Η ανάπτυξη χρειάζεται όραμα – The Analyst
Κοινοβουλευτικές Εργασίες

Η ανάπτυξη χρειάζεται όραμα

.

Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι επενδύσεις στον πρωτογενή της τομέα, στη μεταποίηση και γενικότερα στη βιομηχανία, αν μην τι άλλο, τουλάχιστον για λόγους τροφικής επάρκειας και για τον τουρισμό – κάτι που όμως απαιτεί όραμα. Όραμα που δυστυχώς δεν υπάρχει, υπενθυμίζοντας πως ο υπουργός ανάπτυξης, στην ερώτηση μας για τις αποζημιώσεις του Dieselgate, όπου ζητήσαμε να διεκδικηθεί τουλάχιστον η παραγωγή αυτοκινήτων ως αντάλλαγμα στην Ελλάδα, απάντησε πως είναι μικρή η χώρα μας – όταν είναι η μοναδική σχεδόν στην ΕΕ χωρίς αυτοκινητοβιομηχανία, ενώ αποτελεί έναν βασικό πυλώνα ανάπτυξης μίας οικονομίας, όπως για παράδειγμα της Πορτογαλίας. Τελικά, παρά το ότι ανέφερε κάτι περί διεκδίκησης εργοστασίου της VW, καταλήξαμε στη διαφήμιση της εταιρίας στην Αστυπάλαια – καθώς επίσης στο πυροτέχνημα των ΑλβανοΣκοπιανών της e-Go από τη Γερμανία, όπου δεν απαντήθηκε πού ευρίσκεται η κατασκευή του εργοστασίου που υποσχέθηκαν.

.

Κοινοβουλευτική Εργασία

Στη χθεσινή επιτροπή, ο αναπληρωτής υπουργός απευθύνθηκε στο ξεκίνημα της ομιλίας του μόνο στα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης – στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ, όπως θα είναι μάλλον η νέα ονομασία του, λέγοντας πως δεν καταλαβαίνει γιατί δεν συμφωνούν με το νομοσχέδιο του.

Έχουμε λοιπόν την άποψη πως θα πρέπει να σταματήσει αυτή η μορφή της άτυπης συγκυβέρνησης των συνενόχων των μνημονίων και της καταστροφής της χώρας μας – ενώ θέλουμε να τον ενημερώσουμε πως οι Έλληνες έχουν ψηφίσει και άλλα κόμματα στη Βουλή που δεν συμφωνούν με τα μνημόνια της καταστροφής. Ούτε με τη διαφθορά και τη διαπλοκή των κυβερνήσεων. 

Από την άλλη πλευρά, έχουμε βαρεθεί να ακούμε συνεχώς «ΘΑ», όπως στο θέμα της αδειοδότησης επενδυτικών σχεδίων – όταν είναι γνωστό στο υπουργείο πως εκκρεμούν σήμερα περί τις 3.500 επενδύσεις, έως και 736 ημέρες!

Γιατί εκκρεμούν; Επειδή, όπως είπε η πολιτική ηγεσία των αρμοδίων για τις επενδύσεις υπουργείων, αυτές που στέλνονται στην περιφέρεια για μελέτη και έγκριση, χρειάζονται έως τρία χρόνια – λόγω του ότι, όταν πριν πολλά χρόνια προωθήθηκε σωστά η αποκέντρωση, δεν στελεχώθηκε η περιφέρεια με τρόπο που να βοηθάει τις επενδύσεις και να μην προκαλεί γραφειοκρατία.

Τώρα βέβαια επιστρέφει η ΝΔ στην συγκέντρωση των εξουσιών στα υπουργεία της – κάτι που ασφαλώς δεν είναι σωστό για την περιφέρεια, ούτε για τη χώρα.

Το βασικότερο όλων όμως είναι το ότι, το κάθε κόμμα που έρχεται στην εξουσία, καταθέτει τα δικά του αναπτυξιακά προγράμματα – καταργώντας αυτά των προηγουμένων.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών που, όπως όλοι γνωρίζουμε, επενδύουν σε μακροπρόθεσμη βάση; Δεν θα πρέπει τα επενδυτικά προγράμματα των κυβερνήσεων να είναι σταθερά τουλάχιστον για 15 χρόνια, όπως άλλωστε επίσης το φορολογικό μας σύστημα; Δεν είναι αυτονόητο;

Στην πρώτη επιτροπή τώρα, αναφέραμε πως το νομοσχέδιο παρουσιάζεται ως αναπτυξιακό, επειδή δρομολογεί μία ακόμη διαφοροποίηση στις ρυθμίσεις για τις στρατηγικές επενδύσεις – ενώ το βασικό του μειονέκτημα είναι η αοριστία στο κυριότερο σημείο του: δηλαδή, στο ποιοι ακριβώς είναι οι βέλτιστοι στρατηγικοί τομείς και οι κατευθύνσεις της οικονομίας μας.

