Αθήνα – The Analyst

Αθήνα

87 total views, 1 views today

.

Η κατάρρευση της παραγωγής μας οδήγησε σε εξάρτηση από τους ξένους. Η εξάρτηση οδήγησε στην υποταγή σε αυτούς. Η υποταγή σε αυτούς θα οδηγήσει σταδιακά στην υποδούλωση, ενώ η υποδούλωση στον αφανισμό.

 .

Άρθρο

– του Γεωργίου Μιχαήλ[1]

Εάν η Ρώμη, η Βιέννη, το Άμστερνταμ, το Λονδίνο και το Παρίσι ξύπνησαν, κάποιοι πιστεύουν πως ακόμα η Αθήνα κοιμάται, μιας και είναι βαθιά τραυματισμένη και ζαλισμένη από την δεκαετή οικονομική κρίση. Όμως η κρίση σαν μια μεγάλη εικόνα δεν αποτελεί παρά την συγχώνευση της ταυτόχρονης: (α) κοινωνικής, (β) ηθικής και (γ) οικονομικής πτώσης ενός Έθνους.

Μια συγχώνευση που ωστόσο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή. Γιατί ο κάθε άνθρωπος βιώνει μόνο την προσωπική του κατάσταση, που τόσο βάναυσα έχει χτυπηθεί από την κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας. Το κοινωνικό σύνολο ωστόσο πλήττεται και από τις τρεις αυτές πλευρές. Ωστόσο, δια μέσου της οικονομικής κρίσης έχει αρχίσει να διαφαίνεται, σιγά σιγά, στον κάθε έναν από εμάς η βαθύτερη αιτία όλων των προβλημάτων.

Η αιτία αυτή δεν είναι άλλη από την αλλοίωση της σκέψης και του χαρακτήρα μας. Μια αλλοίωση που έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση πως για τα προβλήματα μας ευθύνεται αποκλειστικά το διεθνές περιβάλλον. Αδυνατώντας να κατανοήσουμε πως η ρίζα του κακού φωλιάζει μέσα στον ίδιο τον λαό μας. Γιατί δεν είναι αρκετό να υποστηρίζουμε πως τα οικονομικά περιβλήματα της Ελλάδας οφείλονται μόνο στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αν αυτό ήταν αλήθεια τότε και όλα τα άλλα κράτη – μέλη θα μπορούσαν να προσάγουν το ίδιο επιχείρημα – και να ζητήσουν την έξοδο τους από την Ένωση. Αντίθετα στην Αγγλία προτάσσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα. Στην Ολλανδία και την Αυστρία το ίδιο. Στην Ιταλία και στη Γαλλία προτάσσουν τόσο το οικονομικό και φορολογικό καθεστώς της Ένωσης, όσο και το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Καμιά χώρα δεν διαμαρτύρεται αποκλειστικά για την οικονομική της κατάσταση, όταν την ίδια στιγμή στην Ελλάδα φωνάζουμε πως δεν αντέχουμε άλλη οικονομική καταπίεση. Προτείνοντος ταυτόχρονα την παλάμη μας σε αυτούς που με το άλλο χέρι είμαστε έτοιμοι να χτυπήσουμε. Αυτό γίνεται γιατί η κοντόφθαλμη πολιτική των κυβερνήσεων μας δεν έσκυψε ποτέ πάνω από τα πραγματικά μας προβλήματα.

Αντίθετα μας έδειχνε απροκάλυπτα ως υπαίτιους κάποιους που κατοικούν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα. Έτσι φτάσαμε να πιστεύουμε πως η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από τις δικές μας μεθόδους, αλλά από διαφόρους διεθνείς οργανισμούς που καμία σχέση δεν έχουν με την πατρίδα μας. Εάν η φυγή από την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μην αποτελεί λύση αυτή τη στιγμή, αυτό δεν σημαίνει πως οι πράξεις μας πρέπει να εξαρτώνται από τις πράξεις των άλλων λαών. Εάν κάποιος θέλει να κατανοήσει ποια είναι η βασική αιτία της δυστυχίας μας, πρέπει να εστιάσει στη σχέση εργοδοτών και εργαζομένων.

Μια σχέση που δηλητηριάστηκε διαχρονικά από τα συνδικαλιστικά σωματεία και σιγά σιγά κατέστρεψε την παραγωγική δραστηριότητα της χώρας μας. Δυστυχώς στην Ελλάδα το πρόβλημα αυτό είναι περισσότερο οξύ από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Είναι δε ο συνδικαλισμός που αποξένωσε τους Έλληνας εργοδότες από τους Έλληνες εργαζόμενους. Πώς; Μα φυτεύοντας στα μυαλά και των δυο το μικρόβιο της διαμάχης μεταξύ τους. Λες και αποτελούν ξεχωριστά αντίπαλα σώματα και όχι μέλη ενός και μόνο ενιαίου εθνικού σώματος. Είναι αυτό το παράξενο δίπολο που καταστρέφει αργά αλλά σταθερά την Ελλάδα μας.

