.
Η φορολογική πολιτική
Συνεχίζοντας, εάν ερευνήσει κανείς τη φορολογική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών σε διεθνές επίπεδο, θα διαπιστώσει πως εκεί οφείλεται ένα μεγάλο μέρος της ανόδου των δημοσίων χρεών – με εξαίρεση την Ελλάδα, στην οποία η βασική αιτία είναι η πολιτική διαφθορά. Για παράδειγμα στις Η.Π.Α., στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία και στη Γαλλία, οι ανώτατοι φορολογικοί συντελεστές του εισοδηματικά ισχυρότερου 10% του πληθυσμού μειώθηκαν από το 55%-98%, στο 35%-52% – όπως ακριβώς συνέβη στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα με κατάληξη το κραχ του 1929 (πηγή: T. Piketty), όπου τις δύο πρώτες δεκαετίες τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα δεν πλήρωναν σχεδόν καθόλου φόρους.
Στα πλαίσια αυτά, οι δομικές ομοιότητες της κρίσης του 1929 με αυτήν του 2008 είναι εντυπωσιακές – αφού, μεταξύ άλλων, σε καμία από τις δύο αυτές εποχές οι πλούσιοι δεν επένδυσαν τα υψηλότερα εισοδήματα τους στην πραγματική οικονομία, δημιουργώντας τουλάχιστον νέες θέσεις εργασίας. Αντίθετα, μεταξύ των ετών 1980 και 2010 οι επενδύσεις στις Η.Π.Α., στην Ευρωζώνη και στην Ιαπωνία μειώθηκαν από το 23% στο 17,5% – κάτι απολύτως φυσιολογικό, αφού λόγω της μη αύξησης των πραγματικών εισοδημάτων της πλειοψηφίας των ανθρώπων περιορίσθηκε η ζήτηση, οπότε δεν υπήρχε κίνητρο διενέργειας επενδύσεων εκ μέρους των πλουσίων.
Η αύξηση τώρα των δημοσίων χρεών χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για τις επιθέσεις εναντίον του κοινωνικού κράτους, το οποίο κατηγορήθηκε ως ένοχος – όπως από τη Thatcher, το Reagan ή/και γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας των σοσιαλιστών με τους πρασίνους (1999-2005), ο υπουργός οικονομικών της οποίας ξεκίνησε την αποδόμηση του κράτους προνοίας, παράλληλα με τα τεράστια «φορολογικά δώρα» προς τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Θεωρώντας δε ηλιθίους τους Γερμανούς εργαζομένους, υιοθέτησε το σύνθημα, σύμφωνα με το οποίο το δημόσιο χρέος είναι ότι πιο μη σοσιαλιστικό υπάρχει – χωρίς φυσικά να τους πει πως αυτοί θα πλήρωναν το τίμημα, ενώ οι μεγάλοι κερδισμένοι θα ήταν οι πλουσιότεροι της χώρας.
Φυσικά από εκείνη τη στιγμή και μετά που ένα κράτος υπερχρεώνεται, γίνεται πολύ πιο εξαρτημένο από τις ελίτ, οπότε επιβάλλουν την ακόμη μεγαλύτερη μείωση της φορολόγησης των ανώτατων εισοδηματικών τάξεων – η οποία, αφενός μεν αυξάνει τον πλούτο τους, αφετέρου την ισχύ τους, με αποτέλεσμα να κυβερνούν αυτοί τις χώρες, με έμμισθο υπηρέτη τους την πολιτική εξουσία. Έτσι ολοκληρώνεται η διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων – με την ιδιωτικοποίηση της πολιτικής εξουσίας.
Από την άλλη πλευρά βέβαια ο φτωχοποιημένος, ανασφαλής και φοβισμένος πληθυσμός αποδέχεται τη μοίρα του – είτε επειδή πιστεύει πως είναι ανίσχυρος να αντιδράσει, είτε επειδή συνειδητοποιεί πολύ αργά την απάτη, διαπιστώνοντας απογοητευμένος πως δεν έχει πια τη δυνατότητα να υπερασπίσει ενεργητικά τα συμφέροντα του. Ενδεχομένως βέβαια να πιστεύει το «νεοφιλελεύθερο παραμύθι» – σύμφωνα με το οποίο μία πλούσια μειονότητα θα πρέπει να γίνει ακόμη πιο πλούσια, για να επενδύσει δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Επομένως ότι πρέπει να συμφωνήσει να γίνει πιο φτωχός, για να αποφύγει την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του!
Η χρηματοπιστωτική δικτατορία
Περαιτέρω, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων σήμερα είναι αντιμέτωπο με έναν χρηματοπιστωτικό κλάδο, ο οποίος ισχυροποιήθηκε παράλληλα με την αύξηση των χρεών κρατών, επιχειρήσεων και Πολιτών – οπότε δεν έχει κανένα λόγο να θέσει σε κίνδυνο την πηγή της ισχύος του: τη δημιουργία χρεών.
Κάτω από την «αιγίδα» του λοιπόν η φορολογική, χρηματοοικονομική και κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων δεν ελέγχεται πια μέσω των Κοινοβουλίων, αλλά υπαγορεύεται από ένα χρηματοπιστωτικό λόμπι – οπότε ο χρηματοπιστωτικός κλάδος υπονόμευσε τους δημοκρατικούς μηχανισμούς ελέγχου των δημοσίων οικονομικών, έχοντας εξελιχθεί σε έναν πολύ σοβαρό εχθρό της Δημοκρατίας, όπου αυτή λειτουργεί ακόμη (στην Ελλάδα προφανώς έχει πάψει να λειτουργεί).
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται σήμερα από τη Γαλλία όπου ο νέος πρόεδρος της, εκτός από τον «εκσυγχρονισμό» της εργατικής νομοθεσίας, ανακοίνωσε τη μείωση των εταιρικών συντελεστών φορολόγησης έως το 2022 από το 33,3% στο 25% – καθώς επίσης του φόρου κεφαλαιακών κερδών από το 50% στο 20%. Στόχος, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, είναι η παροχή κινήτρων στα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα για τη διεξαγωγή επενδύσεων – παρά το ότι τα κέρδη των γαλλικών επιχειρήσεων αυξάνονται συνεχώς, όταν η συμμετοχή των μισθών σε αυτά έχει μειωθεί από 65% το 1980 στο 58% το 2015.
Τα αυξημένα κέρδη όμως των γαλλικών πολυεθνικών, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση, δεν επενδύονται στην πραγματική οικονομία, αλλά στα χρηματιστήρια – ακριβώς επειδή η ζήτηση, η οποία προφανώς δεν τροφοδοτείται από το 1% του πληθυσμού αλλά από το 99% μειώνεται, ως αποτέλεσμα της πτώσης των πραγματικών αμοιβών.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι Η.Π.Α., στις οποίες δήθεν έχει μειωθεί η ανεργία, χωρίς όμως να αυξάνονται οι μισθοί – κάτι που ασφαλώς γίνεται δύσκολα πιστευτό, αφού όταν η ζήτηση στην αγορά εργασίας αυξάνεται, ακολουθούν την ίδια πορεία οι αμοιβές. Εκτός αυτού το ποσοστό συμμετοχής στην αμερικανική αγορά εργασίας ευρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα – γεγονός που δεν ταιριάζει, αφού όταν δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας το ποσοστό συμμετοχής αυξάνεται, επειδή οι άνθρωποι εισέρχονται στην αγορά για να εργασθούν.
Σύμφωνα δε με τη Fed, οι περισσότεροι νέοι μεταξύ 24 και 34 ετών ζουν μαζί με τους γονείς τους, είτε επειδή είναι άνεργοι, είτε λόγω του ότι πληρώνονται με πολύ λίγα χρήματα – ενώ η ηλικιακή ομάδα, η συμμετοχή της οποίας στην αγορά εργασίας αυξάνεται, είναι η άνω των 55 ετών (γράφημα, πηγή), επειδή αυτή η ομάδα παίρνει τις θέσεις μερικής απασχόλησης που συνήθως δημιουργούνται.
Επίλογος
Ο νεοφιλελευθερισμός, με τη σημερινή σημασία της λέξης, στην πρώτη εποχή του οδήγησε στο κραχ του 1929, στη Μεγάλη Ύφεση και στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – ενώ ο πλανήτης θα είχε βιώσει μία αντίστοιχη κρίση το 2008, εάν δεν επενέβαιναν οι κεντρικές τράπεζες πλημμυρίζοντας με ρευστότητα το σύστημα.
Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς πως το πρόβλημα επιλύθηκε, αλλά ότι απλά καθυστέρησε επιδεινούμενο – αν και ορισμένες χώρες, όπως ο ευρωπαϊκός νότος και κυρίως η Ελλάδα, βιώνουν κάτι αντίστοιχο με το 1929, χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον τους εάν δεν αλλάξει η συγκεκριμένη πολιτική. Ήδη πάντως έχουν ξεκινήσει οι κοινωνικές αντιδράσεις, εν πρώτοις με την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων σε πολλές χώρες, καθώς επίσης με την αναβίωση των αποσχιστικών κινημάτων, όπως στην περίπτωση της Καταλονίας – η βασική αιτία των οποίων είναι οικονομικής φύσεως.
Λογικά συμπεραίνεται λοιπόν πως θα ακολουθήσουν εμφύλιοι πόλεμοι εντός των χωρών το αργότερο όταν συνειδητοποιήσει η μεσαία τάξη πως καταστρέφεται, διακρατικές συγκρούσεις όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας με τη Γερμανία που βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς επίσης παγκόσμιες αντιπαραθέσεις – όπου αρκετοί υποθέτουν ότι, οι Η.Π.Α. υποκινούν την ανόητη συμπεριφορά της Β. Κορέας, έτσι ώστε να τους δοθεί η δικαιολογία μίας πυρηνικής επίθεσης, με έμμεσο στόχο τον εκφοβισμό της Κίνας και της Ρωσίας.
Με τον τρόπο αυτό θα αποθάρρυναν τις επιθέσεις εναντίον του δολαρίου, τυχόν επιτυχία των οποίων θα ήταν θανατηφόρα για την αμερικανική οικονομία – κάτι που όμως θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος θα ήταν μάλλον ο τελευταίος για τον πλανήτη. Ευχόμαστε και ελπίζουμε να μη συμβεί κάτι τέτοιο, καθώς επίσης να γίνουν κατανοητά τα καταστροφικά αποτελέσματα του νεοφιλελευθερισμού, με κριτήριο την ιστορία – πριν οδηγηθούμε σε πολύ χειρότερες περιπέτειες.
