Η αλήθεια για τα μνημόνια και το 4ο Ράιχ – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η αλήθεια για τα μνημόνια και το 4ο Ράιχ

.
Ο γερμανικός εθνικισμός ως ευρωπαϊσμός

Συνεχίζοντας, μέχρι στιγμής διαπιστώνεται μία σταδιακή, μεθοδική συγκέντρωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της παραγωγής στη Γερμανία, καθώς επίσης σε ορισμένα άλλα κράτη του πυρήνα της Ευρωζώνης – με αποτέλεσμα να αυξάνουν ακόμη περισσότερο οι ανισορροπίες μεταξύ των ισχυρών και αδύναμων χωρών της ηπείρου μας, οι οποίες αποβιομηχανοποιούνται εντελώς. Γνωρίζουμε βέβαια πως όλα αυτά, όπως τα περί 4ου Ράιχ, θα αντικρούονται με την επίκληση των θεωριών συνομωσίας – κάτι που υπόκειται στην κρίση των Πολιτών, οι οποίοι είναι αυτοί που τελικά αποφασίζουν τι είναι συνομωσία και τι όχι.

Στις διαδικασίες πάντως του «μετασχηματισμού» που συντελείται, ο οποίος δεν είναι ασφαλώς συνομωσιολογικός, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο τα δομικά προβλήματα ορισμένων κρατών – χωρίς όμως να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στο ότι, οι χώρες με τους περισσότερο εξελιγμένους μηχανισμούς, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ασφαλώς ωφελήθηκαν περισσότερο από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος. Επίσης από την κατάργηση των δασμών, οπότε είναι λογικό να έχουν αντιμετωπίσει καλύτερα και γρηγορότερα τα δομικά τους ελλείμματα, από ότι οι υπόλοιπες – επομένως να ευρίσκονται σε πλεονεκτική θέση.

Εν τούτοις, υπάρχουν δυνάμεις με οικονομική και πολιτική ισχύ, οι οποίες επιταχύνουν ενεργητικά αυτές τις διαδικασίες, προσαρμόζοντας τες στις δικές τους επιδιώξεις – διαδικασίες που περιγράφονται ως φυσιολογικός ενδοκαπιταλιστικός πόλεμος μεταξύ του κεφαλαίου στις χώρες του πυρήνα, καθώς επίσης του κεφαλαίου στην περιφέρεια, όπου φυσικά η έκβαση είναι προβλεπόμενη, νομοτελειακή (=τό δίκαιο του ισχυροτέρου).

Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία πάντως, η αντιπαράθεση μεταξύ του εθνικισμού και του ευρωπαϊσμού στις δημόσιες συζητήσεις είναι εντελώς εσφαλμένη – αφού στην πραγματικότητα η μία λέξη συμπληρώνει την άλλη, με την έννοια πως ο ευρωπαϊσμός είναι το τέλειο άλλοθι για τη Γερμανία. Η αιτία είναι το ότι, τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας, σε πλήρη αντίθεση με το δικό μας, είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός στη χειρότερη του μορφή.

Με απλά λόγια η ΕΕ, η οποία δημιουργήθηκε για να καταπολεμηθεί ο εθνικισμός του περασμένου αιώνα που οδήγησε σε αιματηρούς πολέμους, αποτελεί το εργαλείο – μέσω του οποίου η Γερμανία κατάφερε να επιβάλλει τη νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων που είχε επινοηθεί, καθώς επίσης σχεδιαστεί από τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδεολογίες των δεκαετιών του 1920 και 1930 (όπως έχουμε αναφέρει στην εισαγωγή του κειμένου).

407

Η ομοιότητα δε της οικονομικής πολιτικής που έχει υιοθετήσει η Γερμανία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες, με αυτήν του ναζιστικού καθεστώτος (ορθολογικός φιλελευθερισμός), είναι εξαιρετικά μεγάλη – βασιζόμενη στους οικονομολόγους εκείνης της εποχής που κατάφεραν να την καταστήσουν μία ισχυρή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση, η ΕΕ όφειλε να εξελιχθεί σε ένα υπερεθνικό καπιταλιστικό σχήμα (project), το οποίο θα ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να διοικείται από μία κεντρική εξουσία με ιεραρχική δομή – με τη Γερμανία στην κορυφή της (γράφημα: η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους το 1789 – πατήστε επάνω για μεγέθυνση .