Η κατάρρευση της παραγωγής μας οδήγησε σε εξάρτηση από τους ξένους. Η εξάρτηση οδήγησε στην υποταγή σε αυτούς. Η υποταγή σε αυτούς θα οδηγήσει σταδιακά στην υποδούλωση, ενώ η υποδούλωση στον αφανισμό. Τσακισμένη όπως είναι πλέον η κοινωνία μας και αντιδρά μόνο σπασμωδικά. Μονάχα δυο διαδηλώσεις οργανωθήκαν για την Μακεδονία. Καμιά δεν οργανώθηκε για την Θράκη και την Κύπρο. Ενώ για την ανεργία, την μετανάστευση των Ελλήνων και την εισροή των λαθρομεταναστών ούτε λόγος. Στο βάθος δε, έρχεται η πολεμική σύγκρουση.

Σύγκρουση με έναν ανηλεή και βάρβαρο εχθρό όπως η Τουρκία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας καθυστερημένης χρονικά πάλης των τάξεων στην Ελλάδα. Μια πάλη που ξεκίνησε το 1980 και τελείωσε άδοξα, όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε οικονομικά και ηθικά την τελευταία δεκαετία. Εάν κάποιος υποστηρίξει πως αυτοί που κυβέρνησαν ή κυβερνούν δεν είχαν ή δεν έχουν άλλη επιλογή, η απάντηση είναι πως ναι δεν είχαν ή δεν έχουν άλλη επιλογή για τον εαυτό τους, όχι όμως για το Έθνος. Γιατί η πάλη αυτή στην οποία ώθησαν όλη την Ελλάδα είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα την αφαίρεση της ψυχικής δύναμης και των ηγετικών χαρακτηριστικών των Ελλήνων.

Είχε δε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση όλων εμάς που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και σε πείσμα όλων ζούμε ακόμα στην πατρίδα μας. Εάν δεν καταλάβουμε σύντομα πως η πάλη των τάξεων και η εναλλαγή τους στην εξαίσια είναι καταστρεπτική για το κοινωνικό σύνολο, τότε καμιά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα φταίει για την ολικοί πτήση της Ελλάδας. Γράφω αυτές τις γραμμές, όχι για να υποστηρίξω την επαγγελματική μου αμάδα, ούτε κάποιο κόμμα αλλά ούτε κάποια κοινωνική τάξη.

Γράφω αυτής τις γραμμές γιατί έχω μεγαλώσει και έχω ζήσει ανάμεσα στον κόσμο και μπορώ να καταλάβω πως κάθε άνθρωπος μπορεί να παραπλανηθεί και να θέσει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συνολικό. Ωστόσο, έχω επίσης καταλάβει πως μέσα σε όλους τους Έλληνες σιγοκαίει πάντα η επιθυμία της Εθνικής ολοκλήρωσης.

Κάτι που πρέπει να γνωρίζουν όλοι όσοι αγαπούν την πατρίδα μας είναι πως η ολοκλήρωση ενός Έθνους δεν εξαρτάται από τις κοινωνικές τάξεις, τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και τους διανοουμένους. Εξαρτάται μόνο από τον ίδιο τον λαό, από την μάζα των ανθρώπων που αποτελούν το ακλόνητο θεμέλιο του Έθνους.

Γιατί είναι αυτοί οι απλοί άνθρωποι που αναβλύζουν από αφοσίωση στις αρχές και σταθερότητα. Όποιος δε καταφέρει να κερδίσει αυτούς τους ανθρώπους, δεν μπορεί παρά να νιώσει ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επάνω στη γη. Γιατί μεγαλύτερη αξία από τα χρήματα και τα αξιώματα έχει η αγάπη αυτών των ανθρώπων. Ο παράδεισος για έναν άνθρωπο είναι οι συμπατριώτες του να τον αγαπούν, να τον σέβονται και να τον μνημονευθούν ”εις τους αιώνες των αιώνων”.

Επίλογος

Έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι και με αυτή τη σκέψη στο μυαλό πρέπει να πορευόμαστε. Εάν το καταφέρουμε αυτό τότε η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και οι άλλες Ελληνικές πόλεις θα λάμψουν σαν αστέρι απέναντι στις άλλες σκοτεινές Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τις δήθεν εξεγέρσεις που μας καταθέτουν ως παράδειγμα προς μίμηση. Είμαστε Έλληνες και οι Έλληνες δεν χρειάζονται παραδείγματα. Οι Έλληνες είναι το παράδειγμα και γράφουν πάντοτε ιστορία. Για αυτό το λόγο η θέση τους είναι στην κορυφή του κόσμου και εκεί κάποτε θα επιστρέψουν. Ίσως όχι εδαφικά, άλλα σίγουρα πνευματικά. Με υπομονή, κουράγιο, πίστη στις δυνάμεις μας και θέληση.

[1] Ο Γεώργιος Μιχαήλ είναι επιχειρηματίας, στέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας και συγγραφέας του βιβλίου Πολικός Αστέρας, Αθήνα, Κύπρης, 2017.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.