Εμπεριέχει βέβαια μία σημαντική καινοτομία που αφορά την ίδρυση των τεχνοβλαστών ΑΕΙ, στο τρίτο μέρος και στα άρθρα 51 έως 65 – ένα πλαίσιο που υπάρχει προ πολλού παγκοσμίως και που το έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα μας.

Απόλυτη ανάγκη, επειδή πρέπει να διατηρήσει τους νέους πτυχιούχους στην επικράτεια της – επί πλέον, να αντιστρέψει το brain drain που μας έχει κοστίσει πάνω από 100 δις € σε δαπάνες εκπαίδευσης, με τις οποίες οι 650.000 νέοι μας που έφυγαν προίκισαν τις χώρες υποδοχής τους, καθώς επίσης πάνω από 30 δις € ετήσιο ΑΕΠ.

Πρόκειται για μία θετική εξέλιξη σε θεσμικό επίπεδο, με την προφανή αντιγραφή των ανάλογων πρακτικών του εξωτερικού – αρκεί φυσικά να διαμορφωθούν οι συνθήκες σε επίπεδο πολιτικής και οικονομικού περιβάλλοντος, έτσι ώστε να έχει επιτυχία. 

Διευκρινίσαμε πάντως πως η απασχόληση από τις Startups στην Ελλάδα είναι χαμηλή, κάτω από 3.000 σωρευτικά – λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι, μεταξύ των ετών 2010 και 2020 χρηματοδοτήθηκαν με 1,34 δις $ μόνο 359 ελληνόκτητες startup που απασχολούσαν προσωπικό στην Ελλάδα, σε σύνολο 608 μαζί με αυτές στο εξωτερικό, σύμφωνα με στοιχεία που καταθέσαμε στα πρακτικά.

Επίσης, με στοιχεία 2020 του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης, το 2020 υπήρχαν 57.059 άτομα στον τομέα Έρευνας & Ανάπτυξης στην Ελλάδα, σε σχέση με 70.229 το 2001 – γεγονός που σημαίνει πως και εδώ είχαμε περί τις 13.000 απώλειες, μεταξύ άλλων λόγω των μνημονίων που στήριζε ανέκαθεν ο υπουργός.

Υπενθυμίσαμε επί πλέον πως η κυβέρνηση έχει συμπεριλάβει το ΕΛΙΑΜΕΠ στην έρευνα και ανάπτυξη, με το Ν. 4712/2020 – αν είναι δυνατόν! Πότε θα γίνουμε λοιπόν Ευρώπη, όσον αφορά την προστιθέμενη αξία; Λογικά ποτέ, όσο υστερούμε στην έρευνα, προωθώντας στη θέση της τα διάφορα ΕΛΙΑΜΕΠ.

Περαιτέρω, ο κύριος όγκος των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου αφορά τις στρατηγικές επενδύσεις που στην ουσία έχουν σχέση με ένα παρωχημένο μοντέλο εξυπηρέτησης κοινοτικών ενισχύσεων – όπως της πράσινης και ψηφιακής ατζέντας του Ταμείου Ανάκαμψης και των ΕΣΠΑ.

Επίσης τουριστικών εγκαταστάσεων που πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό πως δεν μπορούν να αποτελούν τη βασική απάντηση, όσον αφορά την ανάπτυξη της χώρας μας – αφού πρόκειται για ένα μοντέλο φτηνών αφίξεων που εξυπηρετεί κυρίως τους ξένους εκμεταλλευτές των σχετικών υποδομών μας.

Δηλαδή, τα γερμανικά αεροδρόμια της Fraport που ξεπουλήσαμε με τη χρηματοδότηση των δικών μας τραπεζών, τις εταιρείες τύπου TUI που απομυζούν τα ξενοδοχεία μας κοκ. – ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μόνο εκεί δεν μιλάει κανείς για ρύπους, ειδικά όσον αφορά τα αεροπλάνα, ούτε για πράσινη ανάπτυξη. Δεν είναι εμφανής λοιπόν η περιβαλλοντική υποκρισία;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι επενδύσεις στον πρωτογενή της τομέα, στη μεταποίηση και γενικότερα στη βιομηχανία, αν μην τι άλλο, τουλάχιστον για λόγους τροφικής επάρκειας και για τον τουρισμό – κάτι που όμως απαιτεί όραμα.

