Οι εκβιασμοί της ΕΚΤ δύσκολα θα εμποδίσουν τη σύγκρουση της Αραγονίας με την Καστίλη στην Ισπανία - κάτι που, σε συνδυασμό με την απογοητευτική κατάσταση της ιταλικής οικονομίας, καθώς επίσης με τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, ίσως ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στη νομισματική ένωση.
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το επόμενο παγκόσμιο κραχ θα συνοδευθεί από την οικονομική κατάρρευση της υπερχρεωμένης υπερδύναμης, του δολαρίου, καθώς επίσης του δυτικού συστήματος του χρέους - ένα ενδεχόμενο πολύ επικίνδυνο για την ειρήνη στον πλανήτη.
Ο ανείπωτος φόβος της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία, οι προσπάθειες των ελίτ της Ευρώπης να δημιουργήσουν ένα συγκρίσιμο νόμισμα με το δολάριο ή ίσως οι κρυφές σκέψεις των Η.Π.Α. για ένα δεύτερο ελεγχόμενο από τις ίδιες παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, οδήγησαν στη βιαστική δημιουργία της Ευρωζώνης - χωρίς καμία οικονομική λογική.
Εάν συνεχιστεί η σημερινή πολιτική από τους έμμισθους υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού κτήνους και των ελίτ, από τους πολιτικούς δηλαδή, η κατάσταση στη Δύση θα γίνει αφόρητη - ενώ θα υπάρξει στροφή προς τα ακραία κόμματα, στα οποία θα στηριχθεί η πλειοψηφία των ανθρώπων για να ανακτήσει τα χαμένα δικαιώματα της.
Έχουν αφυπνισθεί τα «ναζιστικά ένστικτα» των Γερμανών, τα οποία ήταν μεν «θαμμένα» στο υποσυνείδητο τους, αλλά δεν έπαψαν να υπάρχουν - όπως δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν στην άρια φυλή τους, θεωρώντας πως έχουν επιβεβαιωθεί από την κυρίαρχη θέση που κατέκτησαν ξανά στην Ευρώπη.
Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα - παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Οι κινητήριες δυνάμεις, όσον αφορά τη σταδιακή απομάκρυνση από το αμερικανικό νόμισμα, είναι αναμφίβολα η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά τη σημασία του χρυσού στην εποχή της μετάβασης - η προετοιμασία όμως έγινε από την Ευρωζώνη και το ευρώ.
Όταν σε μία χώρα τα ενυπόθηκα δάνεια έχουν φτάσει στο 135% του ΑΕΠ και στο 60% των δανειακών χαρτοφυλακίων των τραπεζών, τότε πολύ δύσκολα αποφεύγεται το κραχ - το οποίο θα επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη, ελπίζοντας να μην προκαλέσει μία παγκόσμια αλυσιδωτή αντίδραση βιβλικών διαστάσεων.
Tο μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι το πώς ανέχονται να έχουν το ρόλο του αχθοφόρου της Γερμανίας και της Ολλανδίας όλες σχεδόν οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας - επίσης οι υπερχρεωμένες Η.Π.Α., η ανταγωνιστικότητα των οποίων υποχωρεί συνεχώς.
Το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, φυσικά δεν το θέλει κανένας εκτός από την πρωσική κυβέρνηση, αλλά εάν είναι σε θέση να επιστρέψει στο δικό του νόμισμα - όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της.
