Το πρόβλημα των ζωντανών-νεκρών – Σελίδα 2 – The Analyst
ΔΙΕΘΝΗ

Το πρόβλημα των ζωντανών-νεκρών

Συνεχίζοντας, οι καμπύλες στο γράφημα περιγράφουν τη σχέση της μικτής υπερχρέωσης με τα κέρδη προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων των επιχειρήσεων – όπου στην Κίνα (κόκκινη καμπύλη) έχει τριπλασιαστεί από το 2010, ενώ οδηγείται στον τετραπλασιασμό της. Η υπόλοιπη Ασία δεν είναι σε καλύτερη θέση (γαλάζια καμπύλη), ενώ ακολουθεί η Λατινική Αμερική – στην οποία όμως η επιδείνωση των οικονομικών μεγεθών έχει αυξηθεί πολύ τους τελευταίους μήνες.

Εκτός αυτού, οι αποδόσεις των επενδυμένων κεφαλαίων στην Κίνα, όσον αφορά ολόκληρο τον επιχειρηματικό της κλάδο, έχουν μειωθεί από 4,5% το 2009 στο 2% – ευρισκόμενες και εδώ στην πρώτη θέση παγκοσμίως. Η αιτία είναι η διόγκωση των ισολογισμών τους, λόγω της αύξησης της παραγωγικής δυναμικότητας τους με τη βοήθεια του νέου δανεισμού – καθώς επίσης η μεγάλη πτώση των περιθωρίων κέρδους τους.

.

Το πρόβλημα του οικονομικού συστήματος

Περαιτέρω, εάν η Κίνα ήταν μία ελεύθερη αγορά, τότε θα ακολουθούσε μία ευρεία διόρθωση – με την έννοια πως οι πλέον αδύναμες επιχειρήσεις θα χρεοκοπούσαν και θα έκλειναν, οι μέτοχοι τους θα έχαναν τα κεφάλαια τους, οι προμηθευτές τους τις πιστώσεις τους, οι τράπεζες τα δάνεια τους κοκ. Έτσι θα μειωνόταν η υπερβάλλουσα παραγωγική δυναμικότητα, οπότε θα δημιουργούνταν ξανά συνθήκες ισορροπίας – μία επώδυνη μεν διαδικασία, αλλά αναπόφευκτη στο καπιταλιστικό σύστημα.

Ουσιαστικά πρόκειται για τη γνωστή μας δημιουργική καταστροφή, μέσω της οποίας ο θάνατος των αδύναμων επιχειρήσεων επιτρέπει σε αυτές που επιβιώνουν να αυξήσουν τα μερίδια αγοράς τους – να χρησιμοποιήσουν καλύτερα την παραγωγική τους δυναμικότητα, να επιστρέψουν στην κερδοφορία και τελικά να ευημερήσουν.

Έτσι λειτουργεί η ελεύθερη αγορά, η οποία μπορεί μεν να είναι «αιμοβόρα», αλλά δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιο καλύτερο σύστημα, το οποίο θα μπορούσε να την αντικαταστήσει – ειδικά μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η ελεύθερη αγορά όμως δεν λειτουργεί στην κομμουνιστική, κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία της Κίνας, στην οποία οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις ελέγχονται από το κράτος – όπως επίσης οι τράπεζες που τις δανείζουν. Τα μέλη του κόμματος δίνουν απλά τη διαταγή στις τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν τις χρεοκοπημένες επιχειρήσεις – ενώ τα κόκκινα δάνεια τραπεζών και επιχειρήσεων καλύπτονται με συνεχώς νέα χρέη. Ως εκ τούτου, τα χρέη όλων των τομέων της Κίνας αυξάνονται διαρκώς (γράφημα) – έχοντας πλέον υπερβεί κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

.

Χρέος προς ΑΕΠ – η εξέλιξη στο επίπεδο του χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της Κίνας

.

Συνεχίζοντας, τα συνολικά χρέη χωρίς τις τράπεζες υπολογίζεται πως από περίπου 5 τρις $ το 2008, έχουν φτάσει πια στα 25 τρις $ σήμερα – γεγονός που σημαίνει πως έχουν πενταπλασιαστεί μέσα σε 7 μόλις χρόνια (στο 250% του ΑΕΠ από 150% το 2008). Ένα μεγάλο μέρος τους δε αφορά τις επιχειρήσεις – οπότε εύλογα αναρωτιέται κανείς τι θα συμβεί στο μέλλον.

Ειδικότερα, εάν θα ισχύσουν οι αιμοβόροι κανόνες της ελεύθερης αγοράς, οπότε θα χρεοκοπήσουν όλες αυτές οι «ζωντανές νεκρές» επιχειρήσεις της, συμπαρασύροντας τις τράπεζες ή εάν η Κίνα θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους δικούς της κανόνες της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας – καταφέρνοντας να υπερνικήσει τελικά το νόμο της βαρύτητας!

Κανένας φυσικά δεν μπορεί να απαντήσει με υπευθυνότητα, αφού πρόκειται για ένα πρωτόγνωρο πείραμα – όπου μία κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία λειτουργεί μεν με καπιταλιστικούς κανόνες, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τη βασική ιδεολογία της. Εν τούτοις, αργά ή γρήγορα, πιθανότατα εντός των επομένων δύο ετών, θα δοθεί η απάντηση – η οποία, κατά την άποψη μας, είναι αδύνατον να μας καθησυχάζει σήμερα.

Πόσο μάλλον όταν η ακριβώς αντίθετη της αμερικανική οικονομία, προσπαθεί επίσης να νικήσει τη βαρύτητα – αν και με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, με τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό της, έχοντας διπλασιάσει το δημόσιο χρέος της από το 2008 στα 19 τρις $ περίπου (το συνολικό υπερβαίνει τα 50 τρις $).

.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, στην Ευρώπη αντιμετωπίζουμε επίσης το πρόβλημα των «ζωντανών νεκρών», οι οποίοι διατηρούνται τεχνητά στη ζωή – τόσο όσον αφορά κράτη όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Κύπρος κοκ., όσο και τράπεζες, μεταξύ των οποίων η μεγαλύτερη είναι ασφαλώς η Deutsche Bank, ενώ σε χειρότερη θέση το ιταλικό τραπεζικό σύστημα, με κόκκινα δάνεια που υπερβαίνουν τα 360 δις €.

Εάν λοιπόν δεν αντιμετωπισθεί το πρόβλημα, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί με έναν εξαιρετικά εκκωφαντικό θόρυβο – ενώ στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έχει την «τύχη» της Ιαπωνίας, η οποία δεν κατάφερε ακόμη να αντιμετωπίσει το κραχ του 1990, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα δημόσια χρέη της συνεχώς, έχοντας πλέον φτάσει στο 250% του ΑΕΠ της.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!