ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – The Analyst

ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Τα κύρια μειονεκτήματα της Ελλάδας, τα τεράστια πλεονεκτήματα της, το συνολικό χρέος επιλεγμένων χωρών, η καταλυτική σημασία του, η ανάγκη ύπαρξης κρατικών ισολογισμών και η ελληνική ιδιαιτερότητα

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

Έχουμε την έποψη ότι, μόνο ένας περιορισμένος αριθμός Ελλήνων είναι σχεδόν απόλυτα πεπεισμένος, σε σχέση με το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει τα συγκριτικά μικρότερα οικονομικά προβλήματα, μεταξύ των «δυτικών» κρατών – όπως επίσης τα πλέον «προσιτά» στην επίλυση τους. Γνωρίζοντας όμως πως το συνολικό χρέος μας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι από τα χαμηλότερα στις ανεπτυγμένες Οικονομίες,  πιστεύουμε ότι, εάν η κυβέρνηση μας

.

(α)  κατόρθωνε να δημιουργήσει έγκαιρα ένα σταθερό, ορθολογικό «επενδυτικό πλαίσιο», (απορρίπτοντας αμέσως το «ΔΝΤ-πρόγραμμα χρεοκοπίας», όπως και το «μνημόνιο» – τη σύμβαση υποτέλειας καλύτερα),  καθώς επίσης

(β)  να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών της.

.

αφενός μεν θα λύναμε πολύ γρήγορα τα προβλήματα μας, προφανώς χωρίς καμία «ΔΝΤ-βοήθεια», αφετέρου η Ελλάδα θα γινόταν μία από τις καλύτερες χώρες του κόσμου.

Ίσως ελάχιστοι από εμάς συνειδητοποιούν ότι μία μικρή χώρα, όπως η δική μας, διαθέτει τη μεγαλύτερη, καθώς επίσης την ικανότερη ναυτιλία του κόσμου – η οποία δυστυχώς, μόνο εν μέρει «συμβάλλει» στην Οικονομία μας. Επίσης, λίγοι κατανοούν τη «δυναμική» του Ελληνικού τουρισμού, ο οποίος συνδυάζει εκατοντάδες πανέμορφα νησιά, εξαιρετικές ακτές, υπέροχα ορεινά τοπία, τεράστια πολιτισμική κληρονομιά και ένα σχεδόν ιδανικό κλίμα – «στερούμενος» ουσιαστικά κάθε είδους ανταγωνισμού.

Για παράδειγμα, όσο ισχυρή και αν είναι η Γερμανία, θα έχει πάντοτε το φόβο του ανταγωνισμού εκ μέρους της Κίνας ή άλλων χωρών, ενώ ταυτόχρονα θα εξαρτάται από τα «ενεργειακά» και λοιπά «αποθέματα» τρίτων. Αντίθετα, η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό της Κίνας στον τουρισμό της, ενώ δεν είναι δυνατόν να βρεθεί αντιμέτωπη με ενεργειακά προβλήματα, αντίστοιχα με αυτά της βιομηχανικής Γερμανίας.

Όσον αφορά δε τη γεωργία της, εάν επικεντρωθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στα βιολογικά και παραδοσιακά προϊόντα (σε καμία περίπτωση στα μεταλλαγμένα, τα οποία, εκτός των άλλων, δημιουργούν εξαρτημένους από τις πολυεθνικές αγρότες), δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει προβλήματα στη διάθεση τους – πόσο μάλλον όταν τα τρόφιμα θα αποτελέσουν μία από τις πλέον κερδοφόρες επενδύσεις του μέλλοντος.

Τέλος, εάν οι τρείς παραπάνω βασικοί πυλώνες της Οικονομίας μας λειτουργούσαν αρμονικά με τους υπόλοιπους (κατασκευές, ορυκτός πλούτος, χρηματοοικονομικά κλπ), θα μπορούσαν όχι μόνο να επιλύσουν τα προβλήματα της Ελλάδας, αλλά, πολύ περισσότερο, να την «εκτοξεύσουν» στην πρώτη θέση της Ευρώπης.

Βέβαια, όταν σε μία χώρα η φορολογία αυξάνεται από το 25% στο 45% μέσα σε ένα χρόνο, ξαφνικά και απροειδοποίητα, ελάχιστοι επιχειρηματίες τολμούν πλέον να επενδύσουν – πολύ περισσότερο, όταν αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν την τεράστια γραφειοκρατία, τη διαπλοκή τη διαφθορά ή ένα «αποδυναμωμένο» Κράτος Δικαίου, με μάλλον ιδιάζουσες «λειτουργικές» αντιλήψεις. Προφανώς, κανένας επιχειρηματίας δεν θα ανεχόταν ευχάριστα έναν «συνέταιρο», με μερίδιο 45% – χωρίς δικό του κεφάλαιο, χωρίς ευθύνες και προσωπική εργασία.

