Κοινοτισμός – The Analyst

Κοινοτισμός

963 total views, 9 views today

.

Η ανάπτυξη στη χώρα μας ποτέ δε θα έρθει με το να προσπαθούμε να μιμηθούμε και ν’ ακολουθήσουμε τη δυτική πορεία. Όπως και η Δύση θα ήταν τραγωδία εάν προσπαθούσε να αντιγράψει τον κοινοτισμό. Για εμάς το αποτέλεσμα της μίμησης της Δύσης θα ήταν η άκρατη εκμετάλλευση, η πολιτική ασυδοσία και η τελειωτική καταστροφή των ζωντανών στοιχείων του πολιτισμού μας. Έναν βιασμό της συνείδησής και ψυχοσύνθεσής μας. Οι όποιες αλλαγές αν είναι αναγκαίες πρέπει να γίνονται σταδιακά ως απάντηση στις συνθήκες και όχι σε επιταγές. Ίσως και ένα ανέκδοτο στην πράξη όταν δούμε πως εφαρμόζονται δυτικοί θεσμοί στην χώρα.  Ο κοινοτισμός είναι πάντα επίκαιρος και αποτελεί τη χρυσή εφεδρεία της κοινωνία μας για να λυτρωθεί απ’ τις καταστροφικές συνέπειες της υιοθέτησης των δυτικών αξιών.

Ο Κοινοτισμός, είναι ολοκληρωτική συνθετική αντίληψη της ζωής, περιέχει συνεπώς βάσεις οικονομικής ανασυγκρότησης και στοιχεία πολιτισμού, επαληθευμένα από την Ιστορία μας. Αντίθετα, το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν θεωρείται καν δημοκρατία για τον ελληνικό κοινοτισμό, γιατί (α) οι πολίτες είναι απλοί ιδιώτες, παθητικά όντα και δε συμμετέχουν θεσμικά στη διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων και (β) κυριαρχούν σε αυτό μεσολαβητικοί μηχανισμοί εξουσίας που ακυρώνουν την οποιαδήποτε, έστω και ισχνή, απόπειρα των πολιτών να ελέγξουν την πολιτική λειτουργία.

.

Άρθρο

Των Χρήστου Στεργίου και Παναγιώτη Χατζηπλή

Εισαγωγή-ορισμοί

Ο δημοκρατικός κοινοτισμός αποτελεί την κατά δήμο, κατά περιφέρεια και κατά κράτος καθολική λήψη αποφάσεων από τους πολίτες μέσα από θεσμούς που έχουν δημιουργηθεί από τους ίδιους τους πολίτες (κοινοτικές πολιτικοοικονομικές δομές και αρχές, δημοψηφίσματα και συνελεύσεις). Πρόκειται δηλαδή για την μόνη ιστορικά εκδοχή εφαρμοσμένης άμεσης δημοκρατίας. Προσλαμβάνει την αμεσοδημοκρατική οργάνωση σε κάθε μορφή πολιτειακής κοινότητας (χωριό, δήμος, περιφέρεια, κράτος, κοινότητα κρατικών οντοτήτων). Το επίθετο «δημοκρατικός» αποτελεί πλεονασμό βέβαια αφού η δημοκρατία είναι συστατικό στοιχείο του κοινοτισμού αλλά το προσθέτουμε εδώ για λόγους σημειολογικούς περισσότερο για να περιγράψουμε τον προσανατολισμό του σε σχέση με το σύγχρονο πολιτικό γίγνεσθαι, για τους μη ενήμερους, για αποφυγή παρεξηγήσεων.

Στη σύγχρονη εποχή μπορεί να λειτουργήσει παράλληλα με το κοινοβούλιο αφού βέβαια θεσπιστεί το δικαίωμα της αίρεσης οποίου εκλεγμένου στελέχους δεν ακολουθεί αυτά για τα οποία ψηφίστηκε. Αυτό βέβαια σε τοπικό επίπεδο κοινότητας θα επιλυόταν άμεσα.

Κοινοτισμός στην Ελληνική Ιστορία

Όσο πίσω και αν πάμε στην Ελληνική ιστορία θα βρούμε την εφαρμογή του που αποτέλεσε και τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίο θεσπίστηκε ο Ελληνικός πολιτισμός.

Η μυθολογία καταρχήν, μας δίδει μια εικόνα του πως αντιλαμβάνονταν τη συλλογική τους ταυτότητα οι Έλληνες.