Στα πλαίσια αυτά μπορεί κανείς να παρομοιάσει τις πολιτικές (και οικονομικές) ελίτ των υπερχρεωμένων χωρών της περιφέρειας, οι οποίες στηρίζουν το ηγεμονικό σχέδιο της Γερμανίας ή/και συνεχίζουν να αποδέχονται την περαιτέρω ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, με την εγχώρια αστική τάξη της εποχής της αποικιοκρατίας – με το τμήμα αυτό της κοινωνίας στις αποικίες (εθνική μπουρζουαζία), το οποίο συμμαχούσε με τους αλλοδαπούς επενδυτές, με τις πολυεθνικές εταιρείες, με τους τραπεζίτες και με τα ξένα στρατιωτικά συμφέροντα, διαφοροποιούμενο από όλους τους άλλους Πολίτες, για να αποκομίζει προσωπικά οφέλη.

Αυτό σημαίνει πως ένα μέρος των ελίτ και της μεσαίας τάξης μίας σύγχρονης αποικίας, όπως η Ελλάδα, υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα με αντάλλαγμα έναν υποδεέστερο ρόλο εντός ενός κυρίαρχου ιεραρχικού συστήματος – το οποίο εξουσιάζεται από τη Γερμανία. Πολύ συχνά χωρίς να γίνεται αντιληπτό από το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ομάδας που υπηρετεί τη Γερμανία, αφού πιστεύει ότι η ΕΕ, καθώς επίσης η Ευρωζώνη, αποτελούν μονόδρομο – με την έννοια της πλέον ορθολογικής επιλογής για τη χώρα της.

Ο γαλλογερμανικός άξονας

Περαιτέρω, από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία η αναβίωση του γαλλογερμανικού μπλοκ αποτελεί μία ανησυχητική εξέλιξη – αφού σταθεροποιεί, εδραιώνει καλύτερα την εξουσιαζόμενη από τη Γερμανία Ευρώπη, ενώ «εκγερμανίζει» ακόμη περισσότερο την ήπειρο μας. Στο θέμα αυτό η ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, κάνει μεγάλο λάθος – ερμηνεύοντας εσφαλμένα τις πραγματικές προθέσεις του.

Η εξέλιξη αυτή πάντως δεν διαχωρίζεται από τις αλλαγές στην παγκόσμια οικονομική πολιτική – επειδή, μέσω της κρίσης, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οδηγεί σε αυξημένες εντάσεις μεταξύ των διαφόρων υποομάδων του διεθνούς κεφαλαίου. Ακόμη περισσότερο, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μεταξύ της Γερμανίας και των Η.Π.Α. – το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των οποίων έχει φτάσει στο αστρονομικό ύψος των 41 τρις $ ή στα 330.000 $ ανά νοικοκυριό (πηγή), οπότε ευρίσκονται σε πορεία παρακμής.

Για παράδειγμα, είναι γνωστή η κριτική που άσκησε ο πρόεδρος Trump στη Γερμανία, κατηγορώντας την για την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα που εφαρμόζει – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα πλεονάσματα της εις βάρος των Η.Π.Α. Το ίδιο ισχύει και από την πλευρά της καγκελαρίου η οποία, με πρόσχημα ορισμένες τοποθετήσεις του αμερικανού προέδρου, ζήτησε τη δημιουργία μίας ισχυρότερης Ευρώπης – κάτι που έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τα γερμανικά κυρίως ΜΜΕ.

Βέβαια, ο σκοπός της κυρίας Merkel δεν είναι μία ισχυρότερη Ευρώπη, αλλά μία πιο δυνατή ηγεμονική Γερμανία, η οποία να μπορεί να ανταγωνίζεται τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις, έχοντας ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α. – ενώ όλοι γνωρίζουμε πως για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο να υπάρξει ένας κοινός εχθρός.

Πριν την εκλογή του προέδρου Trump ο κοινός αυτός εχθρός ήταν η Ρωσία του κ. Putin, όπου τότε όλα τα γερμανικά ΜΜΕ τον είχαν τοποθετήσει στο στόχαστρο, επικαλούμενα τα προβλήματα της Ουκρανίας και την προσάρτηση της Κριμαίας – παρά το ότι η Γερμανία ήταν αυτή που πυροδότησε το πραξικόπημα του Κιέβου (άρθρο), στο οποίο συμμετείχαν φυσικά και οι Η.Π.Α.

Μετά την εκλογή όμως του προέδρου Trump, η καγκελάριος θεώρησε πιο αποτελεσματική την τοποθέτηση των Η.Π.Α. στη θέση του εχθρού της ΕΕ – αφού είχε προηγουμένως απομονωθεί η Ρωσία από την Ευρώπη, ενώ γνωρίζει τον κίνδυνο τυχόν συνεργασίας της υπερδύναμης με την αυτοκρατορία του Βορά. Με δεδομένη πάντως την κλιμάκωση του παγκοσμίου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, η εδραίωση της γερμανικής κυριαρχίας στην οικονομία της Ευρώπης είναι απαραίτητη – κάτι που προϋποθέτει σήμερα την οικονομική σύγκρουση της μέσω της ΕΕ με τις Η.Π.Α.