Περαιτέρω, όταν οι Πολίτες ενός κράτους «κατακλύζονται» καθημερινά από υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, σε συνδυασμό με την πλήρη ατιμωρησία των «συντελεστών» τους, ενώ σπάνια ενημερώνονται αντικειμενικά από τα ΜΜΕ της χώρας τους, είναι αδύνατον να εμπιστευθούν ποτέ την κυβέρνηση τους. Επίσης, εάν δεν λαμβάνουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες από τη χώρα τους (παιδεία, υγεία κλπ), ανάλογες με τη φορολόγηση τους, είναι μάλλον απίθανο να αναπτύξουν κάποτε την απαιτούμενη «φορολογική συνείδηση» – ενώ είναι δύσκολο να τους επιβληθεί «αστυνομικά», όπως συμβαίνει στις «πειθαρχημένες» βόρειες ευρωπαϊκές χώρες.

Όμως, μόνο εάν οι επιχειρηματίες επενδύσουν, θα μεταφερθούν «εποικοδομητικά» οι αναγκαίοι πόροι από το δημόσιο, στο ιδιωτικό χρέος, «εξισορροπώντας» τη διαφορά.

Επίσης, μόνο εάν οι Πολίτες αποκτήσουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση τους, θα αγοράσουν Εθνικά Ομόλογα, «διαγράφοντας» άμεσα την εξάρτηση της Ελλάδας από τους ξένους δανειστές της – ενώ οι τόκοι των 12 δις €, οι οποίοι δυστυχώς πληρώνονται σήμερα στο εξωτερικό, θα κατευθύνονταν στο εσωτερικό της χώρας μας (αυξάνοντας ανάλογα τη Ζήτηση-ΑΕΠ και καταπολεμώντας επιτυχώς το στασιμοπληθωρισμό, ο οποίος μας απειλεί τα μέγιστα, σαν αποτέλεσμα των ΔΝΤ-μέτρων που ελήφθησαν).

Φυσικά, οι δύο παραπάνω προϋποθέσεις «μεταφοράς» του χρέους (πόσο μάλλον η φορολογική συνείδηση), απαιτούν τη σωστή διαχείριση του δημοσίου πλούτου, την εξάλειψη της διαφθοράς, τον περιορισμό της κρατικής σπατάλης, ένα σταθερό «πλαίσιο» επιχειρηματικής δραστηριότητας, καθώς επίσης την λειτουργία ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου. Επομένως, είναι δυνατόν να επιτευχθούν μόνο από μία ανεξάρτητη, έντιμη, ικανή και «λειτουργική» κυβέρνηση, η οποία θα κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των Πολιτών της.

Στην θεωρητική αυτή περίπτωση, οι Έλληνες επιχειρηματίες θα αναλάμβαναν (μεταφορικά) ένα μέρος του δημοσίου χρέους, επενδύοντας, ενώ οι Έλληνες καταθέτες θα αγόραζαν, με ένα ποσοστό των αποταμιεύσεων τους (υπολογίζονται άνω των 200 δις €), ομόλογα – «εκδιώκοντας» τους ξένους «κατακτητές» και επανακτώντας την εθνική τους κυριαρχία.

Για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, παραθέτουμε τον Πίνακα Ι, από τον οποίο είναι εμφανές το τεράστιο Ελληνικό πλεονέκτημα (όπως επίσης το πρόβλημα υπερχρέωσης της δύσης):

.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος 2008 επιλεγμένων κρατών, σε σχέση (%) με το ΑΕΠ

Χώρα

Συν.Χρέος

Τράπεζες

Επιχειρήσεις

Νοικοκυριά

Δημόσιο

Βρετανία

469

202

114

101

52

Ιαπωνία

459

108

96

67

188

Ισπανία

342

75

136

85

47

Ν. Κορέα

331

108

115

80

37

Ελβετία

313

84

75

118

37

Γαλλία

308

81

110

44

73

Ιταλία

298

77

81

40

101

Η.Π.Α.

290

56

78

96

60

Γερμανία

274

76

66

62

69

Καναδάς

245

47

54

84

60

Ελλάδα*

230

 

 

Κίνα

159

18

96

12

32

Βραζιλία

142

33

30

13

66

Ινδία

129

11

42

10

66

Ρωσία

71

16

40

10

5

 

Ιρλανδία*

700

Ισλανδία*

1.189

Πηγή: McKinsey Global Institute

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Δεν έχουμε στη διάθεση μας αναλυτικά στοιχεία, υπάρχει όμως το σύνολο.

Σημείωση 1: Τα μεγέθη έχουν σε κάποιο βαθμό διαφοροποιηθεί το 2009, όπως έχουμε αναφέρει σε πίνακες προηγουμένων άρθρων μας

Σημείωση 2: Το ιδιωτικό χρέος είναι το σύνολο του χρέους των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, εκτός του δημοσίου.

.

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η Ελλάδα, με συνολικό χρέος 230% του ΑΕΠ της το 2008, ήταν σε καλύτερη θέση από όλες τις «δυτικές» Οικονομίες – μη εξαιρουμένου ακόμη και του Καναδά. Σε σχέση δε με την Ιρλανδία (πρόβλημα τραπεζών και ακινήτων), με την Ισλανδία (χρεοκοπία τραπεζών) ή με την Ισπανία (ανεργία 20%, τεράστια προβλήματα τραπεζών, ακινήτων κλπ), ευρίσκεται σε μία απίστευτα πλεονεκτική θέση.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×