Δεν γνωρίζουμε καμία περίοδο της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας, όπου να εγκαθιδρύεται μια απολυταρχική σατραπεία, εντός της οποίας νόμος να είναι μονάχα η επιθυμία του δεσπότη.

Είτε μιλάμε για τους αρχαίους βασιλιάδες, είτε για τα ολιγαρχικά ή τα δημοκρατικά πολιτεύματα της εποχής των πόλεων-κρατών, πάντα η εξουσία ασκούνταν κατά ένα μέρος της δια μέσου της κοινότητας.

Ο κοινοτισμός λειτούργησε και κάτω και από την Τουρκοκρατία με έντονη πολιτικοοικονομική δραστηριότητα σε επιμέρους περιοχές, για παράδειγμα στα Αμπελάκια, Χίο, Ύδρα, Σπέτσες, Μοσχόπολη, Γαλαξίδι, Σάμο όπως έχει μελετήσει και περιγράφει ο Καραμπελιάς και άλλοι (Μια Υπονομευμένη Άνοιξη, Στις Ρίζες Της Οικονομικής Εξάρτησης, Γιώργος Καραμπελιάς 2013). Την παράδοση αυτή και τη συνέχεια του Ελληνισμού που πολλοί αναθεωρητές ενδεχομένως αρνούνται για διαφόρους λόγους, θελήσαν να διαγράψουν και κάποιοι Δυτικοί μετά την επανάσταση του 1821 και την μερική απελευθέρωση. Εννοούμε μερική τόσο όσο αφορά το σύνολο των Ελληνικών κοινοτήτων, δηλ. μέσα κι έξω την επικράτεια του μικρού πρώτου νεότερου κράτους αλλά και τα περιθώρια που είχε αυτό να δράσει για λογαριασμό των υποκειμένων του όντας υπό την επιτροπεία ξένων δυνάμεων και ήδη υπέρμετρων χρεών.

Με την απαρχή αυτού του νεότερου Ελληνισμού μετά την μερική απελευθέρωση κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια επίπλαστη εθνική συνείδηση, κακέκτυπο Δυτικών πρακτικών, υποτελική ή υποδεέστερη της Δύσης η οποία διεκδικούσε την κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας στην βάση της κατοίκησης στον ίδιο χώρο και όχι απαραίτητα στην καταγωγή. Αναφερόμαστε δηλαδή στις θεωρίες του Φαλμεράειρ και άλλων. Αντίθετα την πνευματική τουλάχιστον κληρονομιά την διεκδικούσε ή ιδιοποιούνταν η Δύση. Η φιλοσοφία, η πολιτική οργάνωση της αρχαίας Ελλάδας μέσω του διαφωτισμού, αυτής που οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων νιώθανε έμφυτα και βίωναν αυθόρμητα μέσα στον ίδιο γεωγραφικό τόπο, στο φως και την άγονη πέτρα σε αντίθεση με τα εύφορα λιβάδια και τον κρύο Βορρά, και μετεξέλλισαν διαχρονικά μέσα στις κοινότητές τους.

Η ασυνέχεια υποστηρίχτηκε από αναθεωρητές διανοητές και με τη διάχυση από λοιπούς υποβολιμαίους και παρασυρόμενους. Κάποιοι υπηρετούσαν συγκεκριμένες γεωστρατηγικές ισορροπίες, προσωπικές προκαταλήψεις ή τελούσαν υπό επιμισθίες που δυστυχώς μερικές υποστηρίζονται και από Ελληνικά (κατ’ονομα τουλάχιστον) κεφάλαια όπως ο Ρανσιμαν. Ο κοινοτισμός των Ελλήνων λοιδορήθηκε ως ένδειξη ανομίας ή ανοργανωσιάς και πολεμήθηκε επειδή δεν ήταν συμβατός με την δεσποτική και ηγεμονική διοίκηση της Δύσης των έγγραφων διαδικασιών. Ένα από τα πρώτα διατάγματα του νέου κράτους εξάλλου ήταν και η απαγόρευση των δημοτικών συνελεύσεων, βλέπε το Νόμο περί Συστάσεως των Δήμων του 1833.

