Το σενάριο συνωμοσίας των Η.Π.Α.
Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.
Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία – η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία. Εκτός αυτού, θέλουν να εμποδίσουν την προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία, μέσω της συμφωνίας του αγωγού «Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη» – λόγω του οποίου μάλλον ανατράπηκε ο τότε πρωθυπουργός, εκβιαζόμενος να χάσει τις εκλογές.
Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (Καραμανλή), ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων εύκολο να εκβιαστεί.
Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του (Παπανδρέου), όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας, με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης και άλλων ισχυρών παραγόντων των Η.Π.Α., όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της, οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.
Άλλωστε η εμπειρία τους από την ενδοτική κυβέρνηση της Αργεντινής και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros – οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.
Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική παραίτηση του πρωθυπουργού, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας – το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).
Οργανώνεται επίσης η διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους (Παπανδρέου), ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον εύπιστου, εάν όχι ενδοτικού νέου υπουργού οικονομικών – μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων πρωτοβουλιών.
Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας αυθαίρετα – λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).
Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο – μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009.
Σε κάθε περίπτωση, έχει τεκμηριωθεί πλέον πως το έλλειμμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση στο 15,6% του ΑΕΠ που τοποθετήθηκε – αλλά χαμηλότερο του 10%, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες. Με δεδομένο δε το ότι, εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα συνολικά (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέη της Ευρώπης, οι τράπεζες της ήταν υγιείς, το δημόσιο χρέος της δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας ή του Βελγίου, ενώ δεν υπέφερε από κρίση ακινήτων όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, δεν υπήρχε προφανώς κανένας αντικειμενικός λόγος χρεοκοπίας της.
Εν τούτοις, ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα στην υπηρεσία του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα – θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας.
Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός οικονομικών ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα (ανάλυση), τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.
Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης, κατηγορεί συλλήβδην τους Έλληνες ως εκ γενετής φοροφυγάδες και άλλα πολλά – τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).
Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. –στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του. Μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% – θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο.
Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.
Έτσι λοιπόν η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας.
Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της βρώμικης αποστολής του, με διάγγελμα του από το Καστελόριζο – ενδεχομένως καλοπροαίρετα, εάν πράγματι πίστευε ότι εξυπηρετούσε παράλληλα τα συμφέροντα και της δικής του χώρας. Με δεδομένη πάντως την τεράστια σημασία του μικρού νησιού για την Ελληνική ΑΟΖ, δεν μπορεί παρά να είναι καχύποπτος κανείς, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επιλογή – ευχόμενος να είναι τυχαία.
Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Ενδεχομένως για να διευκολυνθεί η είσοδος του στις υπόλοιπες χώρες του Νότου, οι οποίες δεν θα χρειάζονταν την Τρόικα, εάν δεν είχε προηγηθεί η ελληνική περιπέτεια – πρώτα στη «σύμμαχο» Ιρλανδία και μετά στην Πορτογαλία.
Απώτερος στόχος είναι φυσικά η επίθεση στη Γερμανία και η εξασφάλιση της συνέχισης της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, με πρωθυπουργούς «ύπατους αρμοστές» – αφού προηγουμένως θα έχει επιτευχθεί η αποδυνάμωση των Τευτόνων, μέσα από πακέτα στήριξης, μηχανισμούς διάσωσης κλπ. Όταν οι τελευταίες αυτές λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην την αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας όμηρος όμως με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Παράπλευρο μέρος του σχεδίου είναι πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο – επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.
Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας, στην περίπτωση που θα αντιλαμβανόταν την παγίδα.
Τέλος, η δημιουργία της ομάδας των Πολιτών που τοποθετήθηκαν από την αρχή εναντίον των μνημονίων, ήταν πιθανότατα προσχεδιασμένη – αφού έτσι δεν θα ξέφευγε ποτέ η Ελλάδα από την κρίση, επειδή δεν θα υιοθετούσε καμία πραγματική μεταρρύθμιση, παρά μόνο τις καταστροφικές (μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων κλπ.)