Όραμα που δυστυχώς δεν υπάρχει, υπενθυμίζοντας πως ο υπουργός ανάπτυξης, στην ερώτηση μας για τις αποζημιώσεις του Dieselgate, όπου ζητήσαμε να διεκδικηθεί τουλάχιστον η παραγωγή αυτοκινήτων ως αντάλλαγμα στην Ελλάδα, απάντησε πως είναι μικρή η χώρα μας – όταν είναι η μοναδική σχεδόν στην ΕΕ χωρίς αυτοκινητοβιομηχανία, ενώ αποτελεί έναν βασικό πυλώνα ανάπτυξης μίας οικονομίας, όπως για παράδειγμα της Πορτογαλίας.

Τελικά, παρά το ότι ανέφερε κάτι περί διεκδίκησης εργοστασίου της VW, καταλήξαμε στη διαφήμιση της εταιρίας στην Αστυπάλαια – καθώς επίσης στο πυροτέχνημα των ΑλβανοΣκοπιανών της eGo από τη Γερμανία, όπου δεν απαντήθηκε πού ευρίσκεται η κατασκευή του εργοστασίου που υποσχέθηκαν.

Συνεχίζοντας στις στρατηγικές επενδύσεις, θα μπορούσαν και θα έπρεπε να καθοριστούν από την κυβέρνηση – όπου δυστυχώς γίνεται μία μόνο αόριστη αναφορά στο άρθρο 2.

Δεν είδαμε δε καμία αναφορά στην αμυντική μας βιομηχανία, τουλάχιστον για αναπτυξιακούς σκοπούς – επίσης για εμπορικές εφαρμογές, όπως το drone του ΑΠΘ.

Θα έπρεπε βέβαια να επιλυθούν προηγουμένως άλλα προβλήματα –  όπως το τι θα παράγει η βιομηχανία, με τι κόστος ενέργειας, τι θα εξάγουμε εκμεταλλευόμενοι τα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα όπως το νικέλιο της ΛΑΡΚΟ, μοναδικό στην ΕΕ μαζί με την Φινλανδία, τι θα συμφέρει να εισάγουμε αντί να παράγουμε κοκ.

Κάτι τέτοιο απαιτεί φυσικά δουλειά και σχεδιασμό, αντί να περιμένουμε τους επενδυτές προσφέροντας τους γη και ύδωρ – όπως στην περίπτωση του ομίλου Λάτση που έδωσε την προκαταβολή των 300 εκ. € μόλις των Ιούλιο, έχοντας ήδη πουλήσει διαμερίσματα για πάνω από 800 εκ. €, στερώντας επί πλέον τραπεζικά κεφάλαια 1,16 δις € από την οικονομία μας και τις ΜμΕ. Ή της Eldorado Gold, της μονοπρόσωπης «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» δηλαδή, με τις πολλές offshore στην Ολλανδία και όλων των άλλων. 

Περαιτέρω, στα κύρια σημεία του νομοσχεδίου τα εξής:

Στο πρώτο μέρος και στα άρθρα 1-30, ορίζεται για μία ακόμη φορά τι σημαίνουν στρατηγικές επενδύσεις.

Οι επενδύσεις αυτές διαχωρίζονται σε στρατηγικές επενδύσεις 1 και 2, ανάλογα με το μέγεθος, από 20 εκ. € και έως άνω των 75 εκ. €, με 40, 50 και 75 τουλάχιστον νέες ετήσιες μονάδες εργασίας ή ΕΜΕ – χωρίς όμως να αναφέρεται ο μισθός, ο οποίος θα έπρεπε να είναι καθοριστικός για την ποιότητα των θέσεων εργασίας. Στις δε μεγάλες επενδύσεις άνω των 75 εκ. €, δεν αναφέρονται καθόλου θέσεις εργασίας.

Στις στρατηγικές 2 άνω των 20 εκ. €, περιλαμβάνονται τομείς που σε κάποιο βαθμό έχουν σχέση με τις νέες τεχνολογίες και με τις κατευθύνσεις της μελέτης Πισσαρίδη – όπως η αγροδιατροφή, η έρευνα και η καινοτομία, η βιοτεχνολογία κλπ.

Επίσης αυτές που έχουν σκοπό τον ψηφιακό μετασχηματισμό της επιχείρησης ή την παροχή υπηρεσιών υπολογιστικού νέφους – δηλαδή, αυτές που έχουν σχέση με το πρόγραμμα ψηφιοποίησης της ΕΕ digital EU.