Ο Ιων Δραγούμης λέει πως του Έλληνα δεν πρέπει να ανακατεύεσαι στα κοινά του, να τον ελέγχεις στα θέματα της άμεσου ευθύνης του, δηλαδή αυτό που οι Αμερικανοί λένε micromanagement, γιατί είναι κάτι που ξέρει να το κάνει καλύτερα μόνος. Είναι κάτι που η Δύση με τις απολυταρχικές δομές της το περίφημο γράμμα του κεντρικά αποφασισμένου νόμου δεν μπορεί να καταλάβει και να ανεχτεί. Όπως δεν μπορεί να καταλάβει γιατί μπορεί κάποιοι να λύσουν μόνοι τις διαφορές τους αντί να πάνε στα δικαστήρια ή να κάνουν κάτι από φιλότιμο και όχι υποχρέωση ή να δώσουν τα χέρια αντί να υπογράψουν συμβόλαια….

Αυτά βέβαια έχουν να κάνουν και με την Αγγλοσαξωνική ατομοκεντρική θεώρηση εν αντιθέσει με την ΝοτιοΕυρωπαϊκή κολλεκτιβίστική ψυχοσύνθεση παραπέμποντας δηλαδή στον Βέμπερ κι άλλους χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω. Κι έτσι σήμερα, εκεί που στο παρελθόν τα χωριά μόνα τους θα μαζεύονταν για να συνδράμουν σε θεομηνίες, να φροντίσουν τους γέρους και ανήμπορους, να καθαρίσουν τους δρόμους, μέσα από την δυτικογενή μετάλλαξη περιμένουμε από το κράτος, τα επιδόματά του, τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας….

Η κεντρική διοίκηση του νεόκοπου Ελληνικού Κράτους προσπάθησε να θωρακιστεί, και να νομιμοποιηθεί προσεταιριζόμενη ή δημιουργώντας τάξεις και κοινωνικές ομάδες γύρω από αυτήν αναπτύσσοντας σιγά-σιγά το υδροκέφαλο κράτος των Αθηνών. Έτσι δημιουργήθηκε μια υπερμεγέθη τάξη δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς πάντα λόγο και αιτία, και μια κρατικοδίαιτη μεταπρατική επιχειρηματικότητα που αυτό ονομάστηκε και επικράτησε να λέγεται αστική τάξη, ίσως επειδή ζει στο άστυ, αλλά καμιά σχέση δεν έχει με την αυτόφωτη επιχειρηματικότητα της αστικής τάξης της Δύσης που διεκδίκησε δυναμικά τη θέση της από τους δεσπότες και την αριστοκρατία στην Αγγλία και Γαλλία.  Η κακέκτυπη αυτή «αστική»(δηλ. παρασιτική) τάξη της Ελλάδας, για την οποία έχει γράψει ο Παναγιώτης Κονδύλης και άλλοι, συνεχίζει να εξαρτάται μεταπρατικά από τις ξένες δυνάμεις, να εισάγει και να παρέχει υπηρεσίες, κάτι που ίσως είναι και το ζητούμενο σήμερα μέσα στην κοινή αγορά του διευθυντηρίου των Βρυξελλών, του ΟΗΕ και άλλων υπερεθνικών οντοτήτων. Είναι ένα οικονομικό μοντέλο που επαναλαμβάνεται σε αποικίες. Εξαγωγή πρώτων υλών και εισαγωγή ετοίμων προϊόντων. Αν και για να είμαστε ειλικρινείς σε πολλές αποικίες όπως της Νότιας Αμερικής η άρχουσα τάξη τους πρωτοστάτησε σε κινήσεις ανεξαρτησίας.  Παράλληλα αυτή η κεντρική συγκέντρωση αδυνάτιζε την ενδογενή ανάπτυξη στην περιφέρεια απορροφώντας πόρους και φόρους χωρίς να τους αναδιανέμει. Και εν τέλει αυτή η εισαγόμενη δυτικογενής κρατική οργάνωση πείτε το κοινοβουλευτισμό, βασιλεία ή οτιδήποτε άλλο κατάντησε σε ένα ανέκδοτο ως προς την εφαρμογή βορά σε νεποτισμό, παλαιοκοματισμό, ολιγαρχικά και τοπικά συμφέροντα, δουλείες σε προστάτιδες δυνάμεις και άλλα τινά.