Εν προκειμένω δεν είναι σωστό να υποτιμάει κανείς τη Γερμανία, γνωρίζοντας πως ηγείται μίας Ευρωζώνης των 338 εκ. ανθρώπων με ένα ΑΕΠ 9,5 τρις € (πηγή) και μίας ΕΕ των 508 εκ. με ΑΕΠ 16 τρις € ή 18 τρις $ (πηγή) – καθώς επίσης πως η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα στις Η.Π.Α. είναι οι Γερμανοί, με περίπου 40 εκ. άτομα. Εκτός αυτού ότι, η κλιμακούμενη σύγκρουση της με την υπερδύναμη είναι σημαντική για την ίδια, αφού ενισχύει τον ηγετικό ρόλο της στην Ευρώπη.

Τέλος πως ο γερμανικός μερκαντιλισμός αποτελεί μία ειδική μορφή του οικονομικού εθνικισμού, η οποία περιγράφεται ως εξαγωγικός εθνικισμός ή οικονομικός ιμπεριαλισμός – στηριζόμενος στην (εσφαλμένη) πεποίθηση πως τα πλεονάσματα της Γερμανίας δεν οφείλονται στο μισθολογικό της dumping, αλλά στην ποιότητα των προϊόντων της, οπότε δεν πρόκειται για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές (κάτι που ασφαλώς δεν ισχύει).

Συνεχίζοντας, για να μπορέσει η Γερμανία να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ηγεμονία της στην Ευρώπη, θα πρέπει να έχει υπό τον απόλυτο έλεγχο της τον τελευταίο θεσμό που δεν διοικείται άμεσα από Γερμανούς, αν και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική της τράπεζα: την ΕΚΤ. Έχει βέβαια προηγηθεί η ίδρυση του ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου (ESM), του οποίου ηγείται ως συνήθως ένας Γερμανός – ενώ φαίνεται πως το πρώτο πειραματόζωο του θα είναι η Ελλάδα, αφού εκδιωχθεί το ΔΝΤ και ολοκληρωθεί η τρίτη δανειακή σύμβαση (Αύγουστος του 2018).

208

Δυστυχώς εδώ η ελληνική κυβέρνηση, ερχόμενη σε μετωπική σύγκρουση με το ΔΝΤ που χρησιμοποίησε/εκμεταλλεύθηκε πονηρά η Γερμανία το 2010 για να αφομοιώσει και να υιοθετήσει τις μεθόδους του, χωρίς να προκαλέσει την οργή των εταίρων της, παίζει ξεκάθαρα το δόλιο παιχνίδι της καγκελαρίου – ελπίζοντας πως δεν το κάνει συνειδητά, αφού διαφορετικά θα επρόκειτο για εθνική προδοσία εκ μέρους της. Ας μην ξεχνάμε πως μόνο το ΔΝΤ σήμερα τάσσεται υπέρ της διαγραφής του δημοσίου χρέους μας, χαρακτηρίζοντας το σωστά ως εξαιρετικά μη βιώσιμο – οπότε αυτό μας εξυπηρετεί και όχι ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας, ο κ. Σόιμπλε.

Από την άλλη πλευρά βέβαια το ΔΝΤ, οι Η.Π.Α. επομένως, συμπεριφέρεται εντελώς ανόητα, έχοντας πέσει στην παγίδα της Γερμανίας που δήθεν επιμένει στην παραμονή του στο ελληνικό πρόγραμμα, για να μη γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της – οι οποίες ήταν ακριβώς οι ίδιες από την αρχή (2010). Ίσως όμως να είναι το αποτέλεσμα του ότι, η επικεφαλής του Ταμείου είναι γαλλίδα – οπότε έχει εντελώς διαφορετικές σκοπιμότητες.

Για να θέσει τώρα η Γερμανία υπό τον άμεσο έλεγχο της την ΕΚΤ (πηγή), την καρδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης με απίστευτα μεγάλες δικαιοδοσίες και τρομακτική ισχύ, θα πρέπει να δώσει κάτι ως αντάλλαγμα στη Γαλλία – όπου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το αντάλλαγμα αυτό θα είναι η ηγεσία του Ευρωπαϊκού Υπουργείου Οικονομικών που θέλει να δημιουργήσει ο πρόεδρος Macron.

Με αυτήν την κίνηση, η οποία προβλέπεται για το 2019, η Γερμανία θα βρεθεί οριστικά στην κορυφή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής, με ένα πανίσχυρο εργαλείο μονοπωλιακά στα χέρια της (ΕΚΤ) – δευτερευόντως η Γαλλία, με το υπουργείο οικονομικών που θα ελέγχει τα στοιχεία/προϋπολογισμούς/στατιστικές όλων των κρατών της νομισματικής ένωσης, επιβάλλοντας τους ότι θέλει.

 

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)  

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!