Ακολουθούν οι εμβληματικές επενδύσεις εξαιρετικής σημασίας που αφορούν την πράσινη οικονομία, την καινοτομία, την τεχνολογία, καθώς επίσης την οικονομία χαμηλού ενεργειακού και περιβαλλοντικού αποτυπώματος ηλεκτροπαραγωγής από Α.Π.Ε., το σύστημα παραγωγής πράσινου υδρογόνου, συστήματα αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. και εγκατάσταση θαλάσσιων αιολικών ή πλωτών φωτοβολταϊκών πάρκων – δηλαδή στην ουσία αφορούν την πράσινη ατζέντα της ΕΕ και, μαζί με τις προηγούμενες, το Ταμείο Ανάκαμψης. 

Όπως διευκρινίζεται όμως, από τις στρατηγικές επενδύσεις σε μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εξαιρούνται οι λιγνιτικές – παρά το ότι θα μπορούσαν να έχουν χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, με την τεχνολογία διακράτησης CO2 και άλλες που χρησιμοποιεί η Γερμανία.

Εδώ φαίνεται καθαρά πως θα ακολουθήσει η ενεργειακή μας εξάρτηση που είναι ήδη στο 78%, με βάση το ΕΣΕΚ της κυβέρνησης – αφού προωθούνται εισαγόμενος εξοπλισμός ΑΠΕ, θαλάσσια αιολικά/φωτοβολταϊκά χωρίς να αναφέρεται πού, υδρογόνο και αποθήκευση ενέργειας.

Επόμενες είναι οι στρατηγικές επενδύσεις ταχείας αδειοδότησης που ενισχύουν σημαντικά την ελληνική οικονομία και την ανταγωνιστικότητά της σε διεθνές επίπεδο, δημιουργούν τουλάχιστον 30 νέες Ε.Μ.Ε. και ο συνολικός προϋπολογισμός τους είναι 20 εκ. € – ή 10 εκ. €, εάν είναι προσθήκη σε υπάρχουσα στρατηγική επένδυση.

Τέλος, έχουμε τις αυτοδίκαια εντασσόμενες Στρατηγικές Επενδύσεις» – οι οποίες αφορούν έργα ΣΔΙΤ ή Ευρωπαϊκά ενεργειακά έργα του άρθρου 8 του Ν. 4271/2014 ή επιχειρηματικά πάρκα.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα, παρέχονται διάφορες απαράδεκτες διευκολύνσεις και παρεκκλίσεις από τους ισχύοντες όρους και από τους περιορισμούς δόμησης.

Για παράδειγμα, στο άρθρο 3, θα εγκρίνονται κατά παρέκκλιση περιβαλλοντικοί όροι – οπότε, αφενός μεν παρακάμπτεται η νομοθεσία, αφετέρου δημιουργούνται περιθώρια εξυπηρετήσεων.

Εκτός αυτού, τεκμηριώνεται η περιβαλλοντική υποκρισία της κυβέρνησης που εξαντλείται στους λιγνίτες, κατ’ εντολή των Γερμανών – αφού θα δίνονται άδειες σε περιοχές Natura, όπως φαίνεται από την παράγραφο 1.α κλπ.

Στο άρθρο 4, εισάγονται απαράδεκτα παρεκκλίσεις από την πολεοδομική νομοθεσία, όσον αφορά τους συντελεστές δόμησης, κάλυψης κοκ. – ενώ στην παρ. 2 αναφέρεται ότι, εάν οι παρεκκλίσεις εμπίπτουν στα όρια αρχαιολογικού χώρου ή πλησίον μνημείου, απαιτείται έγκριση από τον Υπουργό Πολιτισμού.

Δηλαδή, με απόφαση του Υπουργού θα μπορεί να εγκρίνεται μία επένδυση δίπλα σε μνημείο – όπως βλέπουμε ότι συμβαίνει με την κυρία Μενδώνη, στο παράδειγμα της Ακρόπολης. Αν είναι δυνατόν!

Στο άρθρο 5 δε, προβλέπεται για την επένδυση το δικαίωμα χρήσης αιγιαλού, παραλίας, συνεχόμενου ή παρακείμενου θαλάσσιου χώρου ή του πυθμένα. Στην ουσία δηλαδή η παραχώρηση του αιγιαλού – κάτι που ενδεχομένως είναι αντισυνταγματικό.