Έπρεπε να έρθει ένα ρεύμα διανοητών τον 20ο αιώνα για να μελετήσει τον κοινοτισμό όπως ο Καραβίδας, ο Δραγούμης, ο Πανταζόπουλος, ο Μοσκωφ, ο Κοντογεώργης, ο Μελετόπουλος έως και ο Γιανναράς που μίλησε για την εκκλησία του δήμου και άλλοι. Απόψεις κοινοτιστικές εξάλλου απηχούσε και ο Ρήγας Φεραίος.  Τα εσνάφια (συντεχνίες), τα τσελιγκάτα, οι κομπανίες, οι συντροφονα και άλλες παραδοσιακές μορφές οικονομικής οργάνωσης που ίσως υποτιμήθηκαν αποτελούν εκ νέου πεδίο μελέτης για ερευνητές και όχι μόνο για λόγους λαογραφίας.

Στις μέρες μας ο κοινοτισμός συγκεντρώνει εκ νέου το ενδιαφέρον μέσα στην αποδόμηση των εθνικών κρατών. Η χρησιμότητα των εθνικών κρατών στην Ευρώπη και στις αποικίες εξυπηρετούσε την συσσώρευση κεφαλαίου μέσα σε μια περιχαρακωμένη και ελεγχόμενη οντότητα, που ενδεχομένως δεν ήταν και τόσο εθνικά ομογενής. Ειδικά στις αποικίες που η «χάραξή» τους εντελώς εξόφθαλμα εξυπηρετούσε λογικές ιδιοκτησίας και όχι της όποια εθνικής συνάφειας του πληθυσμού. Υπάρχουν πάμπολλα τέτοια παραδείγματα αυθαίρετων διαχωρισμών στην Αφρική, στην Μέση Ανατολή, στην Νότια Αμερική. Από την άλλη μια εθνική συνέχεια, κάποιες κοινές παραδόσεις, γλώσσα κι άλλα βοηθούσε στον έλεγχο ακόμα-ακόμα και στην σχετικά φτηνού κόστους υπεράσπιση των κρατικών οντοτήτων μέσω των εθνικών στρατών που απαρτίζονταν από εθελοντές εκπορευόμενους από ιδανικά, δηλαδή χωρίς χρηματικό κόστος σε αντίθεση με τους ακριβούς στρατούς μισθοφόρων των αρχόντων της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Φαίνεται όμως ότι πλέον εθνικό κράτος εξάντλησε την χρησιμότητά του για τους οικονομικά ισχυρούς. Πλέον φαντάζει αναχρονιστική ιδέα για το διεθνοποιημένο και μετακινούμενο κεφάλαιο. Επικαλύπτεται από υπερεθνικούς οργανισμούς στους οποίος δεν έχει ουσιαστικό βάρος λόγου οι οποίοι του αποσπούν αρμοδιότητες. Για τον ίδιο λόγο πιστεύουμε ότι είναι πια αναχρονιστικός και ο παραδοσιακός διαχωρισμός αριστερά – δεξιά. Γιατί τότε κάποιος θα πρέπει να οριστεί ποιος είναι ο λαός, ποια η μεσαία τάξη και ποια η άρχουσα τάξη παγκοσμίως αφού εκεί έχουν πλέον μεταφερθεί οι αντιπαλότητες και διαχωρισμοί και όχι σε εθνικό και ποιες οι επιδιώξεις τους. Δεν μπορούν να ταυτιστούν όπως οι διεθνιστές διακήρυτταν με το «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε». Τουλάχιστον όχι μέχρι να υπάρξει μια καθολική εξίσωση όλων παγκοσμίως.  Ο λαός σε μια χώρα έρχεται σε αντίθεση με τον λαό σε μια άλλη χαμηλότερου βιοτικού επιπέδου όταν μιλάμε για outsourcing, η ελιτ μιας σε σύγκρουση με μιας άλλης όταν μιλάμε για τον διαγκωνισμό για εμπορικές συμβάσεις, επιχορηγήσεις εγχωρίων βιομηχανιών, εισαγωγές, εξαγωγές και άλλα. Η ελίτ μιας χώρας μπορεί να λογιέται σαν προλετάριοι και υπάλληλοι μιας άλλης και οι προλετάριοι μιας να λειτουργούν ως μέση τάξη μέσω outsourcing των εργασιών τους σε προλετάριους άλλης χώρας.

