηρά, αφενός μεν στην επίλυση των αντιπαραθέσεων μεταξύ των χωρών-μελών, αφετέρου στην προστασία των τεσσάρων βασικών πυλώνων της συνθήκης της Ρώμης.

(β) Σοσιαλδημοκρατία: Η «τάση» αυτή έχει στόχο τη δημιουργία ενός κεντρικού ευρωπαϊκού κράτους, το οποίο θα διευθύνεται από ικανούς, επαρκείς, ανιδιοτελείς τεχνοκράτες, οι οποίοι δεν θα αυτοανακηρύσσονται ως τέτοιοι, όπως δυστυχώς οι σημερινοί – οι γραφειοκράτες δηλαδή των Βρυξελών, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει μία κεντρική διοίκηση, έτσι ώστε να πλουτίζουν με τη βοήθεια της εις βάρος της παραγωγικής οικονομίας.

Η κεντρική διοίκηση της Ευρώπης, θα είχε την ευθύνη της αναδιανομής των εισοδημάτων (δημοσιονομική ένωση, καταπολέμηση της ανεργίας κλπ.), του καθορισμού των ρυθμιστικών κανόνων και της εναρμόνισης της νομοθεσίας. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, τα υφιστάμενα ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κράτη θα έπαυαν να υπάρχουν – ενώ στα πλαίσια αυτά, το πιο σημαντικό βήμα ήταν η «εισαγωγή» του κοινού νομίσματος: του Ευρώ.  

Παραδοσιακά, το (νέο)φιλελεύθερο μοντέλο ακολουθούταν από χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Μ. Βρετανία – ενώ το σοσιαλδημοκρατικό κυρίως από τη Γαλλία. Εν τούτοις, η επανένωση της Γερμανίας, η εισαγωγή του Ευρώ (η Γαλλία ζήτησε την υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος σαν αντάλλαγμα για την ένωση της Γερμανίας), το οποίο αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προς την πλευρά της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, καθώς επίσης η κρίση χρέους της ΕΕ,  έχουν αλλάξει εντελώς τα δεδομένα.

Ειδικότερα, παρά το ότι το Ευρώ θεωρούταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα στα χέρια της Γαλλίας, με στόχο την ένωση της Ευρώπης υπό «γαλλικό συντονισμό», η Γερμανία, στα πλαίσια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, από την οποία εξήλθε ενδυναμωμένη, φαίνεται να επιδιώκει πλέον επίσης την ένωση της Ευρώπης – υπό τη δική της όμως απολυταρχική ηγεμονία.

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, τεκμηριώνει τη σημερινή υπεροχή της Γερμανίας απέναντι στη Γαλλία – αλλά και την αδυναμία των άλλων χωρών να αντιδράσουν στις ηγεμονικές βλέψεις της μερκαντιλίστριας καγκελαρίου.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αλλαγές δεικτών χωρών Ευρωζώνης, για τη χρονική περίοδο 2005-2011

Χώρα	Δημόσιο χρέος*	Ανάπτυξη*	Βιομ. Παραγωγή	Ανεργία νέων
Κύπρος	-6,8	14,4	-2,0	20,3
Μάλτα	-1,6	14,7	./.	10,8
Εσθονία	1,5	4,5	2,0	20,4
Βέλγιο	4,8	8,6	14,2	21,0
Φιλανδία	8,8	9,0	1,4	20,9
Αυστρία	9,9	10,1	9,4	8,7
Σλοβακία	10,7	30,1	43,3	35,6
Λουξεμβούργο	11,2	17,2	-10,1	16,1
Ολλανδία	12,1	9,1	4,4	6,9
Ιταλία	14,3	-1,0	-11,4	28,5
Γερμανία	14,4	8,6	4,2	7,9
Σλοβενία	16,0	11,2	2,4	13,6
Γαλλία	18,3	5,6	-7,8	20,3
Ισπανία	25,1	5,3	-16,6	44,4
Πορτογαλία	39,0	0,4	-7,8	27,4
Ελλάδα	57,4	0,0	-16,1	36,1
Ιρλανδία	84,7	-1,2	9,3	31,3

* Σε ποσοστά επί του ΑΕΠ

Πηγή: Eurostat

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι, το δημόσιο χρέος πολλών χωρών έχει εκτοξευθεί στα ύψη τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο – κυρίως στην Ιρλανδία, η οποία ακολουθείται από την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Κατά την έποψη μας τώρα, με κριτήριο τη μεγάλη μείωση της βιομηχανικής της παραγωγής (-11,4), την ύφεση (-1%) και την ανεργία των νέων (28,5%), θα ακολουθήσει σύντομα και η Ιταλία – ιδιαίτερα εάν τυχόν απαιτηθεί διάσωση των τραπεζών της.

 Στον ίδιο Πίνακα Ι διαπιστώνουμε επίσης σημαντικές διαφορές μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας – ειδικά όσον αφορά τη βιομηχανική παραγωγή, καθώς επίσης την ανεργία. Κατά την υποκειμενική μας τοποθέτηση, η Γαλλία ξανά σφάλει σε σχέση με την αμυντική ισχύ της γραμμής «μαζινό», απέναντι σε ενδεχόμενη, οικονομική φυσικά επίθεση της Γερμανίας.

Κλείνοντας, εμείς θεωρούμε ότι και οι δύο «πολιτικές τάσεις» της Ευρώπης έχουν πλεονεκτήματα, καθώς επίσης μειονεκτήματα –με μεγαλύτερο ίσως τις ηγεμονικές βλέψεις των ισχυρότερων, οι οποίες θα ήθελαν να «μεταλλάξουν» τις ασθενέστερες χώρες σε «προτεκτοράτα των Βρυξελών» (επαρχίες της Ρώμης). Επομένως, η ιδανική λύση θα ήταν η επιλογή των πλεονεκτημάτων, παράλληλα με την καταπολέμηση των μειονεκτημάτων («χρυσή» μεσότητα), με στόχο μία Ευρώπη των Πολιτών της. 

Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή τεκμηριωθεί πειστικά ότι δεν είναι εφικτή η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, με όρους ισότητας, θα ήταν καλύτερα να εξέλθουν άμεσα όλες οι χώρες από το κοινό νόμισμα – με πρώτη την Ελλάδα, η οποία σήμερα έχει ακόμη τη δυνατότητα να επιβιώσει, επιστρέφοντας στη δραχμή.