Η χρηματοπιστωτική επανάσταση – Σελίδα 2 – The Analyst
ΕΙΚΟΝΑ---Επανάσταση,-χρηματοπιστωτικό,-οικονομολόγοι-Εξ.

Η χρηματοπιστωτική επανάσταση

598 total views, 2 views today

Τα πλεονεκτήματα του νέου συστήματος

Εκτός από όλα όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής, η υιοθέτηση του πλήρους χρήματος έχει τα εξής βασικά πλεονεκτήματα:

(α)  Όταν οι τράπεζες, διαχειριζόμενες με λανθασμένο τρόπο τα οικονομικά τους, θα κινδυνεύουν με τη χρεοκοπία τους, η πίεση που θα ασκούν στο κράτος, όσον αφορά τη διάσωση τους, θα είναι περιορισμένη – αφού οι καταθέσεις δεν θα κινδυνεύουν.

Αντίθετα με τότε, οι τράπεζες σήμερα έχουν ένα είδος ασφάλειας, το οποίο δεν διαθέτει καμία άλλη επιχείρηση, αφού το κράτος υποχρεώνεται να τις στηρίζει με τα χρήματα των Πολιτών του – μία έμμεση κατά κάποιον τρόπο εγγύηση, οπότε μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Όταν βέβαια κάποιος θα τις δανείζει, εάν υιοθετηθεί το νέο σύστημα, είτε ως πελάτης, είτε ως επενδυτής, θα γνωρίζει πως διακινδυνεύει τα χρήματα του – οπότε θα απαιτεί αποδόσεις, ανάλογες των εκάστοτε κινδύνων.

(β)  Στο σημερινό σύστημα, η τροφοδοσία μίας οικονομίας με χρήματα εξαρτάται από τα δάνεια που παρέχουν οι τράπεζες – όπως φαίνεται καθαρά στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου η ποσότητα χρήματος κατέρρευσε επειδή οι τράπεζες σταμάτησαν να δανείζουν (κυρίως λόγω έλλειψης αξιόχρεων οφειλετών, ως αποτέλεσμα βέβαια του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων – γράφημα).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Ελλάδα, ποσότητα χρήματος Μ3

.

Επειδή τώρα οι τράπεζες λειτουργούν προ-κυκλικά (σε εποχές ανάπτυξης αυξάνουν το δανεισμό, σε περιόδους ύφεσης τον μειώνουν), αφενός μεν μεγεθύνουν τις φούσκες, αφετέρου επιδεινώνουν τις κρίσεις – οπότε λειτουργούν καταστροφικά για την πραγματική οικονομία. Η διαδικασία αυτή θα περιοριζόταν με την υιοθέτηση του πλήρους χρήματος – αφού η κεντρική τράπεζα θα είναι πια υπεύθυνη για την εκάστοτε ποσότητα χρήματος.

(γ)  Όταν η κεντρική τράπεζα θα δημιουργεί λογιστικά χρήματα, θα αυξάνονται τα κέρδη της – ποσόν που στην Ελβετία υπολογίζεται από 5-10 δις φράγκα ετήσια. Τα κέρδη αυτά θα κατευθύνονται στο ομοσπονδιακό κράτος και στα καντόνια – με θετικά αποτελέσματα για ολόκληρη την κοινωνία. Στην χώρα μας βέβαια θα ήταν σωστό να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδας – στην οποία το δημόσιο συμμετέχει μόλις με 6% (άρθρο).

Ολοκληρώνοντας, υπάρχει μία μελέτη εκ μέρους του ΔΝΤ (πηγή), σύμφωνα με την οποία το αναμορφωμένο «Σχέδιο του Σικάγο», το οποίο αφορά την υποχρέωση των τραπεζών να διατηρούν εγγυητικά κεφάλαια στην κεντρική ίσα με το 100% των καταθέσεων τους (όχι 1%, όπως συμβαίνει στην Ευρωζώνη, 2,5% στην Ελβετία, 10% στις Η.Π.Α. κοκ.), θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για την Οικονομία.

Βέβαια, το σχέδιο αυτό δεν είναι ταυτόσημο με το πλήρες χρήμα, αφού δεν αφορά τα εγγυημένα από το κράτος λογιστικά χρήματα. Εν τούτοις, τα επακόλουθα και των δύο διαδικασιών είναι σχεδόν τα ίδια – με την έννοια πως αυξάνουν τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενώ περιορίζουν τις δυσμενείς συνέπειες των υφέσεων.

.

Οι αμφιβολίες για το νέο σύστημα

Όλα τα πράγματα έχουν θετικές και αρνητικές πλευρές, τόσο στη ζωή, όσο και στην οικονομία – γεγονός που ισχύει επίσης για το σύστημα του πλήρους χρήματος, οι κυριότερες αμφιβολίες για το οποίο είναι οι εξής (μελέτη: Avenir Suisse):

(α)  Η αλλαγή του υφισταμένου συστήματος είναι πολύπλοκη, θα χρειαστεί αρκετός χρόνος, ενώ το κόστος θα είναι μεγάλο – γεγονός που θα προβληματίσει τις αγορές, με κίνδυνο να προκληθούν αναταράξεις που θα απειλούσαν ολόκληρο το εγχείρημα. Εάν δε οι τράπεζες χάσουν το τεράστιο αυτό προνόμιο τους, θα ελαχιστοποιήσουν την παροχή δανείων – με επώδυνες συνέπειες για τους καταθέτες και τους δανειολήπτες.