Στην κορυφή όλων πλέον στέκεται προνομιούχο και μακριά από έλεγχο το διεθνοποιημένο εθνικά ή πολιτικά αγνωστικό κεφάλαιο, ας πούμε το 1% ή 0.01% του πλούτου παγκοσμίως και ειδικά το χρηματοδοτικό κεφάλαιο, που έχει μεγεθυνθεί υπέρμετρα σε σχέση με την πραγματική οικονομία μέσω των χρεών. Εισπράττει ανεξαρτήτως της προέλευσης και των συνθηκών της πραγματικής οικονομίας μέσω των χρηματικών ροών και των αποθεματικών νομισμάτων(reserve currency. Ελέγχει τις πολιτικές διεργασίες μέσω των υπερεθνικών πολιτικών δομών και των ΜΚΟ που μπορεί να χρηματοδοτεί και διαφυλάσσει τον πλούτο του μέσα από πολύπλοκες εταιρικές δομές και φορολογικούς παραδείσους. Πλέον μπορεί να αντιστρατεύεται και να αγνοεί και τις κατά τόπους χαμηλότερης βαθμίδας ελιτ, ας πούμε το ανώτερο 10% των χωρών που ίσως παράγει με τους κατά τόπους πόρους αλλά πλέον είναι βορά σε παγκόσμιες οικονομίες κλίμακας.

Βιώνουμε δηλαδή την διάσπαση των εθνικών κρατών. Πάντα μια αλλαγή είναι επώδυνη για κάποιους ή δημιουργεί αμηχανία. Όμως άλλο είναι το κράτος και άλλο το έθνος. Δεν σημαίνει ότι η καταστροφή του εθνικού κράτους πρέπει να σημάνει και την καταστροφή του γένους. Τα δυο είναι διαφορετικές έννοιες όχι αλληλοεξαρτώμενες όπως είχε επισημάνει και ο Ιων Δραγούμης.  Ίσως δε σε αυτή τη νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης ο Ελληνισμός μέσα από την ιστορικά διεθνή εξάπλωσή του και τον οικουμενισμό που τον διακρίνει αλλά και την έφεσή του στον κοινοτισμό να είναι καλύτερα προετοιμασμένος για να προσαρμοστεί (Το Τίμημα της Εθνοκρατικής Μετάλλαξης , Θ. Ι. Ζιάκας). Βλέπετε εξ ορισμού ο κοινοτισμός μπορεί να λειτουργήσει εκτός του ασφυκτικού πλαισίου του κεντρικού εθνικού ή άλλου κράτους. Των Ελλήνων οι Κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία που τραγουδά ο Σαββόπουλος χρόνια πριν.

Σε αυτή την μετάλλαξη των παγκοσμίων δεδομένων και συσχετισμών αναδεικνύονται νέες ορολογίες: ταυτοτισμός, δικαιωματισμός, λαϊκισμός, φιλελευθερισμός, νατιβισμός, κοινωνία των πολιτών κ.α. Η διαμόρφωση του περιεχομένου τους είναι σε εξέλιξη ακόμα.  Δεν έχει αντιληφθεί και πολλά από αυτά ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρους που έχει μείνει σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα να μηρυκάζει κενές περιεχομένου ιδέες, όπως το δίπολο που στηρίχτηκε η συστημική διακυβέρνηση της Ελλάδας μεταπολεμικά, το αριστερά-δεξιά, που έχει και στην πράξη πλέον αποδομηθεί. Αν όχι μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου και την επέλαση των «αγορών», στην χώρα μας εξόφθαλμα και απροκάλυπτα μέσα απ΄τα μνημόνια που καθορίζουν έξωθεν μια συγκεκριμένη πολιτική ανεξαρτήτως ποιας απόχρωσης «πρόθυμοι» ή «ρεαλιστές» κυβερνούν. Αυτό πλέον θεωρείται ως ένδειξη ένταξης ή υποτέλειας στη Δύση. Ίσως και να ήταν πιο έντιμο αν τα κόμματα λοιπόν διακρίνονταν όπως μετά την απελευθέρωση σε Αγγλικό, Ρωσικό, Γαλλικό, Αμερικάνικο, Κινέζικο κλπ.

Μέσα σε αυτή την μετάλλαξη οι νέες πολιτικές ορολογίες γίνονται αντικείμενο διεκδίκησης από διάφορες παραδοσιακές ιδεολογίες και συμφέροντα που προσπαθούν να υπερασπιστούν τον ρόλο τους στην κοινωνία και να εγκολπώσουν πολιτικό χώρο. Έτσι και ο κοινοτισμός αναστενάζει. Μπορεί να του προσάψουν διάφορα επίθετα: δεξιό, αριστερό, συντηρητικό, κολλεκτιβίστικο, οπισθοδρομικό, φιλελεύθερο (με την αντιδημοκρατική τεχνοκρατική αντίληψη της παγκοσμιοποίησης), φιλελεύθερο με την αντίληψη του Thoreau, εθνικιστικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό (για να αναφερθούμε στον πλεονασμό μας εδώ) ακόμα και αναρχικό παραπέμποντας σε κολλεκτίβες, κοινόβια και συλλογικότητες. Εξαρτάται αυτή η απόχρωση από τον εκάστοτε ομιλητή και τον διεκδικούμενο ή υπερασπιζόμενο πολιτικό χώρο.

