Έλλειμμα στις πηγές ευημερίας
Περαιτέρω, η αύξηση της παραγωγικότητας στην Ελλάδα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οφειλόταν κυρίως στην καλυτέρευση της εκπαίδευσης των Ελλήνων, καθώς επίσης στην αύξηση του κεφαλαίου ανά εργαζόμενο – ενώ σήμερα οι δύο βασικοί τομείς της οικονομίας της, η ναυτιλία και ο τουρισμός, είναι αφενός μεν κυκλικοί, αφετέρου εντάσεως κεφαλαίου (γεγονός που επεξηγεί τα μεγάλα προβλήματα που της προκάλεσε η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 – άρθρο).
Οι δύο βασικές πηγές όμως της γενικότερης ευημερίας ενός κράτους, η ύπαρξη εταιρειών που υιοθετούν και εκμεταλλεύονται νέα επιχειρηματικά μοντέλα, καθώς επίσης αυτών που ανακαλύπτουν νεωτεριστικά προϊόντα και διαδικασίες (εγχώρια καινοτομία), «μπλοκάρονται» από το σύστημα που επικρατεί – κάτι που, μεταξύ άλλων, αποδεικνύεται από το ότι, οι «κοινές επενδύσεις επιχειρηματικού ρίσκου» (Venture capital investments) στην Ελλάδα είναι χαμηλότερες, συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης (πηγή).
Ως εκ τούτου, εύλογα θεωρείται πως η ελληνική οικονομία έχει πολύ μικρές δυνατότητες σταθερής αύξησης της παραγωγικότητας, η οποία θα εξασφάλιζε τη διαρκή, βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας – οπότε την καλύτερη ικανοποίηση του πληθυσμού της, από τις συνθήκες διαβίωσης του.
.
Η ένταξη στην Ευρωζώνη
Συνεχίζοντας, είναι προφανές πως οι μεγάλες εισροές δανειακών κεφαλαίων από την Ευρωζώνη μετά την ένταξη της χώρας, καθώς επίσης τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού, σε συνδυασμό με τις ενισχύσεις από τα κοινοτικά ταμεία και με τη χρηματοδότηση ενός μεγάλου αριθμού έργων εντάσεως εργασίας (υποδομές), αύξησαν την απασχόληση, τα εισοδήματα και τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων.
Επίσης, τα περιουσιακά τους στοιχεία, σε μεγαλύτερο βαθμό από την αύξηση των μισθών (πηγή) – μεταξύ άλλων λόγω της ανατίμησης της γης (αύξηση των τιμών των οικοπέδων σε πολλές περιοχές, λόγω της ανόδου του τουρισμού και των υποδομών).
Εν τούτοις, η υιοθέτηση του ευρώ δεν καλυτέρευσε κατά πολύ το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ελλάδας (γράφημα), όπως συνέβη σε άλλες χώρες και ειδικά στη Γερμανία, η οποία είναι ασφαλώς ο μεγάλος κερδισμένος της Ευρωζώνης – από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς, ειδικά μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, όπου απομυζεί πλέον σε μεγάλο βαθμό όλους τους εταίρους της (άρθρο).
.
.
Ολοκληρώνοντας, όταν αντιστράφηκαν οι ροές κεφαλαίων από την περιφέρεια πλέον προς το κέντρο, κυρίως ως αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, εμφανίσθηκαν απότομα τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας.
Αργότερα η κακή διαχείριση της κρίσης (μνημόνια, πολιτική λιτότητας κλπ.), όπου επιλέχθηκαν οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, καθώς επίσης η αύξηση της φορολογίας, αντί των μεταρρυθμίσεων που είχε απόλυτη ανάγκη η χώρα, επιδείνωσε κατά πολύ τα οικονομικά μεγέθη της χώρας και όχι μόνο.
.
Επίλογος
Η Ελλάδα χρειάζεται ασφαλώς τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους της, έτσι ώστε να γίνει εφικτή μία αντίστοιχη διαγραφή του ιδιωτικού της χρέους – οπότε να αποκατασταθεί η χαμένη πιστοληπτική ικανότητα και των δύο τομέων της.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα έπαυε να βρίσκεται στον ορό της Ευρωζώνης (τέταρτο, πέμπτο κλπ. πακέτο στήριξης) – αφού θα ανακτούσε τη δυνατότητα χρηματοδότησης της από τις αγορές, ενώ θα επέστρεφε σε πορεία ανάπτυξης (χωρίς την οποία είναι ανέφικτη η έξοδος της από την κρίση).
Η διαγραφή όμως που δικαιούται όπως η Γερμανία το 1953, η οποία δεν της αρνείται μόνο αυτό αλλά, επίσης, την εξόφληση των υποχρεώσεων της (άρθρο), δεν είναι αρκετή. Απαιτείται παράλληλα ο εκσυγχρονισμός της Ελλάδας: το κόψιμο του γόρδιου δεσμού που την εμποδίζει να αναπτυχθεί, μέσω των επενδύσεων, έχοντας την μετατρέψει σε μία «σοβιετικού τύπου» οικονομία, όπου τα πάντα εξαρτώνται από τα κόμματα και το δημόσιο.
Στα πλαίσια αυτά, οι νέοι κυρίως Έλληνες οφείλουν να αποδεσμευθούν από τις συντεχνιακές «αξίες», καθώς επίσης από το «πατρικό κράτος», το οποίο υποχρεούται να τους λύνει όλα τους τα προβλήματα – αποφασίζοντας να πάρουν το μέλλον της πάμπλουτης χώρας τους στα χέρια τους, με στόχο όχι απλά να επιβιώσουν, αλλά να μεγαλουργήσουν, όπως αξίζει στην πατρίδα τους και στους ίδιους.
Η Ευρώπη από την πλευρά της, η οποία αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από αυτό της Ελλάδας, ιδιαίτερα από την πλευρά της Ιταλίας και της Γαλλίας που έχουν μία σχετικά αντίστοιχη δομή με τη χώρα μας, θα πρέπει να κάνει πολύ περισσότερα, από το να επιβάλλει την καταστροφική πολιτική λιτότητας – ταυτόχρονα με τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και στο φορολογικό σύστημα της Ελλάδας, μέσα από ατελείωτες διαπραγματεύσεις με την εκάστοτε κυβέρνηση που τελικά επιδεινώνουν την οικονομική μας κατάσταση, ενώ οδηγούν σε οδυνηρά επαναλαμβανόμενες εκλογές.
Διαφορετικά δεν θα καταστραφεί μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η νομισματική ένωση – ενώ η Γερμανία μπορεί να είναι η τελευταία χώρα που θα πέσει από το Ζάλογγο, αλλά δεν θα το αποφύγει. Εάν δε στα οικονομικά προβλήματα προστεθούν τα νομισματικά (άρθρο), τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα παγκόσμια, καθώς επίσης το πρόσφατο μεταναστευτικό, η βιβλική εισβολή από την Ασία και τη Βόρεια Αφρική, η οποία ήταν προβλεπόμενη (ανάλυση), θα κατανοήσει κανείς πως ο χρόνος που έχει στη διάθεση της η Ευρώπη είναι πολύ περιορισμένος – οπότε δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ούτε λεπτό.
Βιβλιογραφία: Phelps, Schumpeter