(β)  Ο έλεγχος της ποσότητας χρήματος από το κράτος, δεν είναι σίγουρο πως θα είναι καλύτερος – ενώ η κεντρική τράπεζα θα πρέπει να καθορίζει τα ποσά, τα οποία θα εμβάζει στο δημόσιο. Όλοι οι υπερπληθωρισμοί στην ιστορία έχουν προκληθεί από τα κράτη, μέσω της άμεσης ή έμμεσης χρηματοδότησης των δημοσιονομικών τους ελλειμμάτων – γεγονός στο οποίο οφείλεται η ανεξαρτητοποίηση των κεντρικών τραπεζών, έτσι ώστε να ελέγχουν αυτές τη διαδικασία.

Εν τούτοις, οι κεντρικές τράπεζες είναι θεωρητικά μόνο ανεξάρτητες, αφού το κράτος επεμβαίνει πολύ συχνά στις πρωτοβουλίες τους – ενώ έχουν ήδη αρκετά εργαλεία για να ελέγξουν τις εμπορικές, εάν το επιθυμούσαν πραγματικά.

(γ)  Οι τράπεζες θα βρουν ξανά τρόπους για να δημιουργήσουν χρήματα από το πουθενά, όπως συνέβη μετά την υιοθέτηση του νόμου του Peel στη Μ. Βρετανία (ανάλυση). Εάν δε τους απαγορευθούν και αυτά τα νέα «εργαλεία», τότε θα μειώσουν σημαντικά τα δάνεια τους – με αποτέλεσμα να οδηγηθούν οι δανειολήπτες σε νέους οργανισμούς (σκιώδεις τράπεζες), οι οποίοι θα είναι λιγότερο αποτελεσματικοί και πολύ πιο αδιαφανείς.

Ολοκληρώνοντας, όταν δρομολογηθεί το δημοψήφισμα στην Ελβετία, θα υπάρξουν πολλές διαφορετικές τοποθετήσεις, οι οποίες θα βοηθήσουν σημαντικά τη λεπτομερή ανάλυση του προτεινόμενου συστήματος – ενώ η αντίστοιχη μελέτη στην Ισλανδία έχει ήδη διευκολύνει αρκετά (πηγή).

Σε κάθε περίπτωση, εάν η Ελβετία τολμήσει μία τέτοια μεγάλη αλλαγή, θα περιορισθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό η δικτατορία των τραπεζών – οι οποίες χρησιμοποιούν ως ομήρους τους Πολίτες, για να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη τους, κοινωνικοποιώντας τις ζημίες.

.

Επίλογος  

Θεωρούμε πως πολύ δύσκολα θα υιοθετηθεί το νέο σύστημα από την Ελβετία, παρά το ότι συγκεντρώθηκαν τελικά οι απαιτούμενες 100.000 υπογραφές για το δημοψήφισμα. Ακόμη όμως και αν ψηφίσουν θετικά οι Πολίτες της χώρας, είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως σύντομα θα θελήσουν να το αλλάξουν ξανά, επιστρέφοντας στο αρχικό – επειδή θα δεχθούν μία μαζική επίθεση από το παγκόσμιο τραπεζικό καθεστώς που κυβερνάει απολυταρχικά την υφήλιο, αφού δεν θέλει φυσικά να χάσει τα τεράστια προνόμια του.

Υπάρχει όμως κάτι που συνηγορεί στις προσπάθειες τους: η αλματώδης αύξηση του παγκοσμίου χρέους, η οποία σύντομα θα υπερβεί τα ανώτατα όρια της. Μόνο στις χώρες της Ευρωζώνης το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά το γιγαντιαίο ποσόν των 2,3 τρις € μετά το 2009, στα συνολικά 9,5 τρις € – ενώ η Κίνα εξαγόρασε την υποτονική ανάπτυξη της με τη λήψη χρεών σε ένα ύψος άνευ προηγουμένου, όπως άλλωστε η Ιαπωνία, καθώς επίσης οι Η.Π.Α. (άρθρο).

Δεν είναι απίθανο λοιπόν να συμπέσει το δημοψήφισμα με το αναμενόμενο παγκόσμιο κραχ, με την καταιγίδα των καταιγίδων – όπου προβλέπεται πως θα υπάρχουν μόνο πωλητές σε όλα τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, ενώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα καθόλου αγοραστές. Επομένως, τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ των προτέρων – αφού τα πάντα θα κριθούν από τις μελλοντικές εξελίξεις, όσον αφορά την υπερχρέωση ολόκληρου του πλανήτη.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!