Από την άλλη, για να είμαστε σφαιρικοί ως προς την περιγραφή, η αρνητική κριτική στον κοινοτισμό είναι ότι καταπιέζει το άτομο. Το θέμα όμως εδώ είναι τι εννοούμε καταπίεση. Σίγουρα ο χαρακτήρας της κοινότητας είναι δεδομένος. Αυτή είναι η ιδέα εξάλλου. Αν αλλάξει αυτό θα γίνει μέσα από συλλογικές και σταδιακές προσπάθειες. Βέβαια είναι πιθανό κάποια μέλη της κοινότητας αυτό να το νιώθουν ως περιοριστικό ή ασύμβατο με την προσωπικότητά τους. Οπότε μπορούν και να αποχωρούν. Συμβαίνει αυτό στις επαρχιακές κοινότητες, αν και σε κάποιο βαθμό σήμερα συμβαίνει και λόγω καλλιέργειας φρούδων προσδοκιών. Μπορεί να είναι περιοδική η αντίφραση στα χρόνια της νεότητας. Για παράδειγμα οι κοινότητες των Αμις στην Αμερική αφήνουν τα νεαρά μέλη, όταν ενηλικιωθούν, να ζήσουν για ένα χρόνο μακριά από την κοινότητα ώστε να αποφασίσουν αν θέλουν να συνεχίσουν με την κοινότητα ή εκτός. Ίσως κάτι ανάλογο είναι σήμερα οι σπουδές σε άλλη πόλη και η δουλειά στο εξωτερικό. Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ σημειώνοντας ότι θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την δυναμικότητα των προσωπικών απόψεων και να μην λαμβάνεται ως δεδομένο ότι κάτι που πιστεύουν σήμερα οι νέοι θα ισχύει και αύριο. Ως παράδειγμα και μόνο στην Ελλάδα μπορεί να δει κανείς πόσα στελέχη της λεγόμενης δεξιάς ή κεντροδεξιάς ή του φιλελεύθερου χώρου ξεκίνησαν από το ΚΚΕ και τον Ρήγα Φεραίο… (και αφήστε τις ιδεολογικές ακροβασίες για να το δικαιολογήσετε…)

Από την άλλη αν εννοούμε καταπίεση την συμμόρφωση με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, των προεστών και των κανονισμών, κάτι τέτοιο δεν κάνει και το κράτος ή ο νόμος; Σίγουρα ο κοινοτισμός ελέγχει και αποβάλλει φαινόμενα εξυπνακιδισμού, όπως γράφει ο Καραβίδας, αν αυτό είναι το ζητούμενο όσων μιλάνε για καταπίεση. Αυτά δεν περνάνε. Όσο αφορά την διαφορετικότητα, την εντάσσει κάτω από τους κανόνες του. Διαφορετικότητα υπήρχε και στις μικτές κοινότητες Ελλήνων, Οθωμανών, Εβραίων και Σλάβων επί Τουρκοκρατίας. Κάπου έβρισκαν μια ισορροπία. Αυτό όμως είναι κάτι άλλο από απόψεις φιλελεύθερες εμφανισιακά όπου κάποιοι πιστεύουν ότι είναι υπεράνω του συνόλου και ενδεχομένως μέσω της έξωθεν επιβαλλόμενης διαφορετικότητας προσπαθούν να παρεισφρήσουν στις κοινοτικές διεργασίες. Ίσως όχι τυχαία έρευνες έχουν αποδείξει ότι όσοι αυτοπροσδιορίζονται σαν φιλελεύθεροι ή κεντρώοι κάτι που είναι η φιλοσοφία που προωθείται από τα ΜΜΕ μαζί με τον δικαιωματισμό έχουν στην πραγματικότητα αντιδημοκρατικές απόψεις (βλέπε μελέτη των NYTimes και έρευνες κοινής γνώμης διεθνώς World Values Survey και European Values Survey). Μετά από μια περίοδο αθωότητας όπου σκοτεινά κίνητρα εκμεταλλεύονταν την αφέλεια και καλοσύνη της πλειοψηφίας, έχει ξεκινήσει για τα καλά η συζήτηση για το αν η εργαλειοποίηση των δικαιωμάτων γίνεται τελικά για να ελέγξει τις κοινότητες διχάζοντάς τις, ώστε να παρεμβληθούν έξωθεν δυνάμεις ελέγχουν και να εντατικοποιηθεί η καταστολή.

