Η υπερχρέωση και το νόμισμα των σκλάβων – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η υπερχρέωση και το νόμισμα των σκλάβων

Η περαιτέρω εξέλιξη του συνολικού χρέους

Συνεχίζοντας, εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν μετά από επτά περίπου χρόνια από το ξέσπασμα της κρίσης, τα χρέη στον πλανήτη μειώθηκαν. Η απάντηση είναι φυσικά αρνητική, αφού συνέβη ακριβώς το αντίθετο – τα χρέη αυξήθηκαν, έχοντας απλά μετατοπισθεί.

Στις Η.Π.Α. από τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες και τα νοικοκυριά προς το κράτος, καθώς επίσης προς τις εταιρείες του ευρύτερου δημόσιου τομέα – το ίδιο στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Κύπρο κοκ. Αντίθετα, στην Ελλάδα γίνεται προσπάθεια μετακύλισης του δημοσίου χρέους προς τους ιδιώτες – μέσω των φόρων κοκ.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται πως εκτός από τη Γερμανία λόγω της αύξησης των πλεονασμάτων της, καθώς επίσης από την Ελλάδα, εξαιτίας της διαγραφής, μετά το 2009 τα συνολικά χρέη αυξήθηκαν σε σχέση με το 2008 – ενώ στη συνέχεια απλά σταθεροποιήθηκαν σε μεγάλο ύψος.

.

Ευρωζώνη – συνολικό χρέος επιλεγμένων χωρών της ένωσης (χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).

.

Περαιτέρω, το συνολικό χρέος των χωρών της Ευρωζώνης είναι στο 380% του ΑΕΠ, υψηλότερο δηλαδή από αυτό των Η.Π.Α. – ενώ το παγκόσμιο χρέος έχει υπερβεί πλέον στο 215% του ΑΕΠ, από 160% το 2001 και 195% το 2009 (πηγή).

Ειδικά όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, το ιδιωτικό χρέος τους είναι αυτό που έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη – όπως στο παράδειγμα της Κίνας (γράφημα) όπου, χωρίς τις τράπεζες, αυξήθηκε κατά 72% μέσα σε πέντε μόλις χρόνια, φτάνοντας στο τρομακτικό 220% του ΑΕΠ. Είναι δηλαδή υψηλότερο από αυτό της Ελλάδας, ενώ δεν υπάρχει κανένα ιστορικό προηγούμενο μίας τέτοιας ανόδου, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.

.

Κίνα – η εξέλιξη του συνολικού χρέους της χώρας, εξαιρώντας τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).

.

Η Κίνα βέβαια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου στο συγκεκριμένο τομέα – αφού υπάρχει μία μεγάλη ομάδα κρατών, τα χρέη των οποίων αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μετά το 2008, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος τους χρηματοδοτήθηκαν από το εξωτερικό. Οι χώρες αυτές θεωρούνται οι πρώτες που θα κινδυνεύσουν να χρεοκοπήσουν, όταν ξεσπάσει η επόμενη κρίση – είναι δε οι εξής: Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία, Ινδία, Ινδονησία, Νότια Αφρική και Τουρκία.

Συμπερασματικά λοιπόν το τέρας του χρέους όχι μόνο συνεχίζει να ζει, αλλά έχει μεγαλώσει ακόμη περισσότερο μετά το 2008 – οπότε είναι θέμα χρόνου η επόμενη κρίση, η οποία θα είναι πολύ πιο καταστροφική από την προηγούμενη.

.

Το νόμισμα των σκλάβων

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, το 42% του πληθυσμού της Ιταλίας είναι πλέον εναντίον του ευρώ, ενώ μόλις το 32% έχει εμπιστοσύνη στην Ευρωζώνη – κυρίως λόγω του ότι έχουν συνδέσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία τους (μεγάλο δημόσιο χρέος, πολύ υψηλά κόκκινα δάνεια, κίνδυνοι κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, μεγάλη μείωση της βιομηχανικής παραγωγής), με το κοινό νόμισμα. Η αυξανόμενη αρνητική τοποθέτηση εναντίον του ευρώ και της νομισματικής ένωσης δεν αφορά δε μόνο τις ακροδεξιές παρατάξεις, αλλά διευρύνεται σε όλα τα κόμματα – ενώ συνοψίζεται στην εξής έκφραση:

“Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, αλλά μία μορφή διακυβέρνησης, με στόχο την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που το έχουν υιοθετήσει – καθώς επίσης την καταστροφή των κοινωνικών επιτευγμάτων. Αυτό που δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκ πριν από 70 χρόνια, προσπαθεί να το επιτύχει σήμερα μέσω των δεσμών του ευρώ” (πηγή).