Οι ερωτήσεις μας εδώ που δεν απαντήθηκαν ήταν οι εξής:

Θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση; Θα είναι εκμίσθωση; Δηλαδή, θα μπορεί να εκμισθωθεί για παράδειγμα η παραλία του ναυαγίου στη Ζάκυνθο; Εάν ναι, ποιος θα αποφασίζει για τους όρους και για το ενοίκιο; Οι υπουργοί; Γιατί να εκμισθωθεί και ο πυθμένας;

Σχετικά με το άρθρο 17, προτείναμε να κατατίθεται επί πλέον το αναλυτικό χρονοδιάγραμμα της επένδυσης και μία εγγυητική επιστολή, αφού έχει προηγηθεί έλεγχος της πιστοληπτικής ικανότητας – για να μη συμβαίνει ότι συνέβη με τη Mohegan που είχε οικονομικά προβλήματα και εξαφανίσθηκε.

Όσον αφορά το άρθρο 18 και την παρ. 4, διαπιστώσαμε πως παρακάμπτεται εντελώς ο κρατικός μηχανισμός – ερωτώντας εάν νομίζει η κυβέρνηση πως οι ιδιώτες ελεγκτές αποτελούν εγγύηση, ειδικά όταν δεν τους επιβλέπει κανείς και δεν επιβάλλονται κυρώσεις.

Φαίνεται πως δεν έμαθε τίποτα από την ΕΕΣΥΠ, το Υπερταμείο δηλαδή που δεν έχουν αποτιμηθεί τα πάγια του, παρά το ότι ελέγχεται από μία μεγάλη εταιρία ορκωτών. Ούτε από την πρώτη προσπάθεια πώλησης του Ελ. Βενιζέλος που υπήρχε ορκωτός, ενώ η τιμή διπλασιάστηκε από την DG Comp – ούτε από το σκάνδαλο της Folli Follie.

Τέλος, υπάρχουν επί πλέον ειδικές ταχείες αδειοδοτήσεις, για τα βοηθητικά, συνοδευτικά έργα των συγκεκριμένων επενδύσεων κλπ.

Συνεχίζοντας στο δεύτερο μέρος και στα άρθρα 32 έως 44, υπάρχουν ορισμένες τροποποιήσεις του δήθεν αναπτυξιακού Ν 4399/2016, για την ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων στην Ελλάδα – οι οποίες όμως δεν βελτιώνουν σημαντικά το ρυθμιστικό πλαίσιο του.

Τα άρθρα δε 45-48, αναφέρονται στην εγκατάσταση αλλοδαπών εμποροβιομηχανικών εταιριών και τροποποιείται το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο – ενώ αφορούν τη διαδικασία υπαγωγής και τις υποχρεώσεις στο άρθρο 45, τη φορολόγηση του περιθωρίου κέρδους που έχει σίγουρα ενδιαφέρον για λόγους transfer pricing μέσω των φορολογικών παραδείσων που υπάρχουν και εντός της ΕΕ στο άρθρο 46 κλπ.

Κλείνοντας, το τρίτο μέρος και τα άρθρα 51 έως 68 είναι το πιο ενδιαφέρον – αφού εισάγεται το πλαίσιο ίδρυσης και λειτουργίας για τις εταιρίες τεχνοβλαστούς των ΑΕΙ, τις SpinOffs.

Η ανάπτυξη των τεχνοβλαστών, των εταιριών δηλαδή από ερευνητές και προσωπικό των ΑΕΙ, αποτελεί ένα θετικό βήμα, το μοναδικό του σχεδίου νόμου – το οποίο, εκτός των άλλων, λύνει το θέμα του ασυμβίβαστου των καθηγητών των ΑΕΙ, όσον αφορά τη συμμετοχή τους σε εταιρίες.

Υπάρχουν δε πολλά περιθώρια ανάπτυξης του – αφού το προσωπικό των ελληνικών ΑΕΙ είναι αξιόλογο και τα Πανεπιστήμια μας κατέχουν σημαντικές θέσεις παγκοσμίως.

Βέβαια, οι διατάξεις για τους τεχνοβλαστούς δεν φτάνουν από μόνες τους για να επιτευχθεί η ανάπτυξη – ενώ δεν συμφωνούμε με τις υπόλοιπες ρυθμίσεις, πόσο μάλλον όταν παρακάμπτονται όλοι οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί με συνοπτικές διαδικασίες και με ελέγχους από τρίτους, χωρίς να υπάρχει κανένας στρατηγικός σχεδιασμός και παρέχονται απαράδεκτες υπερεξουσίες σε υπουργούς. 


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!