Ο κοινοτισμός ως μορφή διακυβέρνησης σήμερα

Στην παρούσα ιστορική στιγμή, οι λαοί και τα έθνη διαλύονται κάτω από τη δικτατορία των τραπεζών, των αφανών χρηματοπιστωτικών ομίλων και των διεθνών διευθυντηρίων, που παν να μετατρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη σε μια αποικία σκλάβων. Όποιος παραξενεύεται για της χρήση του όρου σκλάβος ας σκεφτεί ότι πολλοί εργαζόμενοι σήμερα είναι κάτω από το επίπεδο της φτώχιας, ακόμα και στην Δύση, πόσο μάλλον του ότι συχνά δεν έχουν στην πράξη επιλογή επί των συνθηκών εργασίας, τους ασχέτως από το τι καθορίζουν οι νόμοι. Είναι κάτι που το αντιλαμβανόμαστε περισσότερο στην Ελλάδα κανείς καθώς και σε άλλες χώρες με έλλειμμα αμειβόμενης εργασίας)

Η άμεση δημοκρατία των κοινοτήτων είναι ο εχθρός αυτών των διευθυντηρίων.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα, που δεν αντιπροσωπεύει τη λαϊκή βούληση, επιβάλλοντας στο πλήθος τους εκλεκτούς των ΜΜΕ και των μεγαλοεργολάβων του χρήματος, έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα η πιο αποτελεσματική μέθοδος, για να ελέγχονται οι συνειδήσεις του πλήθους. Ίσως και η φθηνότερη. Είναι η κομματοκρατία των ολιγαρχών με την ελεγχόμενη πρόσβαση στα κόμματα που καθορίζεται ή εγκρίνεται από συμφέροντα, διασυνδέσεις, κληρονομικότητα κ.α. (εξ ου και ο όρος ολιγαρχικός κοινοβουλευτισμός) (Βλ. και Ολιγαρχία των Συμμοριών, Κοντογιώργης)

Η ανάπτυξη στη χώρα μας ποτέ δε θα έρθει με το να προσπαθούμε να μιμηθούμε και ν’ ακολουθήσουμε τη δυτική πορεία (ή οποιαδήποτε άλλη εξωγενή πρακτική, μπορεί πχ στο άμεσο μέλλον να προβληθεί η…. κινεζική αν αυτοί αποτελούν τους κυρίους εταίρους ή δανειστές…). Όπως και η Δύση θα ήταν τραγωδία εάν προσπαθούσε να αντιγράψει τον κοινοτισμό. Για εμάς το αποτέλεσμα της μίμησης της Δύσης θα ήταν η άκρατη εκμετάλλευση, η πολιτική ασυδοσία και η τελειωτική καταστροφή των ζωντανών στοιχείων του πολιτισμού μας. Έναν βιασμό της συνείδησής και ψυχοσύνθεσής μας. Οι όποιες αλλαγές αν είναι αναγκαίες πρέπει να γίνονται σταδιακά ως απάντηση στις συνθήκες και όχι σε επιταγές. Ίσως και ένα ανέκδοτο στην πράξη όταν δούμε πως εφαρμόζονται δυτικοί θεσμοί στην χώρα.  Ο κοινοτισμός είναι πάντα επίκαιρος και αποτελεί τη χρυσή εφεδρεία της κοινωνία μας για να λυτρωθεί απ’ τις καταστροφικές συνέπειες της υιοθέτησης των δυτικών αξιών.

Ο Κοινοτισμός, είναι ολοκληρωτική συνθετική αντίληψη της ζωής, περιέχει συνεπώς βάσεις οικονομικής ανασυγκρότησης και στοιχεία πολιτισμού, επαληθευμένα από την Ιστορία μας. Αντίθετα, το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν θεωρείται καν δημοκρατία για τον ελληνικό κοινοτισμό, γιατί πρώτον, οι πολίτες είναι απλοί ιδιώτες, παθητικά όντα, και δε συμμετέχουν θεσμικά στη διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων, και δεύτερον, κυριαρχούν σε αυτό μεσολαβητικοί μηχανισμοί εξουσίας που ακυρώνουν την οποιαδήποτε, έστω και ισχνή, απόπειρα των πολιτών να ελέγξουν την πολιτική λειτουργία.

Σημασία του Κοινοτισμού για τον Έλληνα σήμερα

Χωρίς να κλονίζουμε την ατομική ιδιοκτησία και το όραμα της ανθρώπινης προσωπικότητας – στόχος είναι να βάλουμε τις τεράστιες δυνάμεις της χώρας μέσα στην ιεραρχημένη κοινοτική ομάδα, η οποία εξευμενίζει και εξυψώνει την προσωπικότητα του ατόμου και γονιμοποιεί κοινωνικώς την ιδιοκτησία. Μπορούμε να οργανώσουμε το χωρικό και μικροαστικό κεφάλαιο επάνω στην προσωπική ομαδική εκμετάλλευση των στοιχείων του τοπικού μας πλούτου, τα οποία ακριβώς προσφέρονται στους κοινοτικούς θεσμούς. Είναι κάτι που η Δύση προσπαθεί να εισάγει ως βαρύγδουπες δήθεν νεωτερικούς όρους σαν την κυκλική οικονομία και τον εθελοντισμό κάτι που ήδη εφαρμοζόταν στις Ελληνικές κοινότητες πριν πολλά χρόνια.

Ο σύγχρονος δημοκρατικός κοινοτισμός που προωθεί την κοινοτική οικονομία (κοινοτικοποίηση κοινωφελών μέσων παραγωγής και δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών) αντιτίθεται στο αντιπροσωπευτικό νεωτερικό σύστημα διακυβέρνησης, επειδή ακριβώς δεν είναι δημοκρατικό. Και για αυτό ενδεχομένως τα σοφά αντανακλαστικά του λαού μας τον ωθούν να δυσπιστεί και να απέχει από την διακυβέρνηση. Είναι παραδεκτό από πολλούς ότι υπάρχει τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία, ένα χάσμα μεταξύ κυβερνώντας πολιτικοοικονομικής κάστας στην Ελλάδα που ελέγχει την κεντρική διοίκηση και την (κρατικοδίαιτη) οικονομία και του υπόλοιπου λαού που βλέπει το κράτος ανταγωνιστικά. Κάποιοι το αποδίδουν αυτό στην εμπειρία της Τουρκοκρατίας. Σε αυτή την περίπτωση όμως το ζητούμενο είναι τι ακριβώς από την Τουρκοκρατία: στους οθωμανούς επικυρίαρχους ή τους «ομόαιμους» κοτζαμπάσηδες διαμεσολαβητές τους;

Μέσα στην πολιτική κοινότητα που προωθεί ο ελληνικός κοινοτισμός, ως πολιτειακό πρόταγμα μιας δημοκρατικής πολιτείας, διασώζεται το άτομο ως συλλογικό άτομο (ως κοινωνικοποιημένη υπεύθυνη οντολογική μονάδα) και κάθε κοινωνική του προοπτική.

Το άτομο, δηλαδή, γίνεται ενεργός πολίτης που συμμετέχει στα κοινά και στη διαμόρφωση της πολιτικής.

Λέει ο Γιαναρας: «Στο «Βυζάντιο που η μονάδα λειτουργίας αυτής της συγκεντρωτικής αυτοκρατορίας ήταν η κοινότητα, όχι το άτομο, υποκείμενο φορολογικής υποχρέωσης ήταν η κοινότητα, που σημαίνει ότι κάθε ανάγκη κοινωνείτο. Δεν ήταν όπως σήμερα το απρόσωπο άτομο που χαρακτηρίζεται από έναν αριθμό δελτίου ταυτότητας και έναν αριθμό φορολογικού μητρώου» (Πηγή: Να ξαναβρούμε τον τρόπο της ελληνικότητας, Δημοσθένης Γκαβέας, Huffington Post, 24/3/16).

Σήμερα ο κοινοτισμός αποτελεί την μόνη πολιτική πρόταση για να έχει μέλλον η Ελλάδα. Είναι παράδοση αλλά και πυξίδα για το μέλλον.

Χρειάζεται να επαναοριοθετησουμε τις αξίες μας.

Αλλιώς αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο του αφανισμού, ένας-ένας…

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!