Η παγίδα της βελτιστοποίησης – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η παγίδα της βελτιστοποίησης

.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν βελτιστοποιηθεί τα πάντα στις προηγμένες δυτικές οικονομίες – για να μπορούν να αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα τους και να κλιμακώνουν συνεχώς τα κέρδη τους. Με τον τρόπο αυτό όμως έχουν γίνει εξαιρετικά εύθραυστα – οπότε ευάλωτα σε χαοτικές συνθήκες, με κίνδυνο να καταρρεύσουν ολοκληρωτικά. Επομένως, το σύστημα είναι βελτιστοποιημένο για να αποτύχει, εάν αλλάξουν οι συνθήκες και χαθεί η υφιστάμενη σταθερότητα.

.

Άποψη

Είναι ξεκάθαρο πως η ανάλυση του βαθμού της βελτιστοποίησης ενός συστήματος, παρέχει τις καλύτερες δυνατές απαντήσεις ως προς το πόσο εύθραυστο είναι – οπότε επικίνδυνο να καταρρεύσει. Ειδικότερα, όταν βελτιστοποιούμε ένα σύστημα, ο στόχος μας είναι το μεγαλύτερο δυνατό όφελος – η μεγιστοποίηση του κέρδους του, της αποδοτικότητας του, της παραγωγικότητας του κοκ., με την ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση του κόστους του. Ως εκ τούτου, για να μεγιστοποιήσουμε το στόχο μας, όποιος και αν είναι αυτός, αφαιρούμε τα πλεονάσματα και τις ρεζέρβες – επειδή μπορεί μεν να συμβάλουν στην ανθεκτικότητα, δηλαδή στην ικανότητα επιβίωσης σε περιόδους διαταραχών, αλλά προσθέτουν κόστος που είναι αντίθετο με τη λογική της βελτιστοποίησης.

Η βελτιστοποίηση τώρα προάγει τους στόχους μας, όταν οι συνθήκες είναι θετικές – όταν δηλαδή όλα λειτουργούν σύμφωνα με τα σχέδια μας. Εάν όμως αλλάξουν οι συνθήκες, τότε το σύστημα καταρρέει – ακριβώς επειδή δεν διαθέτει ρεζέρβες, λόγω του ότι επιλέξαμε τη βελτιστοποίηση του που αυξάνει ανάλογα την ευθραυστότητα του. Δηλαδή, η βελτιστοποίηση καταστρέφει την ικανότητα του συστήματος όχι μόνο να επιβιώνει από τις απρόβλεπτες διαταραχές, αλλά να αναδύεται μέσα από αυτές ισχυρότερο και πιο προσαρμόσιμο.

Περαιτέρω, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν βελτιστοποιηθεί τα πάντα στις προηγμένες δυτικές οικονομίες – για να μπορούν να αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα τους και να κλιμακώνουν συνεχώς τα κέρδη τους. Με τον τρόπο αυτό όμως έχουν γίνει εξαιρετικά εύθραυστα – οπότε ευάλωτα σε χαοτικές συνθήκες, με τον κίνδυνο να καταρρεύσουν ολοκληρωτικά. Επομένως, το σύστημα είναι βελτιστοποιημένο για να αποτύχει, εάν αλλάξουν οι συνθήκες και χαθεί η υφιστάμενη σταθερότητα.

Στα πλαίσια αυτά, όλες οι ελπίδες διατήρησης της σταθερότητας του εύθραυστου συστήματος για το 2021 επικεντρώνονται στα εξής:

(α) στο εμβόλιο που θα καταπολεμήσει την πανδημία και δεν θα χρειαστούν ξανά κλειδώματα, στηρίξεις επιχειρήσεων, νοικοκυριών κλπ.,

(β) στην ικανότητα των κεντρικών τραπεζών (νομισματική πολιτική) να διασώζουν την εξαιρετικά προβληματική οικονομία που δεν έχει «αναρρώσει» μετά την κρίση του 2008 (αντίθετα, η κατάσταση της έχει επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό), μέσω της δημιουργίας νέων χρημάτων, καθώς επίσης των κρατών με τη βοήθεια των ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς τους (δημοσιονομική πολιτική) και

(γ) στη συνεκτικότητα των κοινωνιών που όμως έχει χαθεί, λόγω των χρεών και της μη ισορροπημένης αναδιανομής των εισοδημάτων – όπου ο εκάστοτε «καπετάνιος» φωνάζει «είμαστε όλοι μαζί», όταν η πλειοψηφία είναι δεμένη στα κουπιά και μαστιγώνεται, για να διατηρηθεί ο δήθεν ρυθμός ανάπτυξης.

Όσον αφορά τώρα το πρώτο, το εμβόλιο, μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (ανάλυση), αλλά δεν έχει δοκιμασθεί σωστά, υπάρχει άγνοια σε σχέση με τυχόν παρενέργειες του (πηγή), ενώ δεν γνωρίζουμε καν εάν οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν τον ιό σε αυτούς που δεν έχουν εμβολιασθεί – οπότε, με δεδομένη την αδυναμία εμβολιασμού όλων μαζί των Πολιτών, ακόμη και αν υποθέσουμε πως συμφωνούσαν, τα αποτελέσματα του είναι απρόβλεπτα.

Ως εκ τούτου, τα ερωτήματα θα απαντηθούν μετά τη διεξαγωγή του μεγαλύτερου πειράματος όλων των εποχών – σημειώνοντας πως σχετικά με την αποδοχή του, όπως συμβαίνει με ένα προϊόν που διαφημίζεται για να πουλήσει, εάν οι «καταναλωτές» αναγκασθούν να «αγοράσουν» το εμβόλιο χωρίς να έχουν πεισθεί για τη λειτουργία του, τα αποτελέσματα δεν θα είναι καλά.

Σε σχέση με τη δημοσιονομική/νομισματική πολιτική, το μοίρασμα/εκτύπωση χρημάτων για να στηριχθούν χρεοκοπημένα νοικοκυριά, άνεργοι, εταιρίες ζόμπι κοκ., δεν είναι ότι καλύτερο – ενώ έχει δημιουργηθεί ήδη η εντύπωση πως υπάρχουν «λεφτόδεντρα», ότι τα χρέη είναι πολιτικό θέμα, πως είναι φερέγγυο ένα κράτος που οφείλει πάνω από το 210% του ΑΕΠ του κλπ.

Τέλος, εκτός από αυτά που αναφέραμε για την κοινωνική συνοχή, η προώθηση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών για να εξασφαλίζονται χαμηλοί μισθοί από τις όλο και μεγαλύτερες πολυεθνικές και με την πολιτική αρετή να έχει χαθεί από την ηθική διαφθορά της μεγιστοποίησης του ιδιωτικού κέρδους του 1% του πληθυσμού με οποιοδήποτε διαθέσιμο μέσον, αυτό που έχει απομείνει είναι ο εξαναγκασμός και η καταστολή. Συγκεντρώνοντας δε τον πλούτο στα χέρια των λίγων, η πολιτική εξουσία έχει επίσης καταλήξει στα ίδια χέρια – οπότε η κοινωνική συνοχή είναι κάτι περισσότερο από ψευδαίσθηση.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι πιθανότητες διατήρησης της σταθερότητας του εύθραυστου δυτικού συστήματος το 2021 είναι ελάχιστες – οπότε είναι ουτοπική η επιστροφή στην κανονικότητα (πηγή) και λογικά γίνονται σκέψεις για μία «Μεγάλη Επαναφορά», από τις ελίτ που γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει.

(Ακολουθείστε μας στο Twitter για να ενημερώνεστε αμέσως για τις αναλύσεις μας)


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!