Παραγωγή – The Analyst

Παραγωγή

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα για να ελευθερωθεί από το ζυγό των μνημονίων είναι μια πραγματική βιομηχανική και τεχνολογική μεταρρύθμιση. Η κρατική επιχειρηματικότητα δεν πρόκειται ποτέ να ανακουφίσει τον λαό της Ελλάδας. Η ζωή των ανθρώπων μπορεί να βελτιωθεί μόνο όταν υπάρξει αληθινή πολιτική βούληση προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης της πρωτοβουλίας των ιδίων των ανθρώπων.

Άποψη

– του Γεωργίου Μιχαήλ[1]

Ένα κράτος το οποίο θέλει να ελέγχει όλη την επιχειρηματική δραστηριότητα μιας χώρας, υποδουλώνει τον ίδιο το λαό του. Η περιούσια ενός ανθρώπου μπορεί πραγματικά να αυξηθεί μόνο δια μέσου της εργασίας και της δημιουργίας του. Οι βιομηχανίες και οι επιχειρήσεις δεν αποτελούν εθνική περιούσια. Αυτό το γεγονός είναι αδιαπραγμάτευτο σε όλον τον κόσμο.

Όπως και το ότι οι Έλληνες παραμένουν όμηροι του ιδίου του κράτους τους για δεκαετίες τώρα. Το κράτος είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως δεν μπορεί να είναι το ίδιο αποτελεσματικό με τον ιδιώτη. Φυσικά πλέον είναι πασίγνωστο πως το χρέος ενός κράτους δεν μπορεί να μειωθεί παρά μόνο αν αρχίσει μια έντονη βιομηχανική και τεχνολογική παραγωγή, για να μπορέσει η χώρα να εξάγει περισσότερα προϊόντα από αυτά που εισάγει.

Η Ελλάδα θα χρεοκοπεί αιώνια εάν συνεχιστεί να εφαρμόζεται το ίδιο αναχρονιστικό μοντέλο παραγωγής βασισμένο στον υποτιθέμενο «κρατικό καπιταλισμό». Όσο μικρότερη επιρροή ασκεί το κράτος στην προσπάθεια των ανθρώπων να δημιουργήσουν, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κέρδος για τους πολίτες, το ίδιο το κράτος και φυσικά για όλο το έθνος. Το τρίπτυχο της κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ «επιχειρήσεων-βιοτεχνιών-συνδικαλιστικών οργανώσεων» πρέπει να αντικαταστήσει την τεχνητή ταξική πάλη. Μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί οικονομική ανάπτυξη και πραγματικός πλούτος για την χώρα.

Το κράτος πρέπει να κάνει πίσω και να επιτρέψει στους ανθρώπους να απελευθερώσουν το ταλέντο, την αγωνιστικότητα και τον δυναμισμό τους. Για να μπορέσει να ανθήσει ξανά η βιομηχανική και τεχνολογική παραγωγή στην Ελλάδα, πρέπει να μεταρρυθμιστεί η υπάρχουσα νομοθεσία. Για να μεταρρυθμιστεί η νομοθεσία χρειάζεται μόνο ένα στοιχείο. Πολιτική Βούληση.

Μόνο όταν υπάρξει πολιτική βούληση από αυτόν που κυβερνά μια χώρα, μπορεί να γίνει πραγματικότητα μια νομοθετική μεταρρύθμιση φιλική προς τους ανθρώπινη πρωτοβουλία. Αυτή τη στιγμή μια τέτοια μεταρρύθμιση είναι αδύνατη, γιατί η απρόσωπη μηχανή που ονομάζεται κράτος είναι ανελέητη. Και όσοι έχουν την εντύπωση πως αν αποτελέσουν μέρος του κράτους θα κερδίσουν κάτι, είναι πολύ γελασμένοι.

Γιατί η μηχανή αυτή είναι καλά στεγανοποιημένη ώστε να μην επιτρέπει σε άλλους να εισέρθουν. Έτσι, οι περισσότεροι από αυτούς που προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους μέσα από το κράτος καταλήγουν απλοί υπάλληλοι με πενιχρό μισθό συχνά, τον οποίο το ίδιο το κράτος τους παίρνει σιγά σιγά πίσω, σχεδόν εκατό τοις εκατό.

Σε αυτό το σημείο, ξεπροβάλλει το θέμα της παιδείας. Το σημερινό σύστημα παιδείας δημιουργεί παθητικούς ανθρώπους, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο να αποκτήσουν παραπάνω γνώσεις από τους άλλους. Μόνο η γνώση έχει αξία για τους δάσκαλους και τους καθηγητές. Θα έπρεπε ωστόσο να γνωρίζουν όλοι αυτοί οι σοφοί πως η παντογνωσία είναι ο εχθρός της δράσης.

Η Ελλάδα γέμισε πολύξερους χωρίς θέληση, ενέργεια και πίστη. Όποτε μοιραία, οι απόφοιτοι των πανεπιστήμιων στοχεύουν στο να αποτελέσουν μέρος της κρατικής μηχανής, χωρίς επιτυχία φυσικά. Οι πιο ικανοί φεύγουν για το εξωτερικό. Το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι άλλο από την αποδυνάμωση της πατρίδας μας. Υποστηρίζουν ορισμένοι πως δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε ξανά βιομηχανίες και τεχνολογικές επιχειρήσεις εντός του ευρώ. Και έχουν απόλυτο δίκαιο.

Διότι όταν η ισοτιμία μάρκου – δραχμής το 1999 ήταν 1 προς 174, η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής και πώλησης των προϊόντων της στο εξωτερικό. Τώρα όπου η ισοτιμία μεταξύ των νομισμάτων μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας είναι 1 προς 1, είναι φυσικό οι Γερμανοί, σαν πιο μεγάλη χώρα, να απορροφήσουν όλους τους πελάτες της Ελλάδας και σιγά σιγά να διαλύσουν την ελληνική παραγωγή, σε συνεργασία με την ντόπια κρατική συνδικαλιστική μηχανή,.

Όποτε μοιραία η Ελλάδα κατάντησε μια αδύναμη χώρα με μοναδικό σκοπό ύπαρξης την παραγωγή πλούτου για τους πολιτικούς. Οι δε Έλληνες, από δραστήριοι και δυναμικοί επιχειρηματίες κατάντησαν κουβαλητές των πολιτικών και χρηματοδότες των κόμματων.

Ταυτόχρονα δε, έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια διαμελισμού της Ελλάδας είτε σε μικρότερες τυπικά «αυτοδιοικούμενες περιφέρειες», ή ακόμα και σε «κράτη» στο απώτερο μέλλον (δες επακόλουθα της συμφωνίας των Πρεσπών, κλπ) με συνεργασία ευρωπαίων και ελλήνων πολιτικών. Καθώς επίσης και σύγχρονων ολιγαρχιών στα πρότυπα των χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Οι Έλληνες αξίζουμε πολύ παραπάνω από αυτήν την εξέλιξη. Είμαστε αρκετά έξυπνοι, ταλαντούχοι και δημιουργικοί.

Δεν χρειαζόμαστε την Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση για να προμηθευόμαστε τα προϊόντα της σύγχρονης εποχής. Μπορούμε να αναπτύξουμε την δημιουργικότητα μας σε πολλούς τομείς, όπως η σύγχρονη τεχνολογία στην όποια είμαστε πολύ καλοί. Αναπτύσσοντας την βιομηχανία και την τεχνολογία μπορούμε από μικρή χώρα να γίνουμε μεγάλη, γιατί δεν θα έχουμε ανάγκη κανέναν.

Παρότι ορισμένοι ισχυρίζονται πως εάν εγκαταλείψουμε το ευρώ δεν θα κερδίσουμε τίποτα γιατί δεν έχουμε βιομηχανία τώρα, εγώ τους απαντώ πως για αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να επιστρέψουμε σταδιακά στο εθνικό νόμισμα μας. Βέβαια με όρους που μας συμφέρουν και απόλυτο έλεγχο της νομισματικής μας πολιτικής.

Άλλες χώρες, ακόμα και μέλη της ΕΕ, οι οποίες διατηρούν το νόμισμα τους, το οποίο είναι πιο αδύναμο από το ευρώ, δεν χάνουν τίποτα. Αντιθέτως κερδίζουν καθημερινά μέσω της παραγωγής προϊόντων και της εξαγωγής αυτών (π.χ. Τσεχία, Πολωνία, Δανία). Είναι αλήθεια βέβαια, πως η Ελλάδα χρειάζεται να πραγματοποιήσει πολλές μεταρρυθμίσεις «φιλικές προς την ιδιωτική πρωτοβουλία».

Η πιο σημαντική ωστόσο είναι αυτή που αφορά την αλλαγή του παραγωγικής δομής της χώρας μας. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε όλοι πως μόνο ένας ηγέτης με σιδερένια βούληση που έχει θέσει σαν μοναδικό σκοπό της ζωής του την ανόρθωση του λαού και του έθνους, θα καταφέρει να φέρει σε πέρας αυτές τις μεταρρυθμίσεις.

Εάν κάποιος θέλει να είναι ελεύθερος πρέπει να παλέψει για αυτήν την ελευθέρια. Εάν κάποιος θέλει να σπάσει τα δεσμά της ομηρίας του από την κρατική μηχανή πρέπει να αγωνιστεί για αυτό. Το τι χρειάζεται η Ελλάδα είναι ισχυρό ηγέτη. Σίγουρα δεν χρειάζεται κάτω του μετρίου «εντολοδόχους πολιτικούς», που ξυπνούν το πρωί απλά για πάνε στην βουλή με μόνο στόχο να διατηρήσουν την «πλουσιοπάροχη» βουλευτική τους αποζημίωση, μαζί με άλλα προνόμια.

Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι ΗΓΕΤΗΣ με θέληση να συνεχίσει το έργο το οποίο η ανθρωπότητα αναμένει από την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ηγέτης με ατσαλένια βούληση να ακολουθήσει την συνείδηση του και να αγωνιστεί για αυτήν. Και εάν κάποια στιγμή κατορθώσουμε να δημιουργήσουμε τέτοιους ανθρώπους, τότε σίγουρα ένας από αυτούς θα μας οδηγήσει στην πολυπόθητη λύτρωση.

[1] Ο Γεώργιος Μιχαήλ είναι επιχειρηματίας, στέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας και συγγραφέας του βιβλίου Πολικός Αστέρας, Αθήνα, εκδόσεις Κύπρης, 2017.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×