Εν προκειμένω όμως, οι Ιταλοί διαχωρίζουν πλέον καθαρά τους Γερμανούς από τη Γερμανία, όπως αποδεικνύεται από τα βιβλία που γράφονται – μεταξύ των οποίων από το «Πλούσια Γερμανία, φτωχοί Γερμανοί» (πηγή). Επίσης από το «Σκοτώνοντας την Ευρώπη» και κυρίως από το «Τέταρτο Ράιχ» (πηγή) – όπου ενοχοποιείται καθαρά η γερμανική κυβέρνηση για την υποδούλωση της Ευρώπης με οικονομικά όπλα.

Σε κάθε περίπτωση, το ευρώ χαρακτηρίζεται ως το νόμισμα των σκλάβων, μέσω του οποίου έχουν υπερχρεωθεί τα κράτη σκόπιμα, έτσι ώστε να χάσουν την εθνική τους κυριαρχία – με χειρότερο παράδειγμα όλων την Ελλάδα που έχει χάσει τα πάντα, δίνοντας ως εγγύηση ολόκληρη τη δημόσια περιουσία της συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών της αποθεμάτων, καθώς επίσης την ιδιωτική με την απάτη του ξεπουλήματος των τραπεζών.

Σύμφωνα δε με ορισμένους Ιταλούς, οι Έλληνες δεν έχουν συνειδητοποιήσει την προδοσία των κυβερνήσεων τους, οι οποίες έχουν δώσει γη και ύδωρ στους ξένους – ειδικά στους Γερμανούς που φαίνεται πλέον καθαρά πως στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση, επειδή κατάφερε να περάσει νόμους που, εάν το είχε προσπαθήσει η οποιαδήποτε προηγούμενη, θα είχαν επαναστατήσει οι πάντες. Όταν θα δουν βέβαια το λογαριασμό θα είναι πάρα πολύ αργά – κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να τους συγχωρήσουν τα παιδιά τους.

Τα παραπάνω σημαίνουν βέβαια πως οι Ιταλοί, όπως πολλοί άλλοι λαοί, αναζητούν λύση στο πρόβλημα του χρέους, λόγω του οποίου προκαλούνται όλα τα υπόλοιπα, με την έξοδο της χώρας τους από την Ευρωζώνη – όπου όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να επιβιώσουν, έτσι όπως έχει εξελιχθεί η οικονομική τους κατάσταση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ελλάδα, η οποία αναζητάει τη λύση στην υιοθέτηση της δραχμής – σε συνδυασμό με την αθέτηση της πληρωμής του δημοσίου χρέους, με την αιτιολογία πως είναι παράνομο, επαχθές ή/και καταχρηστικό, χωρίς όμως να μπορούν να απαντηθούν ορισμένα πολύ βασικά ερωτήματα (ανάλυση).

Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως το θέμα της υπερχρέωσης θα δημιουργήσει μεγάλες εντάσεις στον πλανήτη, οι οποίες θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε διακρατικές συγκρούσεις, καθώς επίσης σε μεγάλους πολέμους, εάν δεν βρεθεί κάποιος ειρηνικός τρόπος επίλυσης τους – όπως θα ήταν, για παράδειγμα, μία διεθνής συνδιάσκεψη χρέους, με στόχο τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους τους. Το ίδιο ισχύει επίσης για το ευρώ, το οποίο παράγει συνεχώς χρέη, λόγω της πολιτικής της Γερμανίας που προκάλεσε τις ευρωπαϊκές ασυμμετρίες.

.

Επίλογος

Για όλα τα προβλήματα υπάρχουν ειρηνικές λύσεις, αρκεί να αναζητηθούν από όλους μαζί τους συμμετέχοντες – γεγονός που εξασφαλίζει πάντοτε την ειρήνη. Εάν όμως ο καθένας τα αντιμετωπίζει μόνο από τη δική του πλευρά, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις σε όλους τους άλλους, τότε οι διακρατικές συγκρούσεις και οι παγκόσμιοι πόλεμοι είναι αναπόφευκτα επακόλουθα – κάτι που δυστυχώς προβλέπεται να συμβεί, αφού ότι είναι αδύνατον να συνεχίζεται επ’ άπειρον, όπως η αύξηση των χρεών, καθώς επίσης οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, έχει νομοτελειακά ημερομηνία λήξης.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.