ΑΠΟΨΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ: Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
.
Ουσιαστικά δηλαδή, θα αγοράσουν (θα ξεπουλήσουμε) πάμφθηνα την Ελλάδα και μάλιστα με τα δικά μας χρήματα, αφού
(α) αφενός μεν θα μας δώσουν 110 δις € δανεικά, τα οποία θα πρέπει να επιστρέψουμε με τοκογλυφικά επιτόκια, πληρώνοντας ταυτόχρονα εκατοντάδες εκατομμύρια σε αμοιβές των ανθρώπων της «τρόικας του μαύρου μνημονίου»,
(β) αφετέρου θα γίνει μεταφορά πόρων, από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο (μέσω του φορολογικού πληθωρισμού, καθώς επίσης των αυξημένων άμεσων φόρων), περίπου 12% επί του ετήσιου ΑΕΠ (240 δις €). Συνολικά λοιπόν θα μεταβιβαστούν πόροι, από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο και από αυτόν στο ΔΝΤ, γύρω στα 29 δις € το χρόνο ή 87 δις € στα τρία χρόνια (υποθέτω πολύ περισσότερα, αφού η υποδούλωση μας θα διαρκέσει πάρα πολλά χρόνια).
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση μας υπερηφανεύεται ότι μειώνει το έλλειμμα κατά 12 δις €, όταν δεν κάνει σχεδόν τίποτα άλλο επ’ αυτού, από το να αυξάνει τους φόρους, μεταβιβάζοντας σε όλους εμάς τις επιβαρύνσεις. Ειλικρινά, αφού σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα πήγαμε από έλλειμμα 4% σε 14%, γιατί είναι τόσο δύσκολο να πάμε πίσω – από το 14% δηλαδή, στο 4%; Δεν θα αρκούσε απλά και μόνο να μειωθούν οι υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου;
.
Δε θα μπορούσαμε μόνοι μας να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση, για να καλυτερεύσουμε την ανταγωνιστικότητα μας (αν και δεν πιστεύω ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι απλά και μόνο να ανταγωνίζεται τους άλλους), δανείζοντας το δημόσιο με ομόλογα, χωρίς «ξένους δακτύλους», ή είμαστε αλήθεια τόσο «μωροί» και άχρηστοι; Είναι σωστό να υποκύπτουμε στις 10 «εντολές» του διεθνούς κεφαλαίου (άνοιγμα αγορών κλπ), οδηγούμενοι σε εμφυλίους πολέμους; (ιδιοκτήτες φορτηγών εναντίον πολιτών, ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων υπαλλήλων κλπ;). Τι θα πούμε αύριο στα παιδιά μας, όταν μας ρωτήσουν «γιατί δεν αντισταθήκαμε καθόλου στον πόλεμο, αφού είχαμε τα μέσα»; στην επέλαση δηλαδή και στην «εισβολή» των μονοπωλίων;
Πρέπει να υποστούμε αυτήν την ύφεση (προβλέπω ότι του χρόνου θα ξεπεράσει το 6%), την καταστροφική ανεργία που θα προκαλέσει και το «θάνατο του εμποράκου»; Δεν είναι ντροπή για όλους μας, να γιορτάζουν οι Τούρκοι την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, έχοντας καταφέρει, μετά από πολλά χρόνια, να διώξουν το ΔΝΤ, ενώ εμείς, η «κοιτίδα» της Δημοκρατίας, να μιλάμε σήμερα για το θάνατό της;
Είναι αλήθεια τόσο έξυπνοι οι «προστάτες» μας και τόσο «κουτοί» οι Έλληνες, καθώς επίσης ολόκληρη η «ηγεσία» του τόπου μας; Είναι οι πολιτικοί πραγματικά «Πιγκουίνοι που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, πάνω σε χιόνι που λειώνει», όπως έγραφε ο Γάλλος στο Καρτέλ;
Τέλος, γιατί δεν επιβάλλεται ειδικός φόρος επί του τζίρου των τραπεζών και, κυρίως, των πολυεθνικών οι οποίες, έχοντας τη δυνατότητα της φοροαποφυγής (Offshorecompanies κλπ), δεν είναι δυνατόν να φορολογηθούν επί των κερδών τους; Είναι λογικό να φορτώνονται όλα τα βάρη στα φορολογικά υποζύγια της μεσαίας τάξης; Σύντομα θα καταρρεύσουν και τότε θα είναι πολύ αργά για «αλλαγές» – αν και πιστεύω απόλυτα σε όσα γράψατε πέρυσι για την Ελλάδα.
Συνεχίζοντας, μόνο 1% φόρος να επιβαλλόταν στο τζίρο των πολυεθνικών (τον υπολογίζω στο 60% του ΑΕΠ), θα συγκεντρώναμε περίπου 1,5 δις € ετήσια – πόσο μάλλον εάν επεκτείναμε το φόρο και στις τράπεζες, όπως η Ουγγαρία. Άλλωστε, για όσους πιστεύουν ότι έτσι θα διώχναμε τις ξένες επενδύσεις, δεν γίνεται συνήθως καμία παραγωγική επένδυση σε μικρές χώρες (όχι μόνο στην Ελλάδα). Δηλαδή, δεν κατασκευάζονται εργοστάσια από τη Γερμανία, με θέσεις εργασίας όπως συμβαίνει στην Κίνα (και μάλιστα από κοινού με τους Κινέζους), αλλά ιδρύονται μόνο εμπορικές εταιρείες – με αποκλειστικό στόχο την «αφαίμαξη» της εσωτερικής κατανάλωσης τους.
Ανεξάρτητα από αυτά, είχα την ευκαιρία να συζητήσω κατ’ ιδίαν τις προτάσεις σας με μερικούς φίλους, αρκετά υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Στην ερώτηση αν θα συναινούσαν σε μια εθνική προσπάθεια μηδενισμού του χρέους, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα: «ΝΑΙ, αρκεί κάποιοι από τους πολιτικούς που μας οδήγησαν εδώ να «πληρώσουν» ΠΡΩΤΑ (άλλοι μου είπαν να πάνε φυλακή κλπ).
Είναι λογική η αγανάκτηση του κόσμου, αλλά κατά τη γνώμη μου, οι απαντήσεις αυτού του τύπου, δείχνουν κάποια ανωριμότητα – καθώς επίσης ότι ο κόσμος δεν είναι αρκετά συνειδητοποιημένος, ώστε να δεχθεί «ρηξικέλευθες» λύσεις με ουσιαστικό άμεσο κόστος γι’ αυτόν. Αν και έμμεσα όχι μόνο θα πληρώσει πολύ περισσότερα, αλλά και θα χάσει την ελευθερία του, δεν το καταλαβαίνει.
Για να δώσω ένα παράδειγμα κατ’ αναλογία (και χαριτολογώντας λίγο), αν κάποιος συγγενής μου είχε φορτώσει εν αγνοία μου την πιστωτική μου κάρτα με χρέη, και απειλείται εξ’ αυτού κάποιο ζωτικό περιουσιακό μου στοιχείο, μπορεί μεν να σκεπτόμουν με ποιό τρόπο θα συνέτιζα τον φταίχτη, αλλά αυτό θα ήταν ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ, όχι το πρώτο μου μέλημα.
Αντίθετα, το πρώτο μου μέλημα θα ήταν να βρω ένα τρόπο να αποπληρώσω τα χρέη άμεσα, προκειμένου να σώσω το μείζον – δηλαδή, την περιουσία μου. Εδώ όμως, η περιουσία μας που απειλείται είναι η Ελλάδα, και το γεγονός αυτό καθιστά δυστυχώς το «διακύβευμα» μη κατανοητό, στη σκέψη των πολιτών